Naar de onderkant van de pagina.
25 februari. 11u in de ochtend: werkoverleg, geen kip te zien! 
Van het een komt het ander en dat is soms heel leuk. In een aflevering van Podium Witteman kort geleden was Ivo de Wijs te gast. Hij vertelde over zijn liefde voor 'Winterreise' van Schubert, een cyclus van veelal droevige liederen. Daags daarna kwam 'Winterreise' langs op Mezzo of zo, gezongen door Thomas Quasthoff. Ik zat aan een legpuzzel en je kunt niet beter luisteren dan bij een legpuzzel. Bij een pianoconcert van Mozart kun je gerust een eitje bakken, maar bij liederen heb je een breiwerk o.i.d. nodig, want je moet je aandacht erbij houden.
Nu wordt ik door het uiterlijk van Quasthoff zó afgeleid, dat ik niet goed genoeg luister. Ik vraag me b.v. af hoe je, als je handen ongeveer aan je schouders vast zitten, je sokken moet aantrekken, maar had gisteren bij Mezzo mijn visuele aandacht bij de legpuzzel. Zo, werd dat even mooi gezongen ... dus ik bestelde de CD en luisterde gisteren nogmaals, mét legpuzzel. Prachtig gezongen en een superieure begeleiding door ? Spencer ... 
Vervolgens ging ik er wat over schrijven. Gelukkig wist ik nog van 'rippen' en zo. Ter vergelijking luisterde ik nog naar  Frühlingstraum uit deze cyclus, een minder somber lied, gezongen door Bernard Kruysen, altijd mijn favoriete zanger. Ik vind Quasthoff mooier, op de eerste regel van het 3e stukje na ... Luister zelf: 3 strofen van Quasthoff H en die ene door Kruysen. H Zo'n regel zingen kon Kruysen als geen ander!
24 februari. We wisten al lang dat het een keer keer ging gebeuren: ze gaan hier de straat 'opknappen'. Wat riool en zo betreft kan ik dat niet beoordelen en wat het worden gaat zullen we t.z.t. zien. Het begint in ieder geval met alles eruit! 

Eerst hapt een jongeman met een kraan de stenen eruit, allemaal, straat en stoep. Gisteren kwamen er grote en kleinere zwarte buizen. In het midden van het achterste deel is er nu een diep gat en een van de mensen in de straat heeft een enorme hoop zand in de tuin gekregen. 

De ploeg heeft veel geleerd van de Afrikaanse wegwerkers: ze komen om half 8, maken veel herrie als wij nog slapen, maar zijn al spoedig aan de ochtend koffie. Dan wordt er weer een tijdje iets gedaan, met veelvuldig werkoverleg, lunchpauze en zo en om 1/4 over 3 is het weer voorbij voor vandaag. 

Als je de berichten mag geloven wordt het ooit bijzonder fraai met minder parkeerruimte.

Het lijkt me voor de mensen die aan het werk zijn geen buitengewoon inspirerende arbeid, maar ze hebben er wel fantastisch weer bij. Het is nu 20°, achterlijk warm voor eind februari.
23 februari. Onlangs stond er in een weekend bijlage van Trouw een lovende recensie. Het betrof een Nederlandse vertaling van 'The undying' een boek geschreven door een Amerikaanse jonge vrouw, Anne Boyer, en ging over haar borstkanker. Nu vond ik tijdens Tinka's ziekte het moeilijkst, dat ze niet wilde dat ik over haar ziekte praatte, dus schafte ik het aan, in het Engels, want elk boek verliest iets in een vertaling. 
Ik begrijp er helemaal NIETS van! Mijn Engels is goed, ik begrijp alle woorden en constructies, maar ik kan een alinea lezen en herlezen en de bedoeling is mij volstrekt abacadabra. 
Zoiets gebeurt me regelmatig bij een gedicht. Ik begrijp geen snars van b.v. Walt Whitman en heb daar verder geen moeite mee: laat maar zitten. Soms kan ik de cadans van een gedicht waarderen zonder te vatten waar het over gaat, maar kan pas van een gedicht houden als ik het in zijn geheel kan opnemen, als dat een goed woord is. Maar wat moet je nou met zo'n boek? 
Lang geleden was ik aanwezig bij de inauguratie van mijn zwager. Hij werd hoogleraar en daarbij hoort een inaugurale rede. Ik luisterde naar alle woorden en zinsconstructies, allemaal bekend, en had geen idee waar hij het over had. Ik denk, dat ik 'The undying' maar aan hem zal geven.
22 februari. We hadden een dag of 10 geleden schaatsritten op natuurijs. Nu is het onwaarschijnlijk warm, rond de 18°. Ik vind sneeuw leuk, maar heb liever dit, al is het eng: het kan in maart nog heel hard vriezen. 
18 februari. Ik draai mijn hand niet om als het om het breien van een trui gaat. Bij de TV:  voorpand, achterpand, 2 mouwen, klaar. Maar dan ... Het in elkaar zetten en het afhechten van alle draden vind ik vervelend werk. Als ik slim ben hecht ik draden direct af als ik b.v. een nieuwe bol wol moet aanspreken, maar ik ben niet altijd slim.
Maar dan komt het allervervelendste; de hals afwerken. Ik vind de boord altijd een ramp. Gezien ik nooit een patroon gebruik, moet ik altijd eerst uitrekenen hoeveel steken ie moet worden. Dat gaat nog wel. Ik breid het ding los en krijg dus een rechte strook in boordpatroon en die strook moet op de trui. Wat een ramp! Er moet rek in zitten, dus de boord heeft de lengte van de omtrek van je nek, maar de halsopening is, als het goed is, behoorlijk wijder. Zie dat maar eens netje aan een trui te krijgen.
Ik heb een trucje bedacht: De vaas uit mijn ouderlijk huis loopt wijd uit, maar als je hem op z'n kop zet lijkt e.e.a. op halsopening/nek en ongeveer dezelfde afmetingen. Muismatje eronder tegen het uitglijden en dan de trui eroverheen. Uit de kunst!!

Ze gaan hier de straat opzij en achter 'opknappen': de bomen eruit en zo. Ik en er niet blij mee en straks wordt het parkeren nog lastiger. Ze waren trouwens om 1/4 voor 3 al uitgewerkt, terwijl het toch lekker weer was en droog!
17 februari. Bij Jinek gisterenavond kwam een galanthofiel langs. Als je tuiniert weet je direct wat dat is: iemand die sneeuwklokjes verzamelt. Ik weet van ene Frieda dat zij minstens 100 soorten heeft. En reken maar dat daar dure exemplaren bij zijn. Ik wist al van het bestaan van bolletjes die per stuk 75 euro of pond? kosten, maar de dame bij Eva vertelde dat een bolletje van een nieuw soort wel 500€ moet opbrengen. Ze legde eerst uit wat een sneeuwklokje was: 'Een voorjaarsbloemetje die ...:

Ik ben zelf niet geheel vrij van galanthofilie, want vaak geef ik mezelf voor mijn verjaardag vast in oktober een heel bijzonder bolletje cadeau en dat is wel eens een sneeuwklokje geweest, zoals Galanthus 'Kildare'. Die staat links op de foto hieronder. Niks bijzonders, zul je denken, maar er zit een gestreept groen rokje verborgen onder de toegevouwen buitenste blaadjes. Rechtsonder ontdekte ik vanmorgen, want vergeten (en dat gebeurt me steeds vaker): een pot met bloeiende sneeuwklokjes bij de deur naar de garage. Galanthus elwesii 'Mount Everest'. Ik had ze voor de veiligheid in een potje gezet, voor het geval we gingen verhuizen, maar dat gaat, geloof ik niet door. 'Mount Everest' zou hoger worden dan een standaard sneeuwklokje en dat is ook zo. 'Polar bear', in een ander jaar aangeschaft, zou ook heel groot moeten worden, maar dan met een ander rokje. Snapt u? M.E. komt bij een van mijn beste leveranciers vandaan en die doet niet aan dure, aparte soorten die per stuk verkocht worden, maar heeft wel bijzondere dingen als ze algemener en betaalbaarder zijn geworden. Verberghe heet hij. Peter Nijssen, een zoon van zijn vader, heeft van die hele dure exclusieve soorten, maar je hebt niks te vertellen als iets het niet doet, dus ik lees kwijlend van begeerte zijn catalogus en bestel niks! 
Hoewel ... 'Kildare' kwam bij hem vandaan, een jaar of 4 geleden.

Het aardige van sneeuwklokjes is, dat ze het eerste jaar maar één bloemetje produceren, het jaar erna meestal 3 en dan wordt het al gauw een polletje. Ze zijn niet moeilijk, maar doen het niet zo goed op zand.

15 februari. In bed bedacht ik dat het geen goed olleke-bolleke woord was, want het 7 lettergrepen i.p.v. de voorgeschreven 6. Toch goed te gebruiken!
Inmiddels dooit het en het is dus enorm smerig buiten. Veel mensen vegen hun stoepen niet als er sneeuw ligt: daar is het spekglad en ik loop dus midden op de straat totdat er een auto aankomt. Want die sproeit je weer vol met rotzooi. 

Maar ... er zat ergens een merel te zingen, nog heel voorzichtig, maar toch!

14 februari. Toen ik beneden kwam vanmorgen - laat, want om 3 u sliep ik nog niet! - was het -2°. Om 10 voor 1/2 12 ging de temperatuur op het weerstation naar de 0°! Ik zag het gebeuren: einde vorst! Een uur later was het al 6°, maar later zakte het toch weer naar iets van 3°.
Bij het nieuws vanavond hadden ze het over het eerste live-debat die ... en over een natuurijsdeskundige: o, wat een mooie voor een ollekebolleke. Kijken of ik daar wat mee kan!
  Gaat hij er komen? Een heuse Elfstedentocht?
  Of niet, door corona? 't Is steeds op TV.
  
  'Gaat niet gebeuren!'
  Natuurijsdeskundigen
  Weten het stellig: 'Het ijs werkt niet mee'. 
13 februari. Een grapje voor kleine kinderen in de zeventiger jaren was; Het is geel en het staat op één pootje. Met variërende antwoorden. 

Een andere was: het is zwart en rijdt op een rood fietsje. Waarop het antwoord was: 'een mol'. Waarop een volgende vraag kwam: 'Hoe weet je dat je een mol in je tuin hebt? Met als antwoord 'Dan staat er een rood fietsje voor de deur'.

Het staat er al een week, dat belooft niet veel goeds voor de tuin!

  Tonkie en Robert gingen gisteren schaatsen op het IJsselmeer, bij Hoorn.

12 februari. Vandaag was het dan zover: prikken! Goed georganiseerd in een loods bij Holiday Inn. 
Ik moest me eerst bij een dokter melden i.v.m. de bloedverdunners en op de foto rechts, die er een beetje zielig uitziet, kun je de gevolgen van dat gesprek zien: 2 minuten gaasje tegen inslagplek drukken!
Helaas kon Ko nog geen prik krijgen.

Vannacht is het -7° geweest en vanmorgen heeft het even gesneeuwd: echte, dwarrelende sneeuw, maar het duurde niet langer dan een minuut of zo.
Linda maakte de foto;s hieronder: van ijsbloemen op de ramen bij een andere cliënt, en van een meneer eend op het ijs en - heel leuke foto - van de sporen van eendenpoten in de sneeuw. 

11 februari. In de vroege ochtend, wat heet: 1/2 10, is het verschil in temperatuur tussen buiten en binnen 40°. De zon schijnt op het weerstation! 
10 februari. Serieuze ijspegels aan onze dakrand. Niet bij de buren, gek genoeg. 

Bij de GGD is het een beetje chaos. Vandaag heb ik een oproep gekregen voor de corona injectie. In de brief een 0800 nummer, ik word meteen doorverbonden en heb een afspraak voor overmorgen. Tevens vraag ik of het mogelijk is dat Ko ook gelijk zijn prik krijgt. Ko wordt in augustus 80. Nee, kan niet, hij moet een oproep krijgen. Ook goed. 
Even later belt mijn schoonzus: of ik al gevaccineerd ben? Nee, nog niet, maar vrijdag gaat het gebeuren. Ze vertelt me dat Willem, een vriend van Kees en haar, die in juli 80 wordt, nog geen uur nadat ik mijn afspraak gemaakt heb, naar de GGD heeft gebeld - ZONDER OPROEP - dat hij meteen een afspraak kreeg voor morgen ochtend, want iedereen die dit jaar nog 80 worden kan worden ingeënt. Dat had Margriet ook van John, weer een andere vriend gehoord, die kreeg ook een afspraak! Ko belt dus maar eens naar hetzelfde nummer; nee, hij moet wachten tot hij een oproep krijgt. Begrijp jij het? Wij niet! In de loop van de middag kwam er nog 2x een geheimzinnig telefoontje van de GGD, automatisch, want niemand aan de andere kant van de lijn, om iets over die afspraak te zeggen.

Afgezien het loopje naar de supermarkt komen wij ouwetjes niet veel buiten, zeker nu het glad is met die sneeuw. We kunnen ons wel prima amuseren, al zijn we een beetje door de Netflix heen. 

Gisterenavond speelden we een aantal spelletjes bridge via 'Jack', een programma dat we in Frankrijk al gebruikten om te trainen, toen we nog vaak competitie speelden.  .

Gisteren speelden we met Noor en Tjeerd in Drenthe. Wij allebei hier aan de computer, zij daar en een telefoon aan om te kunnen kletsen tussendoor. Zij lieten ook nog even het luide snorren van Stevie horen. 

Prachtige sneeuwfoto's vanuit hun huis en ze hebben niet alleen een eekhoorn, maar ook een appelvink in hun tuin ...

Op de foto hiernaast  links Anne Claire, want op mijn bureaublad staan mijn 3 dochters. 

7 februari. Door de sneeuw banjeren had ik al een tijd niet gedaan. De minstens 40 jaar oude sneeuwlaarzen aan, een super winddicht jack met capuchon van Koopjedeal met daarover nog een nepleren jas van Ali, capuchon op, handschoenen aan en het lokale parkje in. Ko verteld wat ik ging doen, want een oud wijf kan natuurlijk zó maar ten val komen en weet ik wat allemaal breken.
Tot mijn verrassing was de singel daar nog niet bevroren, terwijl het nu écht onder nul is. Rechtsonder: van die grote sneeuwhopen hebben we hier lang niet gezien!

Het was heel koud - nog steeds harde wind en fijne sneeuw - maar wel lekker! Ik kwam een mevrouw tegen die mij stralend 'Leuk hè?'  tegen me zei.

7 februari. Het ging fors tekeer vannacht, Ja, sneeuw, maar je kon het nauwelijks zien vallen zó hard waaide het. Er is een laagje van zo'n 3 cm , met kammen waar het is opgewaaid. Het sneeuwt nog steeds met hele fijne vlokjes die je amper ziet, maar het voer dat ik voor de vogels heb neergelegd was al spoedig bedekt. Arme vogels hebben nog nooit sneeuw meegemaakt.  Er kwamen 2 eksters eten halen. Foto d oor het raam en niet half zo mooi als op mijn lievelingsschilderij, de ekster van Monet in Orsay, waar het licht bijna vanaf spat.
Het is nu -2,3° .

6 februari. Er is sneeuw en ijs voorspeld en het zou vanavond gaan beginnen. Op onze gebruikelijk doe-plek, de keukentafel, staat een weerstation en we kunnen de temperatuur bij zien zakken. Vanmorgen 6,4° en nu 4,6, maar sinds ik ben gaan zitten om het op te schrijven 4,5.

Een uurtje later zijn we in de 3 aangeland. 

Om 11u 's avonds is het 0,5° en is het buiten een beetje wittig hier en daar, maar gezellig vallende sneeuw is er (nog) niet bij. Het waait flink.

Toen wij poes Muts kregen werd ons verteld dat ze dom was. Nou, ze is van alles - 'n neurotische stresskip - maar zeker niet dom, eerder uitgekookt! Ze weet precies aan welke kant haar boterham gesmeerd is.  
's Morgens b.v. Het ritueel van de dag is: opstaan, ontbijten, ik douchen en als ik beneden kom is het tijd voor borstelen ... Het eerste teken daarvoor is het achteruitschuiven van Ko's stoel. Muts komt dán pas uit haar mand en legt zich neer op de plek waar zij geborsteld gaat worden. Nog voordat ik begin gaat de motor aan, want borstelen vind ze verrukkelijk, net als de twee snoepjes na afloop. Dan ga ik aan mijn dagelijkse oefeningen voor de oude rug. Muts komt daarbij in mijn arm liggen, zodat het knuffelen nog een tijdje door kan gaan. Haar kop aaien vindt ze het lekkerst.

Daarna is het een hele tijd stil, want slaaptijd, tot 1/2 6: etenstijd! En reken maar dat ze kan klokkijken.  
Weer een tijdje stil, maar ik zit nog geen 10 seconden in mijn stoel bij de TV of ze zit op schoot. Ze blijft dan de hele avond wisselen tussen een tijdje bij mij en een tijdje bij Ko. Muts heeft het allemaal goed voor elkaar.

5 februari. Af en toe moeten wij het blad van de Bridgeclub 'Acol-lade' corrigeren voor het ter perse gaat. Ook in deze lange, saaie, bridgeloze periode! In normale tijden gaat daarna een ploeg vrijwilligers het drukwerk doen, maar nu is er alleen een digitale versie.

Ik kijk naar eventuele spelfouten en te veel spatie e.d., Ko zorgt dat tekst (en eventuele plaatjes) goed op de bladzijden verdeeld wordt. We doen het bij de boterham van 12 uur en maken dan ook vast samen de puzzel die ene Bart bij elke editie inlevert, voor het geval er een kleine vergissing in staat. Maar soms is de puzzel zó moeilijk dat ik er een week voor nodig heb, zoals een logigram.

Een vaste schrijvers levert ellenlange, taaie stukken in en die kijk ik niet na, dan maar fouten (die staan er trouwens zelden in). Vandaag 8 bladzijden over verzaken = niet bekennen als je een kleur nog hebt. Ik denk dat niemand ze leest. 
Met beschreven spellen, vaak van hoog niveau, heb ik vaker moeite dan Ko.

4 februari. Dit is een dag om vaak aan Tinka te denken. Vandaag zou ze 53 zijn geworden. 

Behoorlijk wat mensen lieten wat van zich horen en dat heeft me zeer ontroerd. 

3 februari. Wij gingen vandaag naar Marleen. Die zit alleen thuis zonder auto, want haar man is een paar dagen weg met een vriend, meestal skiën, maar dat kon nu even niet. Doet ie ieder jaar, zit Marleen zonder vervoer ... die vriend heeft, denk ik geen auto. Maar goed, het is mijn zaak niet. Door de stromende regen dus.
Ergens onderweg vond ik, dat Ko te hard reed, meer dan de voorgeschreven 100 in ieder geval. Ik ben streng en houd niet van bekeuringen voor te hard rijden; Ko zette gehoorzaam de cruise-control aan. We werden, voordat we linksaf de M5 opgingen, minstens 30x ingehaald door auto's die meest maar een km of 10 harder reden, maar ook wel eens zeker 40. Het regende zo hard dat de ruitenwissers op de een na hoogste stand stonden en je bij het inhalen van een andere auto even helemaal niks kon zien door de voorruit.
Op het volgende stuk was de weg veelal 2baans en werd het wat beter met de snelheden, maar sommige automobilisten trokken zich nog steeds niks aan van de regels. Op het laatste, smalste stuk langs het water reden we achter een bestelwagen van een hondenspecialist en die hield zich keurig aan de 80km-eis. Bij de kerk aan het begin van Monnickendam ging de hondenspecialist linksaf, richting Jade, de Chinees ...
Marleen had hele lekkere chocolaatjes bij de thee.
1 februari. Februari, dat riekt al een beetje naar voorjaar! 
De vogeltelling was dit weekend. Ik hoef er niet aan mee te doen, want ik weet precies wat er hier aan vogels de tuin bezoekt: Piet en Hannie, natuurlijk, de twee torteltjes. Van één van die twee is de hekel aan soortgenoten groter dan de eetlust! Een hele troep van die zwarte rakkers: kauwen. Eigenlijk zijn ze wel grappig, met hun blauwe ogen, maar ik heb het idee dat hun aanwezigheid veel kleine vogeltjes afschrikt. Een stuk of 15 mussen, vanmorgen waren ze er weer, ook dat mannetje, dat op een ringmus lijkt. Dit is de vaste bezetting. 
Er komt regelmatig een roodborstje langs en ik zie ook vrij vaak een meneer merel, mevrouw af en toe, zij houdt zich meer op de achtergrond. Mezen zie ik hooguit eens in de week, behalve als ik een pindaslinger ophang. Die wordt trouwens het meest bezocht door Vlaamse gaaien. Ze nemen de pinda's mee en gaan ze ergens verstoppen, tot mijn verbazing o.a. bovenin de taxus tegenover het keukenraam. In het najaar kwamen de halsbandparkieten van de appeltjes aan de malus in de voortuin snoepen: slordige eters! Heel af en toe komt er een ekster op bezoek.
Een heggenmus of een winterkoninkje zie of hoor ik niet meer. W.s. hoor ik binnenkort een lijster zingen, maar de laatste jaren was het beperkt tot eventjes  in het voorjaar. Gelukkig waren er deze zomer wel weer merels te horen. De leukste die ik in  het afgelopen jaar hoorde was een groene specht ergens in de buurt.
30 januari. Vandaag tref ik een andere variatie van het betrekkelijk vnw in het LD: een artikel over een Dierenroute. Daar kom ik tegen: 'De verbreding van de A4 ... dat over 6 jaar begint'. Afgezien van tegen de corona regels zijn, worden er steeds meer mensen boos door de beperkingen van de taalregels?
28 januari. Vanmorgen gingen we naar een appartement kijken. Het was wel aardig, beetje te klein & te donker, maar inductie en dubbele spoelbak en groot balkon op ZW. Helaas zag ik de glazen tafel op een kleed met donkere rand niet staan en maakte een flinke smak. Vorig jaar in de tuin ook al. Dat was net een paar maanden genezen, want oude benen helen niet snel meer ...

We gaan het niet doen, want we hadden geen van beiden het gevoel dat we daar graag zouden willen wonen als de ander mocht wegvallen en dat is ons criterium: we moeten er allebei willen blijven. Nee dus. Ook de huidige manier van verkopen, zeer algemeen als de huizen als warme broodjes over de toonbank gaan: Bieden onder couvert, stond ons niet aan.

26 januari. Ja hoor, ik hoorde het weer twee keer vandaag: 'een petroleumstelletje die' en 'het geurtje die mijn vader altijd op had'. (De laatste bij 'Married at first sight', waarbij ik altijd heel benieuwd ben of er ooit mensen in dat programma helemaal gelukkig met elkaar worden. Ko neemt het op, zodat al het geleuter kan worden doorgespoeld.)
Later: Eva Jinek '... een individu die ...'

Ik heb maar eens gekeken op de site van 'Onze Taal' en ingevoerd: gebruik betrekkelijk voornaamwoord. Krijg je een paar ideeën voorgeschoteld en ik heb gekozen voor Het meisje dat/die daar fietst. Daarbij wordt vermeld dat het als lastig wordt ervaren om naar 'verkleinde' personen te verwijzen met dat. Als ik bij mezelf te rade ga, denk ik, dat ik waarschijnlijk ook Haar neefje die in Gorkum woont zou zeggen ...

25 januari. Houd goede moed: het voorjaar komt eraan!

Ik weet net of het aan de leeftijd ligt, of aan de corona of dat de winter het veroorzaakt: ik heb tegenwoordig bijna nergens zin in en zie op tegen de meest simpele dingen als boodschappen doen en me aankleden. Dat laatste heb ik zowat 30.000 keer in mijn leven gedaan, dus zó vreemd is dat niet.
24 januari. Vorige week overleed onze buurman uit Frankrijk. We zijn met hem en zijn vrouw goed bevriend geraakt en zagen elkaar ook de jaren ná Frankrijk regelmatig in Lelystad. Wat een mooie foto is dit, vanaf hun terras daar, om aan hem te denken.
23 januari. Er is iets vreemds aan de hand: het lijkt erop dat mensen niet meer weten dat het-woorden 'dit/dat'  en niet 'die/deze' als betrekkelijk vnw krijgen.
 Ik lees net weer 'een breipatroon die goed overeenkomt ... ' (bij breimeisje, iemand die heel leuke patronen op internet zet) en laatst hoorde ik zelfs Ko zoiets zeggen. Betekent dat dat ons natuurlijk gevoel van 'hoe het moet' verdwijnt? 

Rechts: advertentie in het LD, vandaag. Daaronder: naar een huisje in het bos zoeken. 

 


Het toilet bevindt zich elders - separaat - in het chalet. Ook deze is gedeeltelijk betegeld.
20 januari. Als je, zoals ik, én zuinig bent én kritisch én van mooi houdt etc, dan kun je je eigen leven behoorlijk lastig maken ...
Ik wilde wel een mooie broek. Bij P. Hahn genoeg mooie broeken, maar duur! Wachten op een kortingsbon van het een of ander en dan mag ik een broek kopen. 

Ai, ik heb geen enkele trui die daar echt mooi bij staat. Kasjmier heeft P. Hahn ook genoeg, maar ... hartstikke duur. Zelf breien dan maar en bij onvolprezen Ali koop ik kasjmier wol. Die is 12,95 pond op e-Bay, maar dezelfde wol bij Ali minder dan de helft. Ik kies voor een kleur die me min of meer marineblauw lijkt en het is in 2 weken hier. Mis! Heel mooi, maar het blijkt donker petrol te wezen. Dus verkoop ik de wol weer met gering verlies via MP. Animo genoeg, want alle vrouwen zitten thuis gelockdownd te handwerken.

Ik vind andere wol - marine durf ik niet nog een keer aan - alpaca, via een andere website. De  wol is mooi, staat goed bij de broek en ik begin opgewekt aan iets met ajour in het midden. Zo'n blaadje-achtig patroon lijkt me geweldig bij de broek. 
Ik zal niet gauw zeggen dat ik iets goed kan, afgezien dan van kritiek hebben en zo, maar breien is me wel toevertrouwd en voor een beetje ajour draai ik mijn hand niet om. Maar o wee, ik heb een fout gemaakt ergens ... En dat is met ajour een ramp. a) Je weet niet precies waar en b) gewoon uithalen is geen optie, want dan gaat er van alles mis met die omslagen en minderingen. Een stukje uithalen kan en dan TERUGSTEKEN tot je zeker weet dat de fout eruit is. En daar ben ik de hele morgen, nou ja vanaf een uur of 12, mee bezig geweest. Nou 1/2 4.

19 januari. Dáár was het om te doen: eekhoorntjes kijken vanuit je huis ... en die zaten er: huisje in Epe, bij Remboe Village.

We hadden het voor een week gehuurd, leuk huisje en behoorlijk smaakvol ingericht. De bedoeling was om vanuit de kamer naar eekhoorntjes en vogeltjes te kijken, en te ervaren hoe dat zou bevallen. Maar we houden wel van een beetje comfort en schrokken van de ijskoude vloer, waardoor ik, Erna, tenminste non-stop koude voeten had. Tot overmaat van ramp was ik van alles vergeten mee te nemen, waaronder een lekker warme legging. 
Nu ben ik redelijk inventief en ik heb de vrijdagavond gespendeerd aan zoeken naar een legging, die op zaterdag zou worden bezorgd. Waar zoek je dan? Bij Bol.com, vandaag besteld, morgen in huis. Bol.com doet niet alleen aan boeken, maar eigenlijk aan alles en ze hadden er 500 leggings in de aanbieding. Uiteindelijk vond ik dan ook een betaalbare zwarte, die morgen in huis zou wezen. Goed geregeld, Berg! Maar helaas, de receptie van het park was 's zaterdags alleen maar tot 10 uur open en toen ik daar achterkwam, was het minstens 1/2 11. Dat werden koude voeten tot maandagmorgen.
De eekhoorntjes kwamen in de loop van de morgen fourageren. Hij, linksboven, was van een uitvoerige maaltijd ter plaatse. Hij was roder dan zij en had flinke pluimen aan zijn oren. Gezien mannetjes eekhoorns groot geschapen zijn, kon ik zelfs zonder verrekijker waarnemen wie wie was. Zij was donkerder, kleinere oorpluimpjes en meer een huishoudelijk typje: pinda uit het netje halen, aan alle kanten bevoelen om te weten of er geen gaatje in zit, en dan snel ergens gaan begraven om voorraad te hebben voor magere perioden, zonder gasten in het huisje b.v. Ze had een winkelwagentje moeten hebben.

Muts ging helemaal uit haar dak: ze let nooit op vogeltjes, maar een rennend eekhoorntje is opwindend, blijkbaar. Ko heeft de betere foto's van meneer gemaakt met de dikke camera. Mijn foto's zijn allemaal met een zakcamera door de ramen gemaakt en dus niet goed, sorry!

Toen we vrijdag weggingen en even bij Tonkie in Huizen langs gingen sneeuwde het een heel klein beetje. Zaterdagnacht is er meer gevallen, maar helaas heb ik het niet zien sneeuwen. Er lag een dun laagje zondagmorgen, maar het regende alweer en het was snel weg. 

De zondag brachten we door in Drenthe bij N & T. Daar lag nog sneeuw en verder was het zoals altijd heel gezellig, met wat bridgen en lekker eten. 

Maandag kwamen M&M, met volle tassen ... ik had me beklaagd over de kou, het gebrek aan theepot en -glazen, de mand van Muts vergeten etc. 
Dus had Marleen een mand voor Muts, waar dankbaar gebruik van werd gemaakt: bovenop de radiator was het lekkerst! De theepot was ook erg fijn: in een pannetje thee zetten en met een juslepel in dikke bekers scheppen is armoedig. Ik ben natuurlijk vervelend kritisch, want ik erger me ook aan te lage wastafels, flinterdun wc-papier, een krappe douche en dgl onnozele zaken. Als het stralend zomerweer geweest was hadden we w.s. minder snel dat soort gebreken aan comfort waargenomen. De kou, vooral 's avonds, was echt vervelend: we konden wel 24° stoken, maar die vloer bleef koud. Net als het koude water uit de kraan, gek hoor, daar moest je echt je handen niet mee wassen!

In Voorthuizen was helemaal geen koude vloer - daar is het wel eens -23° geweest en dat is toch écht koud! - en elders kan ik me ook niet herinneren dat dat zo was in vakantiehuisjes. Cor weet vast wel hoe dat kan komen. In ieder geval hadden we het dinsdag wel gezien en zijn we weer hier. En dat is maar goed ook, want we troffen een overlijdensbericht van een goede vriend bij thuiskomst en als we tot vrijdag dáár gebleven waren waren we te laat voor de uitvaart geweest.

Ineke P., die we nog kennen uit de tijd in Voorthuizen, liet me weten dat er dáár verwarmingsbuizen onder de vloer liepen. Supercomfortabel huis aan de Prinsenweg, maar helaas geen bomen, vogeltjes en laat staan eekhoorntjes. Zelfs de hertjes, die er aanvankelijk  samen met een paar geiten waren, moesten om een of andere reden weg. Jammer, want je kon er altijd je oude brood aan kwijt en ze zorgden voor wat vertier.
Verder was het een nuttig avontuur: we weten nu weer beter wat we NIET willen als we ooit een huisje kopen. Bolle, ronde kranen in de badkamer (zelf mengen) b.v. zijn vervelend als je natte handen hebt!
Ik heb trouwens wel heel wat vogeltjes gezien: pimpelmezen in overvloed, net als kool-; merels, roodborstjes, heggenmus, vinken (alleen vrouwtjes, vreemd genoeg), Vlaamse gaaien, winterkoninkje. Maar ook: kuifmezen en zwarte mezen!! Te gek. Er waren geen kauwen, geen halsbandparkieten en geen Turkse torteltjes: die wonen in Zoeterwoude.
15 januari. Midwinter en nog steeds fruitvliegjes in de keuken!
12 januari. Ook de sjaal die ik van Ko voor mijn verjaardag kreeg is behoorlijk spectaculair: geïnspireerd door het werk van Kandinsky. Ik vraag me af hoe het komt, dat de kleuren op echt mooie stoffen, zoals hier zijde, nooit lelijk zijn. Je ziet ook geen truitjes van echte kasjmier in een lelijke kleur. 

Ik ging lang, lang geleden al regelmatig kijken in de stoffenafdeling bij de Bijenkorf in den Haag. Daar hadden ze een flinke voorraad shantung en dat was in alle kleuren altijd mooi.

10 januari. Pieter en Kerstin kwamen gisteren eten en namen deze spectaculaire bonbons mee. Ze zijn echt prachtig om te zien en ook nog heel lekker, bijna jammer om ze op te eten.

Van 'De Fransoos' en die zit, naar verluidt, op de Douzastraat in Leiden.

Meestal koop ik voor mezelf elk jaar een verjaarscadeautje. Iets, dat naar mijn nogal zuinige aard, eigenlijk te duur is, zoals b.v. bijzondere bollen. Maar onlangs vond ik dat ik toch wel erg weinig afweet van mijn favoriete componist, Maurice Ravel. Ik kocht via Bol.com een boek over hem, tweedehands dat nou weer wel en het boek kwam gisteren aan. 'The Cambridge companion to Ravel'. Helaas is het heel technisch op het gebied van muziek en dat weet ik helemaal niks van! en vind het ook niet heel interessant. Op de foto rechts een vergelijking tussen een thema van Couperin en hetzelfde thema van Ravel van dattum. Gooi het maar in mijn pet. 

Ik had liever iets willen weten over wat hij voor iemand was, hobbies? getrouwd? kinderen? gay? wat anders dan muziek? Ja, hij las graag gedichten van Mallarmé. Niks verder, of ik moet het nog tegenkomen, saai hoor! Volgend jaar maar weer een duur sneeuwklokje kopen, als ik er dan nog ben. 

Ik ben wel allerlei onbekende composities tegengekomen - altijd leuk - en heb geluisterd naar een beetje Chabrier, waar ik niet wild van werd, en wat Couperin, en dat leek in mijn oren op Scarlatti: geen idee waarom Ravel daar nou zo weg van was. Maar misschien staat dat wél in het boek!

 7 januari. Ringetjes voor de dupliceermachine besteld bij Ali, zie 3/1. Later bedacht Ko, dat ze bij de bridgeclub misschien nog ergens reserve-ringetjes hadden. Ja hoor, die waren er en niet meer nodig voor de machine die nu in gebruik is. 

Hij ging dus ijverig aan de slag om het euvel in de machine thuis te verhelpen en vond binnenin ... reserveringetjes!

6 januari. We keken naar 'Escape to the country' en de zoektocht vond plaats in Cornwall. De makelaar vertelde wat over dit kerkje, St Just in Roseland Church. Hieronder informatie over dat kerkje. Mijn aandacht werd getrokken door de mededeling dat het kerkje te maken had met een van de bekendste hymns ... en waar denk je dan direct aan? 'Jersusalem' natuurlijk en zo was het ook. 'Jerusalem' begint met 'And did those feet in ancient times walk upon England's mountains green' and dat heeft te maken met de hieronder vermelde legende.

(Gezien de informatie bijna niet te lezen is): 'St Just in Roseland Church is one of Cornwall's most visited churches. The 13th century church is set among the most beautiful gardens beside a peaceful tidal creek. A local legend tells of Joseph of Arimathea bringing his nephew Jesus to Cornwall and that he landed at St Just in Roseland.
Er wordt ergens ook melding gemaakt van een link met de tin-mijnen in die streek. Dark Satanic Mills?

Ik ken nauwelijks een mooiere hymne en de tekst is ook nog een beetje gek: onweerstaanbare combinatie! 

St Just in Roseland Church is one of Cornwall’s most visited churches. The 13th century church is set amongst beautiful gardens beside a peaceful tidal creek. A local legend tells of Joseph of Arimathea bringing his boy nephew, Jesus, to Cornwall, and that he landed at St Just in Roseland.
3 januari. Ko heeft een dupliceermachine, een ouwetje, die bridgeclub niet meer gebruikte. Daarvan is een plastic ringetje stuk. Hij ging dus naar de website van de dupliceermachinewinkel in Zweden voor een nieuw ringetje. Het ringetje zelf kostte 9€, + BTW: 9€15 + verzenden 17€ zoveel. Totaal 45+€!!! voor een ringetje van amper 3 cm. Ko heeft het nu geplakt, zoals je op de foto kunt zien en probeert een dgl ringetje te kopen bij de onvolprezen Aliexpress: 20 ringetjes voor 6€, gratis verzending.  
Hij moet er lang op wachten en mogelijkerwijs passen ze nét niet, maar verder begrijpt toch iedereen waarom mensen bij Ali kopen?
1 januari. De sneeuwklokjes bloeien dit jaar later dan vroeger ... wonderlijk zinnetje, dat ik vanmorgen aan een vriendin in een e-mailtje schreef. 
Aan alle lezers: een gelukkiger nieuw jaar gewenst. Dat we maar zo snel mogelijk van de pandemie af mogen komen en weer normaal kunnen bestaan, in (relatief) goede gezondheid en met veel momenten waarop we weer eens lekker kunnen lachen.

Wie nog wat meer van 2020 wil zien kan hier terecht:  Jaaroverzicht 2020  
of klik op 2020 in het menu

Naar bovenkant