2024
Naar de onderkant van de pagina volledig scherm

 

29 mei. Van Marleen kreeg ik een bijzondere puzzel: T.z.t. is hij hartvormig en er staat een boeketje op.  Maar: hij is klein en de stukjes hebben bizarre vormen + puzzels met 'vlekken' zijn altijd extra moeilijk. Streepjes maken het puzzelen makkelijker en met effen blauwe luchten, mits de stukjes min of meer uitgesproken zijn; heb ik ook geen problemen. Alleen maar "spookjes' (soort van basisvorm) en veel blauwe lucht is ook bijna niet te doen. Idem als alle stukjes zelfde tint donker zijn. 
Vier stukjes vallen op: zij vormen tezamen 'LOVE'. Nu ga ik altijd een beetje over mijn nek als er ergens bij wijze van interieur-decoratie bordjes met love worden gebruikt of grote losse letters idem!  Dus mijn eerste gevoel was: getver, maar dat was snel voorbij!

Ko kwam helpen en legde de o en het stukje erin. Daarna ging hij op zijn tablet kijken of zo ...Niet Ko's soort puzzel! Maar wat mij betreft waren die letters wel handig om een beginnetje te maken. Bij die E helpen rechte stukjes

. Er zijn trouwens ook grappige stukjes die zelf de vorm van een beestje hebben. Ware grootte op de foto.

Op het moment dat ik dit schrijf ben ik zover als de foto hieronder. Het stukje tussen de bovenkant van de V rechts en de E ernaast was al heel moeilijk te vinden. Het driehoekje onderaan had een andere kleur dan de naaste buren en is ong 2 of 3 mm. Ik ben nog wel even bezig! ...
28 mei. Moeilijk dagje vandaag. Alweer 4 jaar geleden! 
24 mei. We zijn terug in L'dorp: eersteklas k-weer, de weg naar Amsterdam vanaf Amersfoort morgen dicht + morgen feestje in Bergen hebben ons doen besluiten dat we het verder niet zagen zitten in Garderen. Daar hadden we het, met de verwarming aan, nog koud!  
20 mei. Vandaag was de herdenking van mijn onlangs overleden zwager Sam. Daar waren al zijn kinderen & klein kinderen en het was leuk hen weer eens allemaal te zien. Justus woont aan de andere kant van de wereld, dus die zien we zelden. Zowel hij als Bas zijn het evenbeeld van hun vader, Mattias lijkt op Trees.

Ik weet sinds wel dat ik nooit vegan ga worden. Bij het keuze menu koos ik - om een te proberen - voor een bietentartaartje. Dat was in fijne stukjes gesneden gekookte biet gemengd met fijne stukjes appel. Niet eens een uitje of wat kruiden, maar veel mayonaise en daar ben ik geen liefhebster van. Ik houd me bij weinig vlees en dat dan van de bio-afdeling.

15 mei. Toevallig kreeg ik van Joke een stukje uit de krant met commentaar op 'Bezonken rood' (Jeroen Brouwers) en van Peter B. kopieën uit een boek van David van Reybroeck over Indonesië: 'Revolusi'. Met ook vermelding van Tjideng en was ik weer even met Tjideng (oude spelling) bezig. Ik herlas een flink deel van 'De hel van Tjideng', geschreven door Bep Groen, een vrouw die er met een klein kind had gezeten en het als hel had ervaren. Toevallig woonde zij blijkbaar in dezelfde straat als wij, de Tjioedjoengweg. Zo schrijft zij ergens, dat ze iemand had horen pianospelen en dat ze niet kon begrijpen dat iemand zich in de hel bezig hield met Chopin.
Bep had haar man in de oorlog verloren en moest het zien te rooien met een dochtertje en dat kind was regelmatig ziek. Die pianospelende vrouw was mijn moeder; die heeft gedurende de hele tijd in het kamp een baby-piano gehad en dat was alles voor haar! 

Mijn vader zat ergens? - niemand wist waar - in krijgsgevangenschap, mijn oudste broer moest naar een jongenskamp en mijn moeder zat in Tjideng met 5 dochters en een klein jongetje, plus juffie, ons kindermeisje. We waren met velen, dus hadden we samen een kamer, met, ik weet het niet zeker, nog wat extra ruimte waar die piano stond. Wij sliepen en verbleven zo nodig met al die meiden in een tweepersoons bed. Ook was er vóór dat huisje een piepklein lapje grond en daar verbouwde mijn moeder pepertjes: elke dag - sodeju! -een theelepel fijn gestampte peper voor de vitamines! er was een kraantje, waar mijn jongste zus vaak dienst had; het tappen van een teil water en stond een struik, waarin 'mijn' bidsprinkhaan woonde!
Ik heb het vast al eens eerder gezegd: voor ons kinderen was het niet heel vreselijk: we hadden honger en het was vies, m.n. het sanitair, want de riolering werkte niet meer. Mijn oudste zus leerde me lezen, schrijven en rekenen en ze was erg streng, ook niet fijn, maar ik speelde ook vaak buiten op het stukje straat, hinkelen en een soort krijgertje vooral. Misschien hadden wij het relatief makkelijk. Mijn moeder kon in ieder geval het schaarse eten een beetje naar behoefte verdelen, de groten wat meer, de kleintjes wat minder. Ze was wel vaak ziek, ze had astma.

Aan het eind van het boek van Bep Groen staat een stuk over het proces dat Sonei, de kampcommandant, gehad heeft en als gevolg waarvan hij als oorlogsmisdadiger geëxecuteerd is. 3 beschuldigingen kwamen van alle getuigen en ik kan me die alle drie nog herinneren: 1) 2x is ons al het voedsel onthouden, een keer 2 dagen, een keer 3 dagen. 2) meer dan eens hebben we lang (in de zon) moeten staan bij de 'koempoelan', het dagelijks aantreden om geteld te worden en te buigen voor de Japanners 3) er was iets verbodens gebeurd en de kamphoofden zijn als represaille kaalgeschoren en geslagen. Sonei was begin 30 en hij was maanziek = bij volle maan kreeg hij (mentale) problemen.

Die 3 feiten kan ik me goed herinneren omdat er veel over gepraat werd. Die kamphoofden droegen de dag erna een hoofddoekje met een plukje haar dat ze van andere vrouwen hadden gekregen, ik weet het nog! Daarnaast zijn er ongetwijfeld nog andere dingen fout gegaan. In de Japanse cultuur schijnt het vrij normaal te zijn dat iemand een klap krijgt, dus ja, er zal wel de nodige keren gemept zijn. Dat de jongens boven de 14 weg moesten zal voor alle moeders vreselijk zijn geweest, maar zal ook vast voor meer rust in het kamp gezorgd hebben. De apen schijnen een keer te zijn losgelaten en die hebben gebeten (er woonden een paar apen in een een kooi op een veld, ook dat weet ik nog) en blijkbaar hebben de oudere jongens die er nog waren de honden in het kamp moeten afmaken.

Ik zal nooit beweren dat de tijd in Tjideng fijn was, nee, het was helemáál niet gezellig!! Maar er werden niet dagelijks honderden mensen afgevoerd om vermoord te worden en de meesten hoefden niet voor de Japanners te werken. Mijn oudste  zus wel, die zat in de zgn sjouwploeg, maar die heeft er niet zwaar onder geleden: ik heb haar dagboeken over het kamp gelezen! Er werden ook geen troostmeisjes geronseld. Van verkrachtingen wordt nergens melding gemaakt. Reken maar, dat mijn moeder hem flink geknepen heeft met 5 dochters.

Ik vind het kwalijke van het boek van Brouwers, dat hij dingen uit zijn duim zuigt om het erger te maken en dat het in de ik-vorm geschreven is om het echt te laten lijken. Ko zei gisteren: stel je voor dat iemand een boek in ik-vorm schrijft, dat zich afspeelt in Dachau, en dat erin staat dat ik zo heerlijk pannenkoeken heb gegeten en dat de klaprozen voor mijn deur in bloei staan. Dan krijg je iedereen over je heen, toch? 

15 augustus 2014  Dit schreef ik 10 jaar geleden in ons blog! Ik was op zoek naar iets anders en kwam het toevallig tegen:
Vandaag staat er in de krant, Leidsch Dagblad, een aantal interviews met mensen die in een Jappenkamp hebben gezeten. Het is 15 augustus, de dag van de Japanse capitulatie.  Één interview is van een man, die tijdens de oorlog ratten ving om op te eten. Zo'n soort verhaal hoorde ik ook van Dieter, een klasgenoot van ooit, die ik met enige regelmaat op een reünie zie. Hij zat in een ander kamp dan wij, zo eentje met wandluizen en barakken. Wij woonden hutjemutje in huizen. 
Er staat in de krant ook een verhaal bij van ene Henk Bakker, 2 jaar ouder dan ik, die ook in Tjideng de oorlog heeft doorgemaakt en zijn verhaal klopt helemaal met mijn herinnering eraan. 
Als ik, heel af en toe, aan Sonei denk is het nooit: 'Nét goed!', maar eerder 'Kassian'. Zeker weten heb ik wel veel gemist van wat er gebeurde omdat ik erg jong was, 5- 7 jaar. Ik wil ook niemands verdriet over die tijd kleineren, hoor. Denk maar aan mijn moeder, die met haar astma en de verantwoordelijkheid over 7 kinderen, man krijgsgevangene, de kamptijd moest meemaken. Ze heeft me wel eens verteld dat ze doodsbang geweest was aan het begin van de oorlog en w.s. vlak erná in de Bersiaptijd, maar over het kamp zelf heb ik haar weinig horen klagen. Het was er nooit koud, er liepen geen schietgrage kerels met enge honden rond, we kregen eten, hoefden er niet zelf voor te zorgen. Er zijn wel heel veel mensen van uitputting omgekomen, ook in Tjideng.

14 mei. Voor het welzijn van mijn inwendige mens begin ik de dag met, als mogelijk, iets van citrusfruit. Maar daar zit de laatste tijd behoorlijk de klad in. 

Er zijn de nodige soorten: sinaasappels, natuurlijk in hand- en pers-uitvoering; grapefruit; citroenen; minneola's; pomelo's en mandarijntjes. 

Citroenen gebruik je om gerechten mee op te leuken, appelmoes b.v. knapt enorm op met wat rasp en wat sap (en kaneel natuurlijk). Pomelo's zijn er rond kerst een week of 12? Zelden echt lekker, maar áls ze lekker zijn behoren ze tot de top.  

(Vroeger waren er ook wel een uglies. Je ziet ze nooit meer, maar ze waren heerlijk. Lelijk, dat wel natuurlijk, geelgroene ronde ballen met wratten.).

Citrusfruit moet voldoen aan een paar voorwaarden: niet uitgedroogd, de velletjes om de schijfjes moet dun zijn en er moeten niet al te veel pitten in zitten. Alleen grapefruit hoeft niet aan die voorwaarden te voldoen om lekker te zijn. Grapefruit moet alleen niet al te zuur wezen. Je schept het vruchtvlees eruit  met een apart lepeltje met een zaagje aan een kant. Helaas mag je geen grapefruit eten als je een medicijn tegen een te hoog cholesterolgehalte moet gebruiken ... Voor Erna geen grapefruit, want dat van die cholesterol zit in de genen.
Blijven sinaasappels, minneola's en mandarijntjes. Handsinaasappels zijn vaak erg groot (en ook vaak te droog) en meestal kun je die per stuk aanschaffen. Een halve is meestal genoeg en dan moet je de andere helft nog even bewaren voor het ontbijt morgen. 
Minneola's zijn er nog niet zo lang. Ze waren in het begin verrassend lekker, maar inmiddels is dat lang niet altijd meer waar en ze zijn vaak helemaal niet te koop. Ik weet alleen losse minneola's bij de DEKA in Putten. En ik ga niet even naar Putten voor een paar minneola's. Misschien dit weekend!
Blijven de mandarijnen. Bij de groentekraam, donderdags op de markt hier beneden, staat altijd een kist met mandarijnen en het opschrift is nog nooit veranderd: 'HEERLIJKE MANDARIJNEN, 10 voor 5€. Ja, soms zijn ze wel eens heerlijk. Soms hebben ze dikke velletjes en nog een stuk of 25 pitten per mandarijn en dan kost die mandarijnen nog altijd 50 cent per stuk! Maar ... je kunt je tot maar eentje beperken, proberen en als het bevalt snel terugkomen voor meer, want om 1 uur is groenteman weg.
Bij AH en Dirk en zo moet je altijd een net vol kopen. Ko lust geen mandarijnen. Ko is geabonneerd op 's morgens een Golden Delicious appel. Die smaken naar niks, maar dat moet hij weten. Dus zo'n net vol mandarijnen is eigenlijk te veel. Mandarijnen raken snel beschimmeld (meestal zit er al minstens één beschimmeld exemplaar in dat net, kun je niet zien!) of verrot. En dan moet je nog hopen dat de velletjes- en pittensituatie in orde is! Vaak niet en dan zit je met een net vol! Hopeloos.

Vroeger was alles beter, toch? Toen bestonden nog die verrukkelijke clementientjes, kogelronde mandarijntjes van 4 cm diameter en altijd even lekker. 10 jaar geleden waren ze er nog.Ik heb sommetjes zitten maken, aan de keukentafel in Zoeterwoude, met kleinzoon Jacob toen hij een jaar of 4, 5 was: jij hebt 5 schijfjes en oma 4, hoeveel is dat samen? Jacob is nu 14 en clementientjes heb ik de laatste jaren niet meer gezien! 

Citrusfruit zit heel mooi in elkaar. Bovendien  voorzien van iets waarvan ik alleen de naam in het Engels weet: 'pith'. Een woord voor dat witte spul binnenin, ook bij paprika's en pepers.

Met het toenemen van de warmte is Muts' dagelijkse borstelbeurt geen overdreven luxe.
12 mei. Vandaag is de Leidse marathon en die komt hier beneden langs. De eerste renners al minstens een half uur geleden. Ons autootje staat pontificaal tussen het sportgeweld! 

Sommigen rennen niet, maar lopen gezellig te kletsen.

De 5 laatsten: de een na laatste, een vrouw, spierwit, ik hoop dat ze genoeg zonnebrand op had. 1/2 2.
10 mei. Cor, Cor kan altijd alles vinden!, wist de naam te vinden van de mooie bomen hieronder: Fraxinus excelsior pendula. Een treur- es. Op de foto, uit Wikipedia. Daar vond ik ook de mededeling dat de boom LAAT uitloopt, dus misschien is er nog hoop.
Met dank aan Cor en Wikipedia.

Ik liep vanmiddag (met rollator) naar het ziekenhuis hier om Ko, die een controle had gehad,  op te halen en zag onderweg 2 zwanen met 6 kleine jongen. Op de terugweg zagen Ko en ik  de zwanen opnieuw, met 5 jongen ... 

10 mei. M&M kwamen gisteren lunchen en, zoals ik al hoopte:  Marleen bracht een schattig boeketje mee met bloemen uit haar fraaie tuin. Van alles zit erin: thalictrum, die paarse pluisjes, die nu al bloeit b.v. en heerlijk geurende roosjes. Omdat Ko vandaag een onderzoek heeft konden we niet naar Garderen. Onze gebroken weken hebben als gevolg dat ik zelden bloemen in huis heb, van voor 3 dagen loont dat nauwelijks, maar deze keer kan ik tot volgende week donderdag ervan genieten!  

Zij kwamen om over woeste plannen voor een reis naar Tanzania te praten. Naar een onbekend gedeelte dat vroeger Selous heette, maar nu Nyerere. Wij zijn er nog nooit geweest, maar het is een enorm gebied met heel veel wild ... Het wordt wel volgend jaar.
9 mei. Al jaren kijk ik altijd naar deze bomen als we er langs rijden. Langs de Persantsnoepweg.  Ze hebben een sprookjesachtig model en ik weet (niet meer) hoe ze heten. Helaas ziet het er naar uit dat ze het niet lang meer zullen maken: alle bomen zijn inmiddels groen, deze niet. Daarom ben ik er vandaag maar een foto van gaan maken. 
Dat viel niet eens mee, want je kunt er met de auto niet stoppen en de plek vanwaar je de foto wilt maken bestaat alleen uit berm, geen wandelpad of zo. Berm met tractorsporen, dus je moet ook nog goed uitkijken!

Er staan trouwens veel mooie bomen in Leiderdorp. Zelkova's, langs de singel hier dichtbij; langs het water voor de bridgeclub een soort els, met wazig loof op het ogenblik en een prachtige grote boom als een kindertekening op het hoekje van de |Irenestraat(?). Opzij van dit appartementencomplex langs de laan van Berendrecht, bomen die eruit zien als populieren, maar het zijn een soort eiken!
Zoeterwoude heeft erg mooie beplanting langs de Hoge Rijndijk, maar de bomen hebben op mij nooit veel indruk gemaakt. Ik heb in Leiderdorp nooit een mooie aangelegde berm gezien, maar hier zijn de 'wilde' bermen heel mooi. Ga maar kijken in de buurt van de Winkelhof: met margrieten, boterbloemen, zuring en fraai gras. 

 
4 mei. Het is de dag van de dodenherdenking. Toevallig kwam Ko op YT een filmpje tegen van een concert van Mark Foggo. En iwe speelde daar baasgitaar: Tinka! Ko maakte er een knipsel van.

 

 

 

Donderdag was het heerlijk weer, maar gisteren de hele dag regen, vandaag redelijk, maar nu druipt het weer. Ik zie trouwens vaker een appelvink dan b.v. een winterkoninkje. Een winterkoninkje hoor ik regelmatig, van de appelvink weet ik niet hoe hij klinkt. 

1 mei. Het begin van het goede seizoen. Maar ook de maand van Tinka. Ik las vanmorgen een stuk uit ons blog van rond deze tijd en vond bij 26 maart: 'Tonkie is overmorgen jarig, Tinka is doodziek en Claire moet terug naar Australië en ik mag ze niet knuffelen'. Ja, corona-tijd en voor de rest ook bijzonder verdrietig. Dat knuffelen heb ik trouwens best wel eens tóch gedaan! 
29 april. Ik klaagde hieronder over het slechte weer. Vanmorgen belde ik onze vriendin Mary (uit onze Franse tijd) die weer in Engeland woont en vandaag 81 wordt. Ze vertelde dat toen ze geboren werd er, volgens haar ouders uiteraard, in Wales zó veel sneeuw lag, dat de dokter er niet door kon met de auto ... 
27 april. Van het beloofde warme weer is hier nog niet veel te merken: 14° en vooral bewolkt, met af en toe even zon en soms ook wat regen. De tuin hier is wel heel mooi op het ogenblik, met als extra special: een salomonszegel met rode stelen, in Nederland amper te vinden. Ik heb hem al voor het 4e seizoen, maar het is de eerste keer dat hij echt mooi bloeit. en niet is opgegeten door woelratten of platgetrapt door Muts die zo nodig het gras ernaast moest hebben. Dat gras heb ik weggehaald uiteraard. Ik moest voor de foto op de knieën en kan dat nog nét! 
Ik zag voor het eerst dit jaar weer een boomklever. Dat was zó lang geleden dat ik de eerste keer, toen ik hem zag opvliegen van de tafel, niet eens wist wat ik gezien had. Er kwamen 6 raven over, ook bijzonder.

25 april. Ik begrijp niks van de cijfersvoor het weer als je het opzoekt op Internet. Dat kreeg vandaag een 7. Dat is 'ruim voldoende' als ik me goed herinner of misschien 'goed'. Terwijl het regende en 7° was toen we vanmorgen naar het bos vertrokken. Het waaide ook nog, maar wat minder hard dan anders. In Leiderdorp waait het meestal hard! Ik zou het weer zeker niet meer dan een 4 gegeven hebben. Morgen wordt het een pietsie beter, wellicht een 5. 
19 april. Het is behoorlijk slecht weer: regen en koud. Hier in Garderen druk met allerlei vogels, zoals een paartje zwartkop in de krentenboom. Zwartkop hier maar één keer eerder gezien en dan ook nog van onderen. Ik hoor ze regelmatig maar zien is lastig, dus dat was even genieten vandaag. 
Ook een ♂ appelvink liet zich een paar keer zien en - ik heb niet anders gehoord dan dat het een heel schuwe vogel in - ik kon hem prima bekijken, want tot mijn verbazing snoepte hij uit de pot met pindakaas op de tafel. Een keer tegelijk met een lijster!! Je begrijpt, mijn dag kon niet meer stuk!
Ko zag ook nog een boomkruiper, eentje die ik pas een of twee keer daar gezien heb, want het is maar een klein, onopvallend vogeltje. Leuk!

Afgezien van interessante vogels bloeit er een heel mooie Geranium phaeum. Ik kan niet meer met zekerheid zeggen hoe de naam is, maar ik denk 'Raven'. Ooit bij André van Kingfisher/Boskoop gekocht. 

15 april. Vorige week stierf mijn zwager Sam. Ik heb ooit 4 zwagers gehad, Sam was altijd mijn favoriet. Ik heb hem ook heel lang gekend, hij zat een paar klassen hoger op het gym in Leiden. Ik heb altijd redelijk veel contact gehad met Sam, m.n. de laatste jaren. Hij was een trouwe lezer van ons blog en we deelden vaak gedachtes over muziek. Ik zal hem werkelijk missen.   

 

 

 

N.a.v. zijn overlijden heb ik, om een foto te zoeken, het boekje nog eens doorgewerkt dat we gemaakt hebben toen ik 70 werd en de meeste familieleden daarin een verhaaltje over zichzelf hebben geschreven. Sindsdien is er veel gebeurd in de familie.

In 2011 overleed Magda, mijn briljante zus, die werkelijk alles kon: studeren, schrijven, dingen maken. Maar helaas was er een ding dat ze niet goed kon: zich handhaven in deze wereld. Ze dronk te veel en kreeg Korsakov. Heel verdrietig. 
Els overleed in 2013. Zij was 87 en tot op hoge leeftijd heeft ze zich omringd met 'mooi'. De behoefte aan 'mooi' om je heen deelde ik echt met haar. Op Jasper heb ik niet veel zicht, maar haar dochter Jutte is een liefderijk en begenadigd kinderarts, met als specialisaties kanker bij kinderen en genetica. Momenteel werkt en woont ze in Antwerpen.
Paula trouwde op haar 80ste met haar Hans, maar niet lang daarná overleed hij. Zelf stierf ze in 2019. 
Kees kreeg helaas Parkinson en overleed kort voor zijn 80ste verjaardag, eind 2021. Ik mis hem nog dagelijks, mijn broertje.
Het allerergste was dat mijn eigen dochter Tinka in 2020 overleed aan de gevolgen van kanker.
Van al die mensen uit het boekje zijn alleen Trees en ik nog over van ons gezin, maar mijn eigen Ko is er ook nog, gezond en wel! We zijn bijna 40 jaar getrouwd.

Er was ook goed nieuws: mijn dochter Claire trouwde met Bondy en ze kregen 2 zoons, Jacob, in 2010, nu bijna 14 en Abel in 2012, die net in de brugklas zit. Ze wonen in Sydney. We zien hen meestal één keer per anderhalf jaar, soms vaker. Toen Tinka zo ziek was is Claire 4x uit Australië naar Nederland gekomen om haar zus bij te staan en dit jaar waren ze allemaal hier rond de jaarwisseling.
Kees en Margriet hebben 2 kleindochters gekregen: Emma, de dochter van Maarten, ongeveer even oud als Jacob en Juliette, de dochter van Robbert, en zij gaat, meen ik, naar de brugklas in september. Paula's zoon Frank is inmiddels opa, hij heeft, voor zover ik weet, 2 kleinkinderen. Misschien zie ik hem volgende maand als Barbara, Paula's dochter, haar 60ste verjaardag viert! 

14 april. Is dat even bizar: ik kan me niet herinneren dat ik ooit eerder een viertallige tulp heb gezien, zoals Peppermint Stick bij 11 april. In Leiderdorp bloeit een voor mij nieuw tulpje 'Norah', erg mooi. En wat zie ik: eentje die viertallig is!, links is normaal.

13 april.  Vandaag waren er weer 2 en dat maakt mijn dag, appelvinken, voor zover ik kon zien 2 mannetjes. Ik had liever een paartje gehad, meer kans op  kleine appelvinkjes, maar wie ben ik!

Bij een kleine kwekerij hier - Garderen - niet heel ver vandaan hebben ze grasklokjes, die ik zeer begeer. Die komen hier van huis uit voor, ik zie ze in de zomer bij de hei. Ik kan er altijd wel zaad van vinden, maar ik ben niet goed met zaaien en bovendien duurt het lang voordat je resultaat hebt in de vorm van bloemetjes. Maar er wordt niet op mijn mail gereageerd en het is wel minstens 25 km rijden! Verdorie.

11 april. Het is 11 april. In mijn heel jonge jaren gaf ik mw Doove - moeder van mijn lieve, helaas al lang geleden overleden vriend Doove*) - die 11 mei jarig was, altijd lelietjes-van-dalen en dan zei ze 'O wat snuitig!' Zoiets vergeet je niet. Die waren dan wel iets verder dan hier op de foto, maar wel een maand! later.   

Ik stuurde Marleen een mailtje met verzoek om de naam van het roze tulpje hieronder (een nieuwe soort) en wilde haar gelijk de bijzondere 'Peppermint Stick' rechts laten zien, dus zocht ik in mijn afbeeldingen naar de foto daarvan. Kwam een foto van het (naamloze) tulpje langs: 'Norah' heet het en het is een zusje van 'Little Princess' en 'Little Beauty', net zulke tulpjes, maar donkerrood met een blauw hart en oranje idem. Norah is mooier!
'Peppermint Stick' op de foto is 4-tallig, i.p.v. 3. Ook de stamper. Het grappige is dat ik verbaasd was dat ik een Peppermint Stick had. Ik heb hier in het bos natuurlijk het tulpje Tinka, net als in de bakken in Leiderdorp. Maar w.s. heeft er tussen de bolletjes één andere gezeten, met ook nog een bijzondere afwijking. 

*) Doove was in mijn jonge jaren mijn buurjongen. Samen met mijn broer Kees en zijn broer Jan vormden we een onafscheidelijk viertal. Doove heette ook Kees, dat was verwarrend. Eindeloos veel lol heb ik gehad met Doove, we konden enorm met elkaar lachen.
8 april. Gisteren heb ik in ijltempo 'Bezonken rood' van Jeroen Brouwers doorgelezen. Over Tjideng. De schrijver is N.B. 2 jaar JONGER dan ik. Hij heeft het niet als fijn ervaren, net zomin als ikzelf, maar het staat helaas vol leugens. Ik heb dat geverifieerd, zie artikel van ene meneer Dees Maas, dat je kunt vinden op Google. Gruwelijk gemaakt omwille van de leesbaarheid?

Ik herinner me niets van : wachttorens, machinegeweren (wel geweren met een bajonet), massa's vlaggen met de rode zon, dagelijks razzia's op kleine jongens, nachtelijke koempoelans, Sonei op een paard, koempoelan-plek (= Laan Trivelli, geen plein) opengebroken door de vrouwen zelf, het eten erin en de japanners erop plassen e.d., heb nooit iets gehoord over verkrachtingen en ja, de blokhoofden zijn tegen het eind kaal geschoren en hebben een pak ransel gehad, maar niet in het openbaar. O ja, van dat 'kikkeren': wat een onzin!! Dat zouden wij kinderen leuk gevonden hebben. 
Later op de dag dat ik dit schreef zag ik mijn zus, die 3 jaar ouder is dan ik, en zij had dezelfde herinneringen.
Ik weet nog wel van dat kaalscheren: dat heeft veel indruk gemaakt; ik herinner me 2 dagen geen eten en enge heiho's met geweer/bajonet.  Ik heb het hele dagboek van mijn oudste zus gelezen, die was 12 jaar ouder dan ik, en ook daarin wordt nergens melding gemaakt van dergelijke zaken. Ik herinner me absoluut niet dat ook maar één van ons, moeder met ons, 6 kinderen, persoonlijk door een Japanner is lastiggevallen. Mijn zusje Paula was 15 jaar en beeldschoon.
Ik was 1/2 8 aan het eind van de oorlog, niet meer zo heel klein. Ik heb al mee gedaan aan (ruilen met de inlandse bevolking) ...? aan 't gedčk, pop tegen half rijpe nanka. Suf: het werd 'gedčkken' genoemd, met eenzelfde g als in het Franse garçon.

Misschien is dat de vrijheid van de schrijver, maar ik vind dat verfoeilijk als het over zo'n zwaar onderwerp gaat. Op internet kun je via Tjideng en registratie: A.A. Berg, en de kinderen op hun leeftijd in het jaar '43 vinden; ik was de een na laatste, die van 5. Wat mijn vader en mijn oudste broer - in andere kampen - hebben meegemaakt weet ik niet, er werd niet over gepraat.

6 april. Het zou vandaag hartstikke warm worden voor 6 april, maar ik ga geloof ik alweer sokken aandoen! Er kwam wel een ditroentjes langs en de judaspenning bloeit hier in het bos uitbundig. 
We hebben net even boodschappen gedaan. Lopen mensen buiten alweer in korte broek en mouwloze shirtjes. Ik heb nog een thermohemdje aan en een kasjmier truitje. En heb het bepaald niet warm.

25 maart. Dit is de eerste dag van de Goede Week. W.s. is dat bijna een uitgestorven begrip in ons land, maar ik ben me er nog altijd van bewust. Daarbij luister ik naar de Passionen en vanmorgen was dat de Lukas. Die is nauwelijks bekend, maar heeft een schitterend openingskoor, met kort daarna het kippenvel bezorgende koraal Stille, stille gezongen door het koor op het begin en het einde na. Het eerste deel eindigt met het ontroerende: 'Aus der Tiefe rufe ich: Gnade trösste mich. Ich hab' Unrecht schwer getan, aber Jesus nimmt mich an'.  A Het is maar heel kort, koor: begeleid door, denk ik een harp?, een altviool/cello? en continuo en komt na de verloochening door Petrus. Als je het wilt horen klik dan op het blauwe pijltje.
17 maart. Deze corydalis bloeit nu ook voluit. Beeldschoon toch? Ik zag ook het eerste (gele) bosanemoontje hier. 

15 maart. Tonkie is heelhuids aangekomen in Spanje en de paarden lopen er in de wei! 
15 maart. Om een of andere reden zaten we deze week te kijken naar de vergoedingen van de medische verzekering. Ze rekenen tegenwoordig bij de apotheek 'terhandstellingskosten' en dat is inmiddels iets van €7,25.
Uit nieuwsgierigheid ging ik eens verder kijken. We hebben vorig jaar en vlak daarvoor wel de nodige medische toestanden gehad: ik eerst de polsbreuk, toen Ko de alarmerende operatie, die gelukkig goed afliep en vervolgens voor ons alle twee allerlei nabehandelingen. 
Ik viel en brak mijn pols in november 2022. Iemand van de omstanders belde 112, er kwam een ambulance. Daarin werd gekeken of geen schedelbasisfractuur had opgelopen en of ik nog wel bij de mensen was en kreeg Ko, die er inmiddels bij was, toestemming om met mij naar de eerste hulp te gaan. 
Daar moesten we eerst langs een huisartsenpost, waar de zittende huisarts zei, dat we naar de eerste hulp moesten (alsof je dat zelf niet kunt bedenken) en na uren wachten werden er foto's gemaakt, geprobeerd de pols weer in gelid te krijgen via tractie (gewichtjes aan je vingers), opnieuw foto's: tractie niet gelukt en toe in het gips. Met de mededeling: binnenkort opereren. 
Als ik had moeten schatten zou ik gedacht hebben dat die avond iets van 1500€ gekost had aan medisch ingrijpen. Maar het was ong. ... € 3850!! Daar schrik je toch wel even van. 
De kosten van de operaties, ik eerst, Ko een paar maanden later, hebben we niet kunnen vinden.
14 maart. Vanmorgen is Tonkie naar Spanje vertrokken. Ze heeft lang genoeg op van alles moeten wachten; sinds november! Maar eindelijk was de vergunning binnen en toen was nog het wachten op de transporteur die 8 paarden voor haar ging verhuizen. Joost mag weten wat ze met 8 paarden moet. Maar die zijn nu onderweg. 4 naar haar adres in Palamós en 4 gaan ergens logeren. Zijzelf is met een vriend onderweg en hoopt vanavond aan te komen. Met trailer en 3 honden erin.
Moeder blijf je vanaf het moment dat je kind onderweg is en ook al is zij op een ander manier onderweg en bijna 58: ik zit met mijn hoofd bij haar in de auto.  
Ze stuurde een foto van de paarden op transport, maar via mijn mobiele telefoon en ik kan nou eenmaal niet met dat ding omgaan. Wellicht kan mijn privé techneutman me helpen! En dat kan hij.

12 maart. Jaap maakte vorige maand deze geweldige foto van Muts. Ik vind hem echt super!

9 maart. Gisteren was het hier - Garderen - koud, maar vandaag is het redelijk lekker: af en toe zon en weinig wind. Tot mijn blijdschap was er zowel gisteren als vandaag weer eens een lijster. Vorig jaar maar één keer gezien. Gisteren ook een paar keer een appelvink.
Er staat hier ook al van alles in bloei. Het meest geniet ik van de roze corydalis: een heel makkelijk bolgewasje, dat bovendien, als het uitgebloeid is, geen wekenlang geel geworden loof achterlaat. Heel kort na na de bloei laat het vanzelf los. 

4 maart. Er heerst een wat vijandige sfeer tegenover de Chinese bedrijven die aan postorders doen. TEMU is een nieuwe op het toneel. In mijn onnozelheid kocht ik daar een ketting, omdat ik nergens anders (betaalbaar) kon vinden wat ik zocht ... 4,48€, inclusief verzendkosten. Ik zou hem voor een bepaalde datum krijgen, maar hij kwam te laat en daarom kreeg ik 5€ vergoeding! Ik heb niks tegen die Chinezen! 
3 maart. Het was vandaag verrukkelijk in het bos: 17°, de eerste hommels, een citroenvlinder en een hele tijd buiten gewerkt = het blad weghalen waar het niet hoeft te blijven liggen, zoals in het gras. Daarbij in de verte een zingende lijster.
Poes gaat altijd gezellig mee naar buiten als ik daar iets doe! Gisterenmorgen was er een eekhoorntje en vannacht had de marter weer de pindakaaspot uit het vogelhuis gehaald. Er waren niet veel vogels. 

1 maart.  Ik kijk uit - hier in Garderen - op al dit rommelige en dit roze. Bovendien zingt er in de verte een lijster. De winter is min of meer voorbij - al duurt dat eigenlijk nog tot half mei - maar we gaan duidelijk de zomer tegemoet!

Boven: katjes aan de kronkelhazelaar van de buren, rechts: corydalis, helleborus en een paar krokussen.

29 februari. Even een gek bridgeverhaal. Gisteren speelden we de gebruikelijke woensdagmiddag/bitterballen. Ko opent op een gegeven ogenblik 2 kl = altijd sterk: t.w. 8 slagen in een kleur of SA met 19 of 20 punten. Ik heb weinig punten, 7, maar in ruiten: VB10xxxx, vergezeld van kl Vx, sch Vx en ha xx.  Het spel gaat dus hoogstwaarschijnlijk door mij gespeeld worden ... en ik zeg (verplicht) 2ru. Ko 2 SA en nu ga ik in de fout, want ik bied 3ru en dat is in dit biedverloop nu eenmaal een transfer voor de harten en ik weet het op het moment dat ik het biedkaartje neerleg, maar te laat! Ko legt braaf 3 ha. Ik heb absoluut geen SAhand, dus ik leg 4ru neer en Ko denkt nu (terecht) dat ik 5 ha en 4 ru heb. 
Maar ík heb me vergist en zal de consequenties moeten aanvaarden. Ik leg dus 5 ru neer. Ko heeft maar 2 harten kaarten en wel 3 ru kaarten en nu ik 2 vijfkaarten heb beloofd maakt hij het biedverloop af met ... 6 ruiten en ik zal het moeten spelen! Ik geloof dat ik een hartenstart kreeg en de tafel komt in beeld: 4 azen, ru aas met 2 kleintjes, sch AHBx. Ru Heer zit dus buiten en verlies daardoor w.s. één slag. Omdat mijn schV goud waard is maak ik het contract! 3SA is niet te maken met een ha of kl start. Niemand had 6 ruiten geboden ...

23 februari. Gisteren zijn we met Tonkie gaan lunchen. Ze vertrekt volgende week naar Spanje en dan zit ik hier wel erg karig in de dochters, terwijl ik er toch 3 op de wereld heb gezet ...  Ze zag er overigens fantastisch uit, met goed geknipt haar. Maar ik heb het niet goed gefotografeerd, sorry Tonk!

Ik durf het hier in Garderen niet zo goed te uploaden, maar ik ben mijn oogdruppels vergeten en durf niet zo lang te zondigen, dus morgen weer naar huis. 
Er valt niks te beleven trouwens, regen en wind, niemand aanwezig en de vogels zijn blijkbaar met z'n alleen naar de wintersport!

 

Uploaden gaat inmiddels zowel in Garderen als hier.

21 februari. Er wordt nog steeds aan het verhaal gewerkt, maar ik weet niet of er in Garderen iets bij kan komen. Na het weekend  weer verder? 
17 februari. Bij stukjes en beetjes komt het verhaal over Namibië tot stand. Het zal wel een tijdje duren en ik laat open plekken over voor foto's van Marleen en Meindert. Maar ... er wordt aan gewerkt!  
16 februari. We gingen gisteren om 10 uur slapen - 1/2 1 is normaal! - maar ik was daardoor al om 1/2 7 klaarwakker! Kon ik mooi al wat doen aan een ander project op de computer: muziek voor een vriendin! Gek genoeg had ik geen inspiratie; ik wilde iets met gitaar, maar kon geen enkel werk bedenken  waar ik iets me wilde. Komt wel! 
Gelukkig had ik wel voor de reis aantekeningen gemaakt en daarmee kon ik aan de slag. Fragmenten opnemen van de Paganini variaties van Rachmaninoff. Dat is best spannend werk!

We gaan rustig door met het Namibië verhaal. Er zitten lege stukken tussen, want er komen foto's van M&M en bovendien verander ik nog regelmatig van alles. Mocht je fouten zien, dan hoor ik het wel! 

15 februari. We zijn weer terug uit Namibië. Het was verrukkelijk en het begin van het verhaal is er! 
1 februari. Deze week gebeurde iets grappigs. Ko werd door het Leiderdorps Weekblad tot Vrijwilliger van de Maand uitgeroepen. Interview was vorige week en gisteren verscheen het artikel. Vanmiddag kwam er een appje van dochter Mieke die was uitgeroepen tot Leerkracht van de Maand. De respectievelijke one liners die ze lieten opschrijven waren:
Bridge is alleen maar leuk als het ook gezellig is De beste leerkrachten zijn zelf de grootste leerlingen
Volledige tekst: www.leiderdorpsweekblad Volledige tekst: www.onderwijsvanmorgen.nl

30 januari. Ik heb al vaker gemeld dat er dingen zijn die ik maar niet kan begrijpen. Dit is er ook een: 's morgens, als ik ga douchen zet ik een teiltje onder de douche om het water op te vangen als het nog niet warm is. Iets van 2 liter, kan mooi over de bakken op het balkon. 

Maar als ik klaar ben met douchen zet ik die bak er nog even onder, want na een minuut of wat komt er ineens nog een behoorlijke hoeveelheid water naar beneden. Waarom pas na 2 minuten? Ik kan het maar niet begrijpen, terwijl Ko het al meer dan eens heeft uitgelegd. Tussen techniek en Erna botert het niet zo. 

28 januari. Spannend: de eerste krokus van het jaar en is Muts eindelijk uit de kast gekomen?
25 januari. Aanbiedingen op het gebied van planten en zo kan ik maar moeilijk weerstaan ... 

 

Onderweg naar Garderen 2 ooievaars gezien en hier in Garderen liep er een muis door de kamer. Toen Muts wel erg geinteresseerd raakte heb ik het beestje naar buiten gestuurd!

24 januari.  Dat boeket van gisteren is niet alleen erg mooi, maar de rozen erin GEUREN, en helaas is dat bij rozen tegenwoordig bijna nooit meer zo. Het is altijd lastig voor me, kamerplanten en boeketten, omdat we steeds een halve week in Garderen zitten. Vaak breng ik een pas gekregen boeket bij de buurvrouw, misschien neem ik de bloemen morgen wel mee.  
Wat kamerplanten betreft: ik ben niet alleen 3 dagen per week niet hier, maar we hebben ook alleen maar vensterbanken in de slaapkamers. Ik heb nog de superkamerplant Chirita tamiana, familie van het Kaaps viooltje, die altijd bloeit en niet lastig is wat watervoorziening betreft zolang je maar geen water op het blad giet. Je kunt haar - vast een dame - alleen via internet kopen. Ik heb de plant járen geleden een keer gezien/gekocht bij de Bosrand, daarna nooit meer. Wat een plant! Er staat ook een papyrusplant. Ik giet regelmatig een liter water in de overpot, want hij groeit van huis uit in het  moeras en kan daarom met z'n voeten in het water staan. Bovendien kan Muts er ongestraft aan knagen. 

 

Tenslotte heb ik nog een zeer bejaarde kalanchoë in een vensterbank. Van ooit in Voorthuizen! Als ik eraan denk krijgt ie een scheutje water ... Zal het gelijk doen!
Het is een rare plant die alleen blad krijgt, maar dat blad is wel aantrekkelijk. En hij staat in een superieure pot, met dezelfde combinatie omgekeerd: rood, met een beetje groen. Ooit gevonden in een kringloop en ik hoop altijd nog op een tweede.

Toen we verhuisden in 2022 zag ie er zó beroerd uit, dat ik hem wilde wegdoen en vast buiten gezet had op de plank boven de vuilnisbakken, maar doordat ie daar regen kreeg zag hij er best wel weer leuk uit toen we uiteindelijk verhuisden en toen riep hij ook nog eens: 'Kijk nou hoe leuk ik ben!' Tja, ga daar maar eens tegenin.

 

 

23 januari. Ko komt strakjes in het lokale nieuwsblad en had daarvoor een interview vanmorgen. Nadere berichtgeving zal w.s. volgen! 

Daar ging een foto bij horen en daar moest hij voor naar de Winkelhof, want dat had weer iets te maken met de viswinkel daar.  Hij werd verrast met een boeket en een cadeaubon van die viswinkel ... dus ligt nu er een stukje kabeljauwfilet klaar en gaan wij ons zo meteen vergrijpen aan paling. Mmmm!

Zo heb ik dan wel krengig een petje voor hem geregeld met 'Sorry, geen dienst', omdat hij altijd door iedereen in beslag wordt genomen en ik dikwijls moet wachten tot hij klaar is met van alles; vandaag ga ik profiteren van zijn vele werk: met paling!

21 januari. De marter was vannacht weer op bezoek, ergens om 1/4 over 2. Ik kon niet slapen en hoorde hem rommelen. 
Toen we aankwamen was de pot pindakaas uit het vogelhuisje verdwenen. De andere - goed verankerd tussen bakstenen en met een zware aardewerk scherf erbovenop - was leeg, maar nog aanwezig! Zoals gebruikelijk werden 2 plekken, de tafel en het huisje, van nieuwe, volle potten voorzien, maar de volgende morgen was die van het vogelhuisje weer verdwenen. Dat kunnen we niet hebben: vrijdagavond heb ik die weer binnen gezet en de volgende morgen weer op zijn plaats, zo ook zaterdagavond.

Maar die nacht heeft hij net zolang met die pot op tafel geklooid tot ie de pot onder het stuk aardewerk vandaan had en heeft hem weer meegenomen. Dat kon ik niet zien, al stond ik niet meer dan 50 cm van het beest af te kijken; ik zag alleen zijn rug en het was donker uiteraard. De camera heeft het wel gefilmd. Daarna nog een minuut of wat herrie op het platte dak boven de eettafel. Daar ligt het nu w.s. vol lege potten!  

19 januari.  Zaten we vorige keer in Garderen (biblebelt) met een huis vol kinderen met bijbels namen, nú zijn we aan een leuke legpuzzel bezig met een bijbels thema: 'De toren van Babel' van een schilderij van Breugel. Lekker gekke stukjes! Maar Ko heeft eens even zitten zoeken naar het verhaal van die toren en vond - Wikipedia - een vermelding in een boek 'Jubileeën' waar hij nog nooit van gehoord had en in de Talmoed een verhaal over een toren van, let op: 70 mijl hoog!!! Zou dat nou..?

Bovendien ben ik bezig met een soort newsletter voor iemand die meer van klassieke muziek wil weten en heb ik het net uitvoerig over 'Porgy & Bess' gehad en gezocht naar 'It ain't necessarily so', een aria/lied waarin bijbelse verhalen als onwaarschijnlijk belicht worden ...  Geen uitvoering gevonden die me aanstond trouwens.

Het is dus even alles bijbel wat de klok slaat. 

17 januari. Tulpen zijn wel fantastisch leuke snijbloemen. Al zaten er maar 8 i.p.v. de gebruikelijke 10 in de twee bosjes: hartstikke leuk in een vaas. Maar vanmorgen hing er een lila exemplaar helemaal slap, echt zodat de bloem ondersteboven ongeveer naast de bodem van de vaas hing. 

Je haalt zo'n exemplaar uit de vaas, snijd er een flink stuk af, en zet hem apart in een ander vaasje: binnen een half uur staat ie weer overeind. Intussen zijn de andere ook gegroeid en zijn de bloemen 2x zo groot geworden. Geen andere bloem doet dat, voor zover ik kan bedenken.  

Ik heb er altijd veel plezier in!

16 januari. Verlaat verjaarsbezoek en ... krimpflatie! Ik kreeg tulpjes, altijd leuk, maar i.p.v. 10 in een bos waren het er nu maar 8. Van AH, die altijd op de kleintjes let! Amehoela! 
Ik ben zo'n beetje getrouwd met AH, want die is nu eenmaal nog geen 100 meter hiervandaan. Ik spel iedere zondagavond de bonuskrant uit en profiteer vnl van kaas-, koffie- en theeaanbiedingen en dat loont de moeite. Basmati-rijst heb ik nog nooit 'in de bonus' mogen aantreffen. 
Bakjes fruit zijn ongeveer elke week in de bonus. Wat is er dan nog bonus aan? De groente- en fruitaanbiedingen - meestal per twee - zijn sowieso alleen maar leuk voor grote gezinnen. Een zak boerenkool is genoeg voor 2 personen en één keer per twee weken is genoeg boerenkool, toch?

Verder was er nog van alles: nog steeds gammel met duizeligheid en veel hoesten, bijkomen van de operatie e.d. Met het vermoeden van bronchitis gisteren bij de dokter geweest: niks aan de hand met longen of bronchiën, maar wel heel lage bloeddruk. OK, altijd al gehad, maar nu ietwat hinderlijk. Zoete drop eten, vond de dokter. 
Ik had hem laten weten dat onze reis naar Namibië naderbij kwam en ik daar graag zonder klachten heen wilde en zo kwam het gesprek op Afrika. Hij was net in Oeganda geweest, van chimpansees en gorilla's ... Pas 's avonds bedacht ik dat ik daar meer dan 50 jaar geleden ook was geweest, maar ik kon nergens meer foto's vinden. 
In oude boeken snuffelend vond ik wel de foto van een van de eekhoorntjes die ik in Nigeria eens grootgebracht heb met een poppen-zuigflesje of zo, met melk van Nestlé babymelkpoeder ... Vast geen perfect eekhoorn voedsel, maar ze zijn volwassen geworden. In een doos lekker warm boven een of andere machine en na het eten buikjes masseren, zo veel wist ik er nog wel van!
Ik heb ook een keertje een duikertje met de fles grootgebracht. Toen ze volwassen was kwam ze nog elke avond een fles halen. Ze woonde vrij in de tuin en ging altijd hard rennen als het regende.
12 januari. Gisteren jarig.  Wel nog steeds een beetje gammel, jammer, maar ik ben schandalig verwend! Ik had gevraagd om een nieuw gummetje, want het puzzelgummetje in Garderen was nog maar zo groot als een erwt. Ko had een luxe puzzelset voor me gevonden: pen met gummetje! Voor de zaterdagen in het bos! Plus nog dit beeldschone nieuwe telefoonhoesje: helemaal mijn kleur en subtiel met bloemen gedecoreerd. Wow! 
Afgezien van het puzzelgummetje nog een puzzel, maar nu van het type leg-. Ik wist dat ie zou komen: 'Kattententoonstelling' van van Haasteren en ik ga er zo meteen aan beginnen. Ook een andere puzzel van dezelfde maker: 'Zandsculpturen' haha! Gaat uiteraard mee naar Garderen, waar we de zandsculpturen nog steeds nooit bezocht hebben ...
Het gebruikelijke groepje dat 's avonds komt chinezen wordt wat klein: Cor en Werner kwamen zaterdag. Gezellig, maar toen werd ik helaas halverwege ziek. 
Tot onze vreugde was Joop nog van de partij! Jaap maakte de foto's hier onder en bracht ook een absolute verrassing mee: een potje karamelpasta, waarover ik vorig jaar wel eens geschreven heb en die ik nergens kon vinden. Geweldig! Hij staat alleen zelf niet op de foto. Het is altijd een heel eenvoudige gebeuren: bakjes met Chinees staan op de lange tafel en iedereen haalt waar hij zin in heeft. IJs toe. Altijd gezellig!
Veel telefoontjes, w.o. het gebruikelijke met Wijbe als laatste: duurt altijd een uur! Wijbe is een oud collega. En Tonkie stuurde deze leuke foto van mijn nazaten plus Bondy in de sneeuw. Ze hebben het heerlijk (bijna gehad)..

11 januari. Ineens schiet het me te binnen wat er aan de hand is met dat gehoest de hele tijd: we hebben bronchitis. En dat gaat vanzelf weer over. Er staat 2 weken voor en ik heb al problemen sinds oudjaar: als het goed is is het bijna klaar! 
10 januari. Zo, het verband is eraf en de ik kon weer lekker douchen. Ondanks mijn weigering om paracetamol te eten heb ik absoluut geen pijn gehad. Helemaal niks! De hand en de vingers zijn weer een beetje dik en ze waren nog altijd stijf, nu maar hopen dat alles wat losser wordt. 
Waar ik wel wat moeite mee heb is dat zo'n ingreep veel afval creëert. (Waar moet de trema? Op 2 of op 3?  Ik krijg er een rood kriebeltje onder en daarna weet ik op de middelste.) Alles wordt weggegooid: dat operatiejasje b.v , al 4 stuks van de kamer waar ik lag! Mitella, watten, verband. Zowel het verband als de mitella zouden makkelijk opnieuw gebruikt kunnen worden. En als je operatiejasjes van katoen maakt die ook! 
9 januari. De kinderen zijn in Frankrijk aan het wintersporten. Tonkie stuurde wat foto's waaronder deze hieronder. Het is niet koud, er is geen wind en ze zijn in de wolken!
Jacob is met zijn vader snowboarden, Tonkie, Claire en Abel skiën. In de zonnebril van Abel: Tonkie, die de foto maakt. Rechts Claire.

Ik loop nog na te denken over gisteren, er zijn dingen die ik maar eigenaardig vind. 
Voordat je zo'n ingreepje krijgt moet er van alles gebeuren: je moet b.v. je bloed laten onderzoeken en ook een lijst van de geneesmiddelen die je gebruikt inleveren. Bloedverdunners en iets tegen verhoogd cholesterol in mijn geval, maar ik laat er ook altijd opzetten dat paracetamol niks voor mij doet. Ik heb b.v. mijn leven lang al vrij vaak hoofdpijn (terwijl mijn vader niet eens wist hoe hoofdpijn voelde!) en dat bestrijd ik meestal door een koud lapje tegen mijn voorhoofd te houden, tamelijk effectief. Als ik hoofdpijn echt niet kan gebruiken, omdat ik moet bridgen of wil slapen, dan neem ik zo'n fijn roze pilletje van de drogist hier aan het pleintje: Ibuprofen, 200 mg. Als het binnen 20 minuten niet helpt desnoods nog een.  

Kom ik gisteren in het ziekenhuis en zoals altijd valt het me weer op dat je zo lekker veel mag: je mag je melden aan de balie, je mag de lift nemen naar de 3e etage, je mag plaatsnemen in de wachtkamer en je mag je jas ophangen in kast 4. Daar wordt een mens blij van, toch?  
Het houdt op bij het operatie jasje. O nee, je mag ook nog je onderbroek aanhouden. Daarná moet je het operatiejasje aan met de sluiting aan de achterkant. Vervolgens komt een verpleegster je vertellen van wat er allemaal gaat gebeuren en controleren of je nog weet wie je bent, wanneer je geboren bent en of je weet waar je voor komt en krijg je 2 paracetamol tabletten plus een pilletje tegen de misselijkheid. 
Nu gaat zo'n operatie aan je pols met een zgn blok = zoiets als een ruggeprik, maar alleen je arm wordt uitgeschakeld. Je krijgt een infuus, raakt even buiten westen en weg is je arm: een warm, dood ding, waarmee je jezelf zomaar tegen het hoofd kan slaan, heel gek! Misselijk word je niet van een blok en paracetamol werkt niet bij mij, dus ik neem die pillen niet in. Alle verpleegsters blijven proberen, maar uiteindelijk mag je het zelf weten!

8 januari. Dit zat er dus allemaal in mijn pols. Ongeveer ware grootte. De operatie stelde niet veel voor. Ik had het alleen ná de operatie koud: één gloeiend hete, roze geverfde hand waarvan ik al snel de vingers weer kon bewegen en even later de hand zelf, en één ijskoude. Op verzoek kreeg ik extra voorverwarmde dekens, terwijl de meneer tegenover me, geopereerd aan een been, zijn operatiejasje uitdeed en met een blote bast in bed lag. W.s. het gevolg van mijn heel lage bloeddruk.

Ik mag even twee dagen niet douchen en daarna is alles weer helemaal normaal. Ik kon vanavond zelfs mijn eten gewoon met mes en vork naar binnen krijgen!

7 januari. Ik begrijp er nog steeds niks van. Gisteren waren C. & W. hier, gezellig. Tijdens de lunch VOELDE ik dat ik ziek werd. Ik heb me verontschuldigd en ben in bed gekropen. Toen had ik al 38zoveel. Later in de middag steeg dat tot 39.2 en dat is voor mijn doen uitzonderlijk hoog. Ik was al een paar dagen draaierig en ik hoestte, met af en toe stevige hoofdpijn, het laatste voor mij niks bijzonders. Geen idee wat er was: geen spierpijn dus geen griep & getest: geen corona. Vanmorgen was de toestand weer min of meer normaal, na iets van 20 uur slapen. Malaria, daar lijkt het op! 
Nou maar hopen dat de malaria niet terugkomt, want morgen gaat D.V. het plaatje uit mijn pols.
5 januari. 2024 begint alweer te wennen, je hoeft niet meer steeds 'Best wensen' te doen ... Buiten zijn de eerste tekenen van het naderend voorjaar waar te nemen: beneden staan de narcissen te bloeien! Er wordt wél vorst verwacht vanaf morgen. 
Binnen heb ik de eerste bloemen aan een amaryllis, waar ik flink naar heb moeten zoeken. Die heet 'Green Valley' en toen ik er een plaatje van zag was ik verkocht, dus bestelde ik een bol in juli of zo, om in oktober te horen dat ie niet leverbaar was. Ik vond hem elders en duurder, maar, zou Rita v.d. Zalm zeggen, 'Ik rook niet en ik drink niet!' Rita was ooit een bekend bollenkweekster.

Op het plaatje had Green Valley meer donkerrood in het hart. Maar het zijn wel kleine bloemen, waar ik meer van houd dan van die enorme gevallen. De bloei valt trouwens wel goed, want we kunnen even niet naar Garderen door van alles.

3 januari.  Een nieuw jaar! Voor lezers: moge het een goed jaar voor jullie zijn, met zoals altijd de wens dat jullie gezond zullen zijn en veel zullen lachen. En verder is er nog niks gebeurd waarover iets te melden valt. Niemand vindt het interessant dat ik vanmiddag bij het bridgen 6x een singleton harten had, toch?

Wie nog wat meer van 2023 wil zien kan hier terecht:  Jaaroverzicht 2023  of klik op 2023 in het menu

Naar bovenkant