Naar de onderkant van de pagina.
24 mei. We waren naar A&W in Lelystad, die met het ouder worden veel van hun sociale leven kwijtraken. Het was leuk hen weer te zien. Daarvr gingen we even kijken bij de OVplassen, geen vossen uiteraard, maar wel een plek met tig foeragerende kluten. Witte stipjes op de foto, door de kijker viel nog net de kromme snavel te ontwaren! En eend met een lichte rug en een donkere kop kon ik niet thuisbrengen. Smient? Die liet zich steeds maar heel even zien (ook nog erg ver weg) en dook veelvuldig. Misschien weet Linda het. Paar konikpaarden. 

Daarna naar Huizen. Tinka zit daar fantastisch, maar ze heeft veel last van haar door oedeem opgezette arm. Tonkie is voor haar een zus uit duizenden. 

21 mei. Gisteren was onze laatste reguliere speelavond bij Sans Dispute. Er komt alleen nog een slotdrive. Volgend seizoen gaan we op maandagmiddag spelen bij LBC, waar iemand samen met o.a. Ko en mij een nieuw idee gaat uitproberen: een sessie op een middag en zonder verplichte opkomst.
Deze laatste avond kreeg ik de ene hand na de andere met een rijk bezit aan punten. Zo kreeg ik een hand met 20 punten, in alle kleuren wat, waarmee ik via via 2 SA zou gaan bieden, maar tot mijn verrassing opende Ko met 1Ha. Nu mag ik wel eens vergeten dat 6SA meer oplevert dan 6 harten, maar omdat de 2SA al in mijn gedachten geweest was bood ik - ondanks de hartenfit - gelijk 6 SA. Leuk om te doen: 1Ha, stop 6SA! Had Ko een zgn 20hand, waarbij je je punten optelt bij de gezamenlijke lengte van je 2 langste kaarten en als je aan de 20 komt doe je een openingsbod. Hij had maar 10 punten ...
Links kwam uit met Sch A en gaf mij vervolgens de twaalfde slag cadeau door onder zijn ruitenvrouw uit te spelen: boer in vieren aan tafel, AHx in de hand. Had Arnold van Wijk, ooit een plezierige bridgegenoot bij LBC, weer eens gelijk": NOOIT onder je vrouw uitkomen ... 
Je kan beter ook maar niet onder je heer uitkomen en bij troefcontracten al heleml niet onder je aas. Dat maakt het niet een voudiger.
20 mei. Brigitte Kaandorp heeft een heerlijke sketch over spullen. 

Ja, die spullen. Ze komen soms op raadselachtige wijze je huis in. Ik heb bij mij computer een gele pen. Ko ook. Op tafel ligt er voor snelle, noodzakelijke aantekeningen in de agenda ook een gele pen. En nu staan er in het antieke Chinese potje voor pennen inmiddels ook maar liefst 4! 

Ik ging mijn pillen ophalen bij de dokter, daar lag er een naast de telefoon. Ik had er ook nog een in mijn tas ... eng hoor!

 

18 mei. Slecht nieuws bezorgt ons een verdrietige tijd. Maar soms is er ook ineens iets heel fijns: Niet ver van hier ligt een beschermd natuurgebied, de Groene Jonker. Daar gingen we vanmiddag wandelen met ineens heerlijk weer. Alleen al bloeiende grasvelden zijn een feest om te zien, maar we hoorden een koekoek en en fitis (die Zoeterwoude de laatste jaren niet meer aandoet), er vlogen wat zwaluwen, in het riet zat een karekiet. Verder heb ik - denk ik, ik weet niet veel van weidevogels - een tureluur gezien met een jong. En een kievit, zozo, een kievit, waar zijn die honderden van ooit gebleven? Maar ook ... 2x een rietgors en die zag ik voor het laatst in 1986!  en vlak voor ons een paartje blauwborst, wow! Te gek. Die heb ik maar n keer eerder en toen nog niet goed, gezien. Dit keer kon ik ze uitgebreid bekijken, want ze waren niet eens erg schuw. Zoals een roodborstje, maar dan blauw. Bergeenden, die waren er ook, en een paartje doodaars*)  met 5 kleintjes. Helemaal te gek.
*) Wouter, die ons vertelde over dit natuurgebied, zegt dat een dodaars er niet voorkomt en dat we een 'geoorde fuut' moeten hebben gezien. Die is zeldzamer dan een dodaars, maar de familie was te ver weg om goed te zien en ik ben dus helemaal afgegaan op het silhouet en de zeldzaamheid van de soort. 
We moeten nog maar eens terug voor die geoorde fuut, want die ziet er heel leuk uit en ik heb hem nooit eerder gezien.

Om de dag helemaal mooi te laten eindigen trof ik bij het oprapen van de slakken een egeltje in de tuin. Toen heb ik de slakken maar dr gelaten voor egelkost.

17 mei. Muts is nu 3 jaar bij ons en geleidelijk heeft ze haar meeste achterdocht verloren. Ze begint tegenwoordig zelfs regelmatig te snorren als ze aangehaald wordt en dat was voorheen cht niet zo. 

Een probleem blijft: ze kotst regelmatig haar eten uit en we kunnen maar niet achterhalen hoe dat komt. De dierenarts trouwens ook niet. Ze krijgt nu brokjes etc die bestemd zijn voor katten met een allergie. Maar van nature is ze ook een schrokop, dus krijgt ze haar eten in kleine porties en loopt verder de hele dag te zeuren .. 

We hebben een voerautomaat aangeschaft. Om de3 uur een kleine portie brokjes. We zijn heel benieuwd hoe lang het duurt voordat ze direct reageert op het geluid van een nieuwe portie of dat ze misschien leert klokkijken?

13 mei. Nog steeds koudachtig. Zondag waren we naar Drenthe, waar N & Tj zijn gaan wonen. Onderweg langs veel weiland, weinig vogels gezien: paar eenden en zwanen, 1 witte reiger, 2 nijlganzen, van dattum. Maar boven Zwolle 17 ooievaars!! en 3 wulpen. Op de terugweg aan Ko's kant weer een stuk of 10 ooievaars, w.s. dezelfde, en aan mijn kant ook nog een. Het was al donker aan het worden.

Ik word tegenwoordig al blij van een spreeuw die op de schoorsteen van een buurman zit te zingen.

9 mei. Verrassing in de mailbox: ze komen deze winter! De winter is meestal niet iets om naar uit te kijken, maar dat verandert de zaak! Het bericht was vergezeld van leuke foto's. Jacob is dol op lezen en is het geen heerlijk plaatje? Mijn kleinzoon met een dik boek op schoot. De twee broers mogen er wezen, knappe knullen, toch?
Gelukkig weer wat beter weer, 16 en even wat in de tuin doen, ook lekker.
7 mei. Ik had laatst iets interessants ontdekt op Internet; CATAWIKI. Een wereld-internet-veiling met van alles, van diamanten tot old timers. En veel kunst. Maar ... ik kocht een aantrekkelijke litho met een groen paard van Chagall voor dochter 1, want die is in de paarden en was onlangs jarig. Alleen zag ik de litho een week of wat later opnieuw aangeboden, dus hij was niet uniek en dat was ietwat teleurstellend.  
Zelf had ik al jaren op zolder een fraai kommetje van een Nederlandse keramiste in een doos. Dat lag daar maar te verstoffen, dus kon ik net zo goed proberen om het via deze site te verkopen. Dat viel niet mee: je moet foto's maken van je object, uiteraard, en kreeg daar steeds weer opnieuw mails over. Ook kreeg ik mails over de tekst van mijn aanbod. Uiteindelijk stond het ding wel 4x bij 'mijn kavels'. Ook werd een minimumprijs afgeraden en dus is het uiteindelijk voor niet erg veel verkocht, ongeveer een derde van wat het mij ooit gekost heeft. Dat vind ik niet heel erg, want het is beter dat iemand er blij mee is dan dat er niemand naar omkijkt. 
De koper bleek een verzamelaar in Leidschendam. Nou ga ik geen duur, breekbaar kommetje met de post naar Leidschendam sturen en zijn we het gaan brengen. De koper had een enorme collectie en was heel blij met zijn nieuwe aanwinst. Mooi zo! Maar ... Catawiki betaalde niet. Want ik moest melden bij 'mijn catawiki' dat het verstuurd was en dat gebied was grijs op de computer. Dan valt er niks te regelen. Ik belde op naar C.:10 minuten stomvervelende muziek, maar niemand aan de telefoon en geen idee hoe lang het nog gaat duren. Later nog een keer geprobeerd, zelfde resultaat. Toen maar een brief geschreven; brieven zijn niet meer zo alledaags en meestal maken ze indruk, maar niet bij Catawiki, want er werd niet op gereageerd. Een e-mail sturen was ook niet eenvoudig, want bij zo'n automatisch formulier staan meestal vragen die niet thuis horen bij jouw onderwerp, maar uiteindelijk lukte dat. Alleen werd ook dr niet op gereageerd. Vanmorgen dus nog maar eens opgebeld en zowaar na 3 1/2 minuut muzak verduren kwam er een jongeman aan de telefoon. 'Kan ik er wat aan doen' was de strekking van zijn informatie. Over 2 weken krijg ik misschien mijn geld. Tegen dit soort praktijken heb je als leek weinig verweer dus hier een waarschuwing:

                    CATAWIKI HEEFT EEN HEEL LEUK CONCEPT, MAAR BEZINT EER GIJ BEGINT IS GEBODEN!

4 mei. Misschien het vroege IJsheiligen? Het is in ieder geval onaangenaam koud, met af en toe zon, af en toe een bui en stevige wind. Heel aardig weer voor begin maart. 

Gelukkig zijn er de legpuzzels en gelukkig is er muziek. Toen Ex Animo vorige week 100 jaar bestond en een feestje gaf in Trianon was er ook een boek met daarin o.a. een lijst van uitgevoerde werken. Waaronder een Requiem van ene Gouvy. Daar had ik nog nooit van gehoord, maar luisterend via You Tube vond ik dat deze componist niet in onze CD voorraad mocht ontbreken. Naast Requiem ook Stabat Mater en liederen: genoeg om tijdens het puzzelen te beluisteren. En wow! mooi!

21 april. Later. En de asperges waren verrukkelijk. We zijn maar met z'n tween, geen poespas als tafelkleed nodig. Asperges, nieuwe aardappels uit Isral, gesmolten boter, peterselie/peper/zout en ... een glaasje wijn. Daar geef ik Erna niet veel om, maar er zijn uitzonderingen. En dit is er n van! Dat was weer dik genieten.
21 april. In de keuken maak ik me er graag met een Jantje-van-Leiden af. Behalve als het om pudding gaat dan. Zo had ik nog nooit van mijn leven gevulde eieren gemaakt, maar vorige week kregen wij bij Sans Dispute, de bridgeclub hier in Zoeterwoude, zgn hapjes, waaronder heerlijke gevulde eieren en dat was ter gelegenheid van hun Paasdrive,
'Hapjes' zijn erg populair bij bridgedrives, b.v. in de zomer als de normale competitie stop gezet is en er bij b.v. LBC alleen 'zomerdrives' worden gespeeld. Met hapjes, en daar schijnen mensen speciaal voor te komen. OK. Gevulde eieren dus. Marian Zwerver van LBC maakt ook verrukkelijke gevulde eieren, maar deze, zo vroeg in het seizoen .a.h.w., liet ik me goed smaken. Ze waren o.a. evuld met iets van krab. 
Dat moet ik toch ook kunnen, dacht ik zo, en Pasen leek mij daarvoor een uitgelezen dag.
Je kookt een paar eieren hard. Dat is beginnerswerk. Voorts snij je die eieren in de lengte doormidden als ze afgekoeld en gepeld zijn. Ook niet echt lastig. Nu die vulling nog ... De dooier kun je makkelijk uit het ei krijgen door zachtjes te knijpen. In een kom ermee, wat krabsalade erbij (die haal je bij de MCD of bij de traiteur als je rijk bent) en dan prak je e.e.a. door elkaar. Een paar sprietjes bieslook erover fijngeknipt, vast ook een goed idee. Maar nu? Je moet het mengsel met een spuitzak en een mondje met een kartelrandje in het ei spuiten. Ai! 
Met een lepeltje ging het niet erg goed. Het had ook best wat pittiger gekund: knoflook? kerrie? peper? Toch goed te eten. 
Vanavond gaan we aan de asperges; daar heb ik gelukkig veel ervaring mee. Mijn jongste was en is een echte lekkerbek: 'Mamma, wanneer eten we weer van die witte dingen?'

18 april. Zo, de bank is er. Meer antraciet dan heel donkergroen, maar hij past goed bij de rest, dus OK. Ook harder dan de showmodellen in de winkel, maar dat is normaal. Poes vindt het OK en inmiddels is de opstelling ook min of meer OK. Oranje kussentje was t worteltje en is weer weg.

14 april. Zo mooi als het vorige week was, zo koud is het nu. Maar we kunnen nog niks verwachten tussen nu en half mei. 

De kamer ziet er al weken leeg uit: een jongeman die door zijn vriendin het huis was uitgezet was heel blij met de bankjes; de lampen gingen naar de kringloopwinkel en de kist is verhuisd naar Drenthe. 

Als alles gaat zoals in de planning staat er een dezer dagen een andere bank. Designlampen staan er al, maar die zijn zo smal dat ze op de foto nauwelijks te zien zijn.

8 april. Fantastisch mooi weer! Dat krijgt in deze buurt een extra dimensie omdat Hans, een buurman van even verderop, bij mooi weer  vaak op straat doedelzak gaat spelen. Hij is een vaardig musicus en het bijzondere geluid heeft iets extra feestelijks aan mooi weer.

Hij had vandaag meer dan 5 km gelopen, en dat al blazend!

1 april. Begin vorige week kwamen lieden van de plantsoenendienst van Zoeterwoude snoeien. Dat ging met een groot apparaat, veel haast en weinig liefde. De rotzooi lieten ze liggen. Ik heb me al jaren doodgergerd aan dat perkje voor onze deur, maar nu ben ik de troep maar gaan ruimen. Veel dor blad (wordt nooit weggehaald en verteert ook slecht van die viburnums) en dooie takken, maar ook veel andere troep, zoals b.v. een speen voor een baby en allerlei onduidelijke hardplastic dingen. Op foto 1 het perk in kwestie, foto 2 blad e.d., 2 vuilniszakken vol en dat mocht in de container van buurman Jan. 

Ik heb een mail met kritiek naar de gemeente gestuurd, plus de twee foto's, maar tevens aangeboden om het perk onder handen te nemen, opnieuw te beplanten en het verder te onderhouden. Dat willen ze niet hebben daar bij de groenvoorzieningen van Zoeterwoude. 

                                            OVER SMAAK VALT NIET TE TWISTEN  vond de man aan de telefoon.

Ik vraag me af wie het in vredesnaam wel aantrekkelijk zou vinden.
De Hoge Rijndijk ziet er 's zomers altijd erg mooi uit en op het industrieterrein is het ook leuk met veel bloemen, maar de Nassaulaan komt er beroerd vanaf. Het enige wel aardige perk is voor de deur van de huisartsenpraktijk, maar daar voetballen vaak jongetjes en cht mooi wordt het nooit.

31 maart. Gisterenavond hebben we naar natuuropnames met commentaar van Nw Zeeland zitten kijken en dan lijkt het maar zo alsof je struikelt over allerlei interessantigheid. Dat gifgele meertje hebben wij gezien en ook die blubberende modder, maar onze foto's zijn minder mooi dan de filmbeelden en  helaas was ons de aanwezigheid van een heet watermeer/mugjes/fantails onbekend, want dat had ik graag willen bekijken. Ook de pinguns in het bos had ik we willen zien. Voor de rest was het vooral heel goed gefilmd - dat kunnen wij niet - en was er veel tijd aan besteed. Maar denk niet dat je als toerist in Nw Zeeland tuatara's te zien krijgt zonder een overdosis aan geluk. Ja, in een 'birdcentre' zoals wij ... Ik was al heel blij met een tui in levende lijve.
We hebben nu wel film van die springende en salto makende dolfijnen en Ko gaat uitvinden hoe hij dat kan converteren naar een clipje in het verhaal!!
30 maart. Gisteren waren we in Amsterdam met J&J. Naar de tentoonstelling van Hockney in het van Gogh museum. Fantastisch weer, eerst met de auto, dan parkeren in Bos&Lommer, kaartje voor de tram en de tentoonstelling erbij, goed geregeld. De tentoonstelling zelf viel mij een beetje tegen.  Het waren vnl. natuurschilderingen, vaak b.v. 'Spring' in de titel, maar dan met gebruik van veel tamelijk hard en weinig genuanceerd groen. Mwah!
Hockney ken ik vooral van 'Mr & Mrs Clark and Percy'; dat hangt in Tate en ik ga altijd even kijken als ik er ben. Voor een van Hockney's schilderijen van een zwembad is ooit 90 miljoen betaald, en Hockney leeft nog! 
In de tram trouwens 90% van de reizigers van niet Nederlandse afkomst; gezellig, ik hoorde allerlei talen om me heen. En er stond steeds iemand voor me op, ja ik ben oud. Van Nederlandse jongeren mag je zelden zitten.

Maar een middagje uit met Joke en Joop is natuurlijk altijd goed en we besloten de dag met een etentje bij onze stamChinees. Perfect!

20 maart. Het is wel duidelijk dat er niet echt veel gebeurt. Hoewel  ... we hebben de bankjes weggedaan. Heel erg: omdat ik ze min of meer zat was. Ko doet nooit moeilijk, wat ik wil veranderen vindt hij OK. Er komt een andere bank, maar pas over een maand: heel onpraktisch, donkergroen fluweel, leuk met een poes met licht haar, maar hij zit overheerlijk. De bankjes vonden een goed nieuw tehuis bij een jongeman die door zijn vriendin op straat was gezet.

Het voorjaar is losgebroken, hoera!

5 maart. Hh, het verhaal over de reis is min of meer klaar. Dat betekent niet dat er niet nog aan toegevoegd, verbeterd of weggehaald gaat worden, maar dat je, als je erg nieuwsgierig bent, kunt gaan kijken!

Het meest verrassende dat ik - Erna - gezien heb, is deze onwaarschijnlijk mooie vlinder. Hij heet St Joseph's Cloak Moth en zou een nachtvlinder moeten zijn, maar vliegt overdag en is territoriaal!!! 

Het leukste dat we meegemaakt hebben is een bezoek aan dolfijnen. Honderden, en ze hadden zichtbaar enorme lol in ons bezoek!

28 februari. Het verhaal vordert, nu ik weer op de been ben. Australi en een stukje Nieuw Zeeland zijn gedaan. Daar kunnen nog allerlei verbeteringen en toevoegingen bij komen, maar e.e.a. valt al te bekijken. 
17 februari. Het verhaal komt, maar met wat stagnatie, want helaas sloeg de griep toe.
13 februari. Zo, we zijn weer thuis. Een beetje afgedraaid, na een reis van ong 36 uur. 

Ko slaapt, ik zit vast wat foto's te bekijken. En hier is er vast een van een blije oma met haar twee kleinzoons.

Het verhaal komt eraan ...

14 januari. Vorig jaar liep het mis met 'Johannes scratchen' i.v.m. griep. Dit jaar opnieuw proberen, maar nu gaan we eerst naar Claire en zo. Ko, die alles kan vinden op internet, heeft een plek gevonden waar je alleen de (voor mij noodzakelijke) sopraanpartij kan vinden en vervolgens afdrukken. De muziek zit er inmiddels wel een beetje in, maar het combineren van muziek met de nog veelal onbekende tekst kan ik mooi op de lange, saaie vlucht studeren. Ik kan redelijk goed muziek lezen, dus misschien hoef ik er niet bij te neurin of zit ik samen met Ko, die met koptelefoon naar een film zit te kijken, en zonder verdere medepassagier en is een beetje zachtjes voor me uit zingen niet al te hinderlijk ...
Oei, oei, oei, wat is die Johannes ingewikkeld in vergelijking met de Matthus! De helft van de hoeveelheid koor, 4 stemmig i.p.v. 8-, maar 2x zo moeilijk. Ik ga t.z.t. samen met Barthe, die moet het ook vanuit niets leren, maar is ook nog alt. De sopranen hebben het bijna altijd veel makkelijker dan de andere stemmen.
Het is wel een beetje opletten: want er zitten soms heel eigenaardige fouten in die partituur van internet. Foto rechts en helemaal in het begin al: na letter A zit er bij de zestiende noten ineens een hele lage bes (daar kan ik niet eens bij) en dat moet een octaaf hoger c zijn ... Die c is logisch en de fout slaat nergens op, maar toch!
11 januari. Ze zijn die grote bloementent in de Winkelhof aan het verbouwen, bijna klaar en er werden wel bloemen verkocht op de galerij. Waaronder deze fraaie rozen, 2 bossen voor 3, mooi toch?

Ko en ik moesten daar gisteren verschillende boodschappen doen en we spreken dan af bij die bloemenwinkel. Er kwam een mevrouw langs toen ik er zat te wachten, bejaard waarschijnlijk, schuifelend en krom achter een rollator. Onzichtbaar voor het winkelend publiek. Ze deed me denken aan de zus van een heel goede vriendin, ook op leeftijd, Parkinson, voor de wereld besta je niet meer. Ik legde een bos rozen op haar rollator. 'Alstublieft' zei ik keurig, want je en jij heb ik me nog niet eigen gemaakt. 'Waarom?  vroeg ze me. 'Omdat ik morgen jarig ben' zei ik toen maar. 'Ik gisteren' antwoordde ze en toen moesten we allebei lachen! 

10 januari. De winter moet nog beginnen. Ik zag nog ergens een tuingeranium bloeien! De eerste voorjaarsbloemen zijn er ook: een sneeuwklokje bungelt bijna, ik zie een paar krokussen, en de helleborussen zijn uiteraard al volop aanwezig. De donkere, naamloze soort rechts, heeft een afwijkende spruit. Ze zijn zeer geliefd bij tuiniers, die helleborussen, maar je moet de bloemen altijd optillen om ze echt te zien. Linksonder de afwijking en rechts 'Painted Bunting'. Sterke planten, die zich makkelijk uitzaaien en na 3 of 4 jaar bloeien.

9 januari. Foto's zitten er nog niet bij. Een paar dagen geleden was ik bij de huisarts, want ik heb nog altijd problemen met mijn heup. Afgezien van n verzakte wervel was er niet veel te zien, noch op rntgenfoto noch op zgn dexascan. Lastig. ik zou wel graag van de pijn afkomen.
De lichamelijke problemen zitten aan de rechterzijde. Meer glaucoom in het oog , bloedneuzen van rechts, rechterschouder met wat artrose hetgeen het breien hindert en gedonder met de rechterheup. Kwam ik er eindelijk eens achter dat niet de telefoon van mijn zusje het niet goed doet, maar dat mijn rechteroor slecht functioneert, want toen ik op het briljante idee kwam om die telefoon links te proberen verstond ik haar luid en duidelijk. 
Helaas kan de dokter mijn rechterkant niet vervangen en gelukkig zit de goed functionerende motor van het geheel in de linkerkant!
 5 januari. Zoals altijd wens ik iedereen op de eerste plaats een goede gezondheid toe en daarbij veel lachen! 

Ik heb me weer opgewonden over alle narigheid die veroorzaakt wordt door vuurwerk. Zelf vluchten we voor de jaarwisseling meestal naar elders, ik schrik me steeds wild van elke knal en ben liever niet thuis. Aan het begin van het nieuwe jaar lees je dan in de krant wat de trieste resultaten zijn van 'onze' achterlijke traditie: doden NB en heel wat gewonden en miljoenen aan schade. Dat is toch werkelijk belachelijk. En dan heb je nog al die idioten die de politie en ambulancemensen hinderen of zelfs bedreigen bij hun werk. Je houdt het echt niet voor mogelijk!!
Maar er bestaat - op internet te vinden - een VUURWERKMANIFEST, dat je kunt tekenen en roep al mijn lezers op om dat vooral te doen als je ook zo'n hekel hebt aan dat idiote gedoe in de oudejaarsnacht. Ik vind mooi vuurwerk prima trouwens, als het ergens door professionals wordt afgeschoten.


Wie nog wat meer van 2018 wil zien kan hier terecht:  Jaaroverzicht 2018  
of klik op 2018 in het menu

Naar bovenkant