Naar de onderkant van de pagina.
 

29 maart Coronabridge!. Vandaag hebben we gebridged met vrienden in Drenthe! Via de computers en het programma 'Jack'. Ko hier en Tjeerd in Drenthe zijn een tijd bezig geweest om e.e.a. voor elkaar te krijgen en uiteindelijk lukte het. leuk!

Ko heeft Tjeerd in beeld en ik kreeg Noor even te zien, maar nog niet blijvend. We spelen al tijden regelmatig met elkaar, met een maaltijd, en altijd gezellig. Die maaltijden komen ook wel weer eens. Zij hebben nog saté kambing van ons tegoed!

28 maart. Vandaag is Tonkie jarig. Claire vliegt terug naar Australië (40 mensen in het vliegtuig, eindelijk eens lekker de ruimte) en Tinka blijft alleen achter en dat lijkt me verschrikkelijk voor haar, want ik heb gezien hoe lief en zorgzaam Claire voor haar is.

Tonkie zegt, dat ze het zelden zo leuk gevonden heeft op school. Die is natuurlijk gesloten, maar er zijn altijd wel een paar kinderen en per 4 of 5 kinderen één leerkracht. De leerkrachten hebben het dik naar hun zin met het maken van creatieve lessen voor deze rare dagen. 

Ko maakte de foto onderaan van moeder met dochters. Ai! Oud vrouwtje! Op de terugweg zijn we even bonbons wezen hamsteren. Bij Lidl. Geen Lidl dicht bij ons huis, Ko had al uitgezocht wáár in Amsterdam, voor het geval we er min of meer in de buurt zouden komen. Verdraaid lekkere bonbons en bovendien heel betaalbaar. 

27 maart. Claire mag weg: 900+ handtekeningen en iedereen bedankt!!, maar wanneer is nog niet duidelijk. En als ze in Australië is moet het hele gezin 2 weken in quarantaine. Er moet een hele stapel papier mee!!

Intussen probeert Ko met een onbekende meneer via o.a. SKYPE een computerprogramma te regelen waardoor wij bridgers met elkaar kunnen spelen via de computer. 

26 maart. Nadat ik gisteren een verzoek van Bondy, mijn schoonzoon, kreeg (uit Australië) om een petitie te tekenen, om ervoor te zorgen dat AnneClaire toestemming kreeg Australië weer binnen te komen, heb ik al mijn reguliere verjaardagsbezoek plus nog een stel andere mensen de petitie doorgestuurd en HET IS GELUKT. Nu moet ze nog een vlucht regelen ... Het zijn barre omstandigheden: Tonkie is zaterdag jarig, Tinka is doodziek, Claire moet terug naar Australië en ik mag hen niet knuffelen. 
24 maart. Vanmiddag, volgens belofte, even gesnoeid bij Els. Die woont in Leiden op de H. Rijndijk, hier ong 2 km vandaan. Ko bracht me weg, terug ging ik lopen. En kwam 3x!!!! asociaal gedrag tegen. 
Eerst was er een fietser, die me tegemoet kwam rijden - op het fietspad, ik op de stoep - die op het moment dat ie me passeerde begon te hoesten. Vervolgens 3 jonge jongens die naast elkaar in de Meerbrug zaten te vissen, maar wel uit elkaar schoven toen ik ze roepend van de weg vroeg of ze nog niet van de anderhalve meter gehoord hadden. En tenslotte even verderop waar ze aan het bouwen zijn, een auto geparkeerd op het voetgangersgedeelte. Kleine opening, man in die opening en reken maar niet dat ie even opzij ging. Ook een opmerking over gemaakt, maar w.s. een buitenlander, die me niet verstond of wilde verstaan ... De enige vrouw die ik tegenkwam week uit! 
23 maart. Claire is hier om nog wat tijd met Tinka door te brengen, maar ze kan, zoals het er nu uitziet, niet terug naar huis, want ze kan Australië niet in. 
21 maart. Dat hebben we lang niet gedaan!! Sinds Frankrijk niet meer. Ko heeft 'Jack' opnieuw geïnstalleerd en nu kunnen we weer samen een potje bridgen, ieder aan eigen computer, tegen een programma dat 'Jack' heet. Nou wint Jack altijd, helaas, dus soms is het een beetje deprimerend, maar het is wel leuk om weer eens te bridgen ...

In Frankrijk gebruikten we dit programma altijd om te trainen voor de vele wedstrijden die we daar speelden. Ko kon namelijk ook bepaalde handen genereren, b.v. sans-handen of slems. 

 

Claire zou vandaag terug gaan naar Sydney, maar gaat pas woensdag. 

20 maart. Vandaag las ik dat IDFA als positieve bijdrage aan deze crisis tijd gratis toegang tot documentaires geeft, ook alweer zo'n aardig gebaar. Ik heb er net eentje gezien, Cucli, over een trucker met een witte duif, die hem gezelschap houdt. Mooie documentaire.
19 maart. Het Leidsch Dagblad heeft op donderdag altijd een katern 'UIT', maar vandaag heette het 'THUIS' en stond vol met allerlei tips over hoe je je, bij het zo veel mogelijk binnenblijven, zou kunnen vermaken. Leuk!! 

Ook heeft een filmnet zijn voorraad films die anders tegen betaling kunnen worden bekeken, nu gratis ter beschikking gesteld. Zo zagen wij laatst de indrukwekkende film Bohemian Rhapsody. We zouden anders nooit op het idee gekomen zijn. Zeer de moeite waard.

 

Ik was in verwachting van medicijnen: van de oogarts en van de huisarts. Nu is alles lastig op het ogenblik en de apotheek belde me wel 3 keer op om over bezorging te praten. Ik legde uit dat ik geen haast had en alles tegelijk kon worden bezorgd. Uiteindelijk belde de apotheek weer en zou e.e.a. op vrijdag bezorgd worden: op de stoep gelegd en dan kon iemand het oppakken en geen contact. Mooi dat op woensdag de spullen van de oogarts aan de deur werden afgeleverd en die van de huisarts vandaag, donderdag dus, op de stoep werden gelegd. Gelukkig waren we nog thuis, want vanmiddag zouden we naar Amsterdam.  

Claire is een paar dagen! over uit Sydney om bij haar zus te zijn en te helpen. Ze heeft een ticket voor zaterdag weer terug en hoeplijk lukt dat ook, de corona maakt zaken extra moeilijk ... Met Tinka gaat het niet zo goed. Ze kan haar linkerbeen niet meer gebruiken. Morgen gaan de 3 zussen samen iets leuks doen. Geweldige meiden! 

18 maart. Cor - die in Lobith woont - stuurde me deze foto van de Rijn, die nu superbreed is als gevolg van alle regen de laatste tijd. Wij leerden op school dat de Rijn bij Lobith het land binnenstroomde, maar dat is niet meer zo. Wel dicht in de buurt. Imposante opname!
16 maart. Het corona virus grijpt om zich heen en nu zijn alle concerten afgelast (verdorie: Yuja Wang!!!) en wordt er niet meer  gebridged, heel vervelend. Rijst en w.c. papier zijn uit de schappen in de supermarkt verdwenen. Rare situatie.
M.i. zou het niet zo heel erg zijn als er veel mensen in Nederland aan doodgaan, ook al zou ik daar w.s. als 'kwetsbare' tachtigplusser bij horen. Krijgt Nederland weer een beetje lucht. Dat zou ik zelf op het einde w.s. niet hebben, dus als het echt een hopeloze situatie wordt hoop ik maar dat ze voor ons oudjes Drion-pillen gaan uitreiken ...

'Lichter dan ik' gelezen van Dido Michielsen. Zeer de moeite waard. 

5 maart. Leuke ringetjes dus! Maar vanmorgen was uit het blauwe exemplaar het middelste steentje verdwenen. Zo groot als op de foto helemaal rechts. Verdraaid ik vond het, op de keukenvloer. Altijd goed met Antonius kunnen opschieten!

4 maart. Ik mag graag bij de sieraden kijken op Aliexpress en heb een tijdje geleden 2 ringetjes gekocht. Vandaag zijn er 6 e-mails over het feit dat de ringetjes vandaag binnenkomen. Van dezelfde verkoper - eentje dus maar, 10 bij 10cm! -  en het kan gewoon door de brievenbus. 
De teksten luiden van 'Uw pakket is aangekomen' tot 'Vandaag staan wij tussen ... voor de deur'. Wat een onzin! Snoezige ringetjes trouwens.

3 maart. Ko is door de selectie gekomen voor 2 voor 12. Hij gaat dus tussen nu en over een jaar spelen, samen met Bas die we kennen via de balpenmoord, maar dat is een verhaal op zich en niet geschikt voor hier. 

Vandaag hadden we allerlei boodschappen en heeft Ko o.a. in kringloopwinkels rondgekeken naar geschikt naslagwerk. De speurtocht was redelijk succesvol!

Er stond al direct een fout in de kroniek ... Ravel is in 1937 gestorven, niet een jaar later: precies 2 weken voordat ik geboren werd!

2 maart. Zo kun je wel eens flink verrast worden. Ko en ik gingen gisteren naar een mineralenbeurs in Hoorn. Ik wilde proberen een steen te vinden voor de ring van Ko's schoondochter, want die was ze tot haar spijt kwijtgeraakt. Gevonden. Een turkoois uit Arizona; het moest natuurlijk precies de goede maat zijn.

Ik liet aan Tinka weten dat we erheen gingen en vroeg of ze eventueel mee wilde en ja, dat wilde ze graag. Tot mijn verrassing! Want het is nogal gedoe nu: ze moet in een rolstoel, omdat ze vrijwel niet meer kan lopen en ik was bang dat ze weinig zou kunnen zien, maar het was hartstikke leuk en ze genoot zichtbaar. Ze heeft het linkse van die twee lampjes gekocht, omdat ze er verrukt van was, maar had ook veel belangstelling voor allerlei gesteenten - kind van haar geoloog vader! - zoals hier een brok rooktopaas, dat ze in haar hand heeft. Een fijne middag voor moeder en dochter en lief van Ko, dat hij ons bracht waar we wezen wilden.

 

De verkoper op de foto had drie flinke stukken dioptaas. Uit de Tsumeb in Namibië. Hij vertelde dat er die morgen iemand bij zijn stand was geweest en 's middags weer was teruggekomen om een van de 3 brokken te kopen. Ik kwam (hier op de foto) voor de 2e keer en zei: 'Hé, u bent een stuk Tsumeb kwijt, want de naam dioptaas was even weg. Vandaar dat ik het verhaal hoorde!

In Naturalis hebben ze een schitterend brok dioptaas. Daar heb ik het ooit voor het eerst gezien. Dit kleine stukje komt uit Tsumeb zelf, waar de mijn inmiddels gesloten is. Ongeveer ware grootte.

 

Links is een ammoniet verworden tot opaal. Uit Madagascar. Onvoorstelbaar toch en miljoenen jaren oud!

19 februari. We hebben nu zo veel gele pennen dat een van de antieke bekers er speciaal voor gebruikt gaat worden! 
Poes houdt veel van TV kijken als er kleine beestjes op te zien zijn. Maar nu zocht ze toch ook contact met een panter. 
14 februari. Ik heb iets stoms gedaan. Vervuld van begeerte bij het zien van het beeldschone kannetje in Kurland (Z. Afrika) ben ik gaan zoeken naar porselein van Sophie Allport in Engeland en vond deze onweerstaanbare beker. Voor een fiks bedrag. En bezweken aan de begeerte. Hij kwam ongeveer per kerende post, heel goed ingepakt, uit Engeland: voordat ik me bedacht w.s. Wel erg leuk. 
Helaas had ik inmiddels ook in Nederland gezocht en vond dezelfde beker te koop voor ongeveer de helft; de verzendkosten waren ongeveer een zesde van wat ik in Engeland moest betalen.

Verhaal Afrika 2020 is ongeveer af.
6 februari. De 18e vertrokken wij naar Zuid Afrika. Een begin van het verhaal (dag 1 ...) is af. Hierboven nog leuke foto's van Abel in de oceaan en beide kleinzoons rechts. Claire is een enthousiast fotografe!!
13 januari. Dit is een beetje verdrietige dag, want Claire en haar gezin zijn weer op weg naar Australië. En dat betekent: minstens een jaar voordat ik die jochies weer kan knuffelen. We aten gisteren bij Tonkie en het eerste wat Abel me vroeg was, of ik wel appelmoes bij me had! Helaas, niet het geval. (Die grote bak hier op tafel was binnen de kortste keren leeg. Zelfgemaakte appelmoes, van verschillende soorten appels en met citroen en kaneel, is altijd een groot succes! Foto van eind vorig jaar).

Op de foto hieronder is iedereen moe ...

10 januari. Mijn drie dochters zijn naar Finland. Geregeld door Anne Claire, die het noorderlicht een keer wilde zien. En dat is in ieder geval gelukt, zie hieronder. 

Ze zijn met z'n zessen, Claire, Bondy en de kinderen, en Tonkie en Tinka zijn er ook. Ze hadden ons ook gevraagd mee te gaan, maar ik zag het niet zitten: ik heb zó'n hekel aan koud en donker, dat ik er w.s. chagrijnig van zou worden en daar heeft niemand wat aan, aan een kribbige oma!
Wat ik me niet gerealiseerd had was, dat het nauwelijks licht wordt zo vlak bij de Poolcirkel in deze tijd van het jaar. Met de kou schijnt het trouwens wel mee te vallen.
De jongetjes hebben genoten van skiën en snowboarden. Gisteren hebben ze een tocht met een hondenslee gemaakt. 
Deze hieronder zal ik 's even doorsturen aan zijn andere grootouders. 

7 januariBridge. 3 dagen kaarten in Valkenburg en er kwam geen enkel slem langs. Voor hen die niet weten wat een slem is: je moet 12 of 13 slagen maken en mag er dus hooguit één missen. Maken gebeurt vaker dan BIEDEN en maken. Bieden en niet maken gebeurt ook tamelijk regelmatig ...
Gisteren speelden we voor de eerste keer dit jaar weer bij LBC. Ik probeer de zoenen van gelukkig Nieuwjaar te vermijden en liefst ook de handen, want ik ben als de dood voor nog een keer griep!!! Dat ging vrij goed, slechts een enkele misser. 
Veel spannende spelletjes, waar ook veel goed ging. We hadden maar iets boven de 50%, dus die leuke spelletjes waren er voor iedereen. 3x slem! 
Het eerste was het meest bijzonder: Ko opende 3 klaveren en dat geeft een zwakke hand aan met minimaal 6 klaveren (als niet kwetsbaar tegen kwetsbaar). Dat werd rechts van mij gedoubleerd. Ik heb 18 punten, met een dichte 6krt ruiten en 3 klaveren met de heer mee, en redoubleer. Links wordt 4 harten geboden. 5 klaveren bij Ko, 5 harten links, ik pas, Ko biedt 6 klaveren (slem), wordt gedoubleerd en maakt dat! Het had ook nog +1 kunnen wezen, maar dan moet Ko klaveren vrouw bij de tegenpartij vinden.

Ook de laatste 2 spellen waren slem, maar op heel verschillende wijze. Ik opende 2 schoppen en dat belooft een hand met 6 - 10 punten en een 6krt schoppen als we niet kwetsbaar zijn. Gek genoeg wist ik al dat Ko 2SA zou antwoorden en dat is een bod waarmee hij mijn hand opvraagt. Soms weet ik intuïtief wat er gaat gebeuren: we spelen ook al héél lang samen! Ik wist dus ook al wat ik zou gaan antwoorden: 3 schoppen ('Ogust' heet de conventie) en dat betekent: in de range van mijn bezit ben ik maximaal, 9 of 10 punten dus, en ik heb 2 tophonneurs in die schoppen, waarop Ko- hij had 22 punten - plompverloren 6 schoppen bood. Het kon mis gaan via de klaveren en via de ruiten, maar allebei waren OK en ik maakt er 7. 
Het laatste spel ging op een meer conventionele manier: Ko 1 ru, ik 1 sch, Ko 2 ha (reverse, sterke hand en ik had het gauw niet eens in de gaten), ik 3 klaveren (toevallig echt, maar ook 4e kleur en mancheforcing), Ko 3 schoppen, ik 4 schoppen, Ko 4 SA (azen vragen), ik 5 klaveren: 0 of 3 van de 5 azen, waarbij troefheer voor 1 aas telt, Ko 6 en ik maak 7 net als alle anderen, maar 7 bieden is erg lastig en dat had dan ook niemand gedaan. 7 SA zit ook ... Leuk weer!

1 januari. Zoals gebruikelijk wensen we al onze lezers een goed en gezond 2020. Veel lachen, hè!!
Anne Claire, man en kinderen zijn over uit Sydney en zij gingen - samen met Tinka - na kerst naar Daalbroek, het huis van de dochters van Guus (en mij natuurlijk, maar dat huis was van Guus). Claires vriendin Natasja was er ook met man en 3 kinderen. Grappig: alle kinderen hadden een Bijbelse naam: Sarah, Jacob, Jonas, Abel en Markus. We brachten er een deel van deze dag door. Leuk om iedereen weer eens te zien.

 

 

 

De jochies vonden het erg leuk om met z'n allen oma in te maken bij een potje domino!

3 januari
De data lopen hier een beetje mis, omdat we met de jaarwisseling te maken hadden. We waren, zoals gewoonlijk, elders in Nederland en hadden deze keer voor Valkenburg gekozen, omdat Anne Claire en haar gezin in Daalbroek zou zijn en dat is in België, dichtbij Maastricht. 
We moesten bij aankomst gelijk dokken voor toeristentax en munten voor drankjes en zo. Kamer min of meer OK. Het bed was goed, de badkamer had genoeg ruimte voor spullen, prima douche, maar te dun wc-papier, het licht op de kamer onvoldoende (je kon er niet bij lezen) en geen stoelen, geen prullenbak. Heerlijke maaltijden en knisperig gebakken spek bij het ontbijt, dat weer wel!
Bij de zaal waar het bridgen plaatsvond was er een soort aquarium met vlammen i.p.v. water en vissen. Spannend!

De laatste dag van 2019 gingen we naar Aken, want, zo had ik gehoord, daar was een outlet van Peter Hahn en daar zou de fraaie kleding van dit bedrijf stukken goedkoper zijn dan normaal. Ik had een loods verwacht, ergens in een industrieterrein, maar nee hoor: een keurige winkel, midden in de stad en vlakbij de beroemde Dom. 
Ik vond maar één begeerlijk truitje en dat was inderdaad behoorlijk afgeprijsd: van 895€ voor 536€. Te  geef!!

Hierna koffie drinken en de Dom bekijken en die was onverwacht aantrekkelijk. 
Hoewel ik nooit van geschiedenis heb gehouden en er dus ook nagenoeg niks van weet, is de Dom van Aken in mijn brein onlosmakelijk verbonden met Karel de Grote (zoon van Pepijn de Korte). 
Wikipedia: hij werd er in 800 tot keizer gekroond. Daarvóór was hij al koning, op z'n 21ste. Hij trouwde 4 keer, had ook minstens 4 vriendinnen en een stuk of 17 kinderen. Zulke dingen vind ik altijd leuker om te weten dan wat voor oorlogen, veldtochten en overwinningen op de naam van een of andere vorst staan. Hij heeft bijna 50 jaar geregeerd!

c

Het leek me een aantrekkelijke stad, Aken. Het was er rustig, geen gedonder van jongetjes die met vuurwerk liepen te rotzooien. Maar de winkels die wel betaalbaar leken te zijn waren helaas dicht. 
Plein bij de Dom.

We reden terug over Vaals om het vierlandenpunt te zien (het punt zelf niet gevonden) en over Slenaken, terwijl we herinneringen ophaalden over de vroegere pastoor, Léon, die een goede vriend van Joke was en met wie er wel eens verrukkelijk hebben gewandeld en gegeten.

's Avonds in het hotel heerlijk buffet en een feest, met gezellige muziek. Opvallend veel Duitse liedjes, die een groot deel van de aanwezigen kon meezingen, maar wij niet. Wat ik leuk vond was, dat er een stuk of 20 geestelijk gehandicapten waren, met veel begeleiding. Die hadden enorme lol. 
Wie nog wat meer van 2019 wil zien kan hier terecht:  Jaaroverzicht 2019  of klik op 2019 in het menu

Naar bovenkant