Naar de onderkant van de pagina.  
31 december 2013 Om het jaar feestelijk af te sluiten een zin uit een mail, die Ko vandaag van Ziggo klantenservice kreeg:  'Zover ik ga kijken kan ik wel een instelling vinden in het modem wat wellicht hiermee te doen heeft'.  Wie de taal heeft, heeft de toekomst.......
30 december Hier in het dorp woont Joep, die nu ergens tussen de 40 en 45 moet zijn. Joep heeft Down en is in dit dorp erg geliefd. Ik kwam hem voor het eerst weer eens tegen, ergens in oktober of zo, 11 jaar na ons vertrek. 'Hoi Erna!' riep hij vrolijk. Vanmorgen fietste hij me achterop, toe ik boodschappen ging doen en bij het passeren klonk er ook vrolijk 'Môgge, Erna'  terwijl hij me dus alleen van achteren had zien lopen. Later op de dag kwam ik hem weer tegen: 'Hé, dat is al de tweede keer vandaag!' kreeg ik te horen ...

26 december Vandaag was de beurt aan Ko's (klein)kinderen. Niet makkelijk om een goede foto te maken: de twee jongens verdiept in hun spel en Roos verdiept in haar nagels, die versiering behoefden. Maar Sarah komt er goed op, in trance van een appel; ze is dol op fruit en Ko's kaassterretjes liep ze stiekem te snaaien. Snoep kan haar niet zo bekoren. Verstandig kind! 
Later: wat een weelde: mooie tafel dekken, heerlijk maaltje bereiden (stoofvlees door Anne Claire en verder puree van aardappels en selderijknol, haricots met knoflook en sjalotjes, appelmoes voor de kindertjes (maar de volwassenen zagen dat ook wel zitten) en sticky date pudding met vanilleijs toe. 

Gezellig met alle (klein)kinderen om de tafel, dat is echt genieten!

25 december Dat is nou leuk van weer terug: straks komen AL mijn kinderen plus twee klein- eten! Ko heeft zich voorgenomen om zich te gaan toeleggen op bakken (ik heb bewezen daar echt niks van te bakken, haha!) en maakt vandaag hartige koekjes, heel lekker.  Sticky date pudding - eigenlijk is dat een soort cake - lukt mij nog wel.

Voor de tweede keer sinds we hem hebben (16 augustus in gebruik genomen - is onze koffiezetter kapot. Vandaag komt wel heel erg slecht uit. Ze zullen het met thee moeten doen, mijn dochters. 

 


23 december Vorig jaar ergerde ik me aan de afschuwelijk harde, blauwe lichtjes in kerstbomen bij de megabioscoop in de buurt van Voorthuizen. Het kan nog erger, zag ik hier in de buurt. 

 

Ko bracht voor de donkere dagen een special kerstpuzzel mee van van Haasteren, altijd leuk. Maar voor het eerst dat we weten ontbreekt er één stukje en we kunnen niet anders dan bedenken dat het niet in de doos heeft gezeten. We hebben nu een apart hoekje met tafel en sterke lamp voor borduurwerk en puzzelen. Voor de zekerheid is de stofzuigerzak nagekeken en ook de zak met weggooiplastic (kleine kans dat er in de verpakking een stukje was blijven zitten), maar nee. Voor zover ik weet is dat nooit eerder gebeurd. We hebben op de kop af 50 legpuzzels in huis. De meeste waren ooit nieuw, nu soms wel een jaar of 40 oud!, een enkeling komt van een rommelmarkt. Tweede hands gekocht en er ontbreekt iets?: direct weg.

22 december Hèhè, af! Ik moet alleen nog wat servetjes, maar die nemen niet zo veel tijd; 5 zijn al af, de 6e bijna en dan nog twee. 

Pestweer vandaag en de puzzels waren ook nog erg moeilijk. Maar vandaag was de donkerste dag van het jaar en nu gaan we weer lengen, hoera. De eerste sneeuwklokken staan al 4 cm boven de grond. 

20 december Ineens kom ik in de stemming, tot vanmiddag had ik niet zoveel zin in de komende feestdagen. Maar plotseling is er een besluit over wat we op 2e kerstdag gaan eten met Ko's (klein)kinderen en wordt er in de Winkelhof een poffertjespan aangeschaft. Rara, wat we gaan eten (lunch) met het zeer gemengde gezelschap!

Niet alleen vinden we een inductie-poffertjespan, maar ook de handschoen van Ko, een week geleden in de Winkelhof verloren, blijkt gevonden en ingeleverd. Een beetje dierbare handschoen, aangeschaft op de rommelmarkt die Rommy bij haar afscheid van Frankrijk had verzonnen om de laatste spulletjes, die ze niet mee wilde nemen naar Nederland, kwijt te raken. Goed idee, en het was ook nog heel gezellig.  

Dan kom ik bij AH nog eens de sinaasappeldressing tegen,die ik heel lekker vind in sla en waarvan ik niet meer wist waar ik hem ooit had gekocht. Voeg daarbij de sublieme rozen, die Ko me traditioneel geeft rond deze tijd: 30 jaar geleden rond kerst begon het tussen ons. Kerstmis kan niet meer stuk!

 


In een tijdschrift lees ik vandaag over ...' zalmkleurige witjes (muurtegels) en 'zwart, glanzend gezoet graniet'.  

 

17 december Nu we weer in Nederland wonen hebben we weer een krant. Daar staan vaak stommiteiten en gekke dingen in, soms heel amusant. Vandaag een intrigerend recept voor Thaise gehaktsaus:
Snijd als eerste de tomaten in vieren of als ze iets groter zijn doormidden. 
Verhit een wok en voeg de currypaste toe. Laat even zweten ... etc
Dat zet je toch aan het denken over de mysteriën van het koken.
Gisteren stond er een overlijdensadvertentie in van ene Elisabeth Lit. Zij was de weduwe van Joop Lut. Hoe vind je elkaar!

Geïnspireerd door Hubert, met wie ik al jaren correspondeer, hebben we wat kerstversiering aangebracht. De taxus tegenover het keukenraam leent zich heel goed voor een ad hoc kerstboom.

13 december Aniela moest met haar baas naar een congres of zo in Brussel. We hadden haar alweer anderhalf jaar niet gezien, een goede gelegenheid om daar iets aan te doen. Aniela vertelde, dat het congres was afgelast en dat de organisatie een aantal deelnemers niet op de hoogte had gebracht. Zij en haar baas waren er dus voor  niks, maar dat vond ze niet echt erg. 
Op de Grand Place is er in deze tijd altijd een levensgrote kerststal waar je elkaar redelijk makkelijk kunt vinden. Het was fijn weer even bij te praten en van elkaars gezelschap te genieten. Er was trouwens een kerstmarkt gaande en het was er stervensdruk. Lekker gegeten in een Indiaas restaurant
Op de terugweg viel het me op dat je bijna nergens kon zien dat het bijna Kerstmis is: één verlichte boom in de buurt van Dordrecht, een feestelijke buitenkant van IKEA bij Delft en toen pas weer een boom in Zoeterwoude. 'n Jaar of wat geleden zag je overal buiten kerstbomen met lampjes en zelfs uitbundig versierde vrachtwagens.
11 december Daar is ie dan: de eerste vorst van het seizoen. Behoorlijk laat toch? Het is een rommeltje van bevroren schuurdakjes en plaatsjes als je uit ons slaapkamerraam kijkt. 
Nu we weer hier wonen gaan Ko en ik ook weer meer onze eigen dingen doen. Hij is vanmiddag bridgen met Mart. 
Ik heb me aangemeld voor het Project Mattheuskoor. Het Leidse koor Ex Animo neemt voor de uitvoering volgend jaar in april ongeveer 50 tijdelijke zangers en zangeressen aan en ondanks mijn gevorderde leeftijd ben ik in de prijzen gevallen. Ik ken de dirigent en de Mattheus heel goed, want ik heb al een keer of 10 meegezongen. Tussen de nieuwelingen is iemand die goed weet wat zij of hij doet plezierig voor die nieuwelingen. Ik kan niet heel mooi zingen, maar ben wel zeker van de inzetten en behoorlijk maatvast. Er zijn een paar echt heel moeilijke maten bij!
Wat is echter het geval: repetities zijn op dinsdagavond en dat is ook eigenlijk onze vaste invalavond bij LBC. Voor mij geen probleem, val ik 3 maanden niet in, maar Ko wil niet zingen en wel invallen. Het koor repeteert in de Vredeskerk, aan deze kant van Leiden, maar net iets te ver om te lopen. Ko wil me best brengen en is dan nog op tijd bij de bridgeclub, maar terug is voor mij een probleem: zelfs de bushalte is erg ver en die bus gaat maar ook nog maar 1x per uur en wel drie kwartier na afloop van de repetitie ... getver. Misschien zijn er andere zangers uit Zoeterwoude, maar dat weet ik nog niet. 
Er zit niet veel anders op, ik MOET me over mijn rijangst heenzetten. Zondagmiddag heeft Ko me naar Leiden laten rijden, vanmiddag ben ik met Gita naar Alphen gezoefd. Gita, meestal nogal druk, was de kalmte zelve en dat is goed voor mijn zelfvertrouwen. Echte vriendinnen, daar heb je nog 's wat aan. 
Bij de Bosrand mocht ik mezelf belonen met een schitterende Helleborus niger. Die waren onbetaalbaar in de tijd dat we naar Frankrijk vertrokken, maar zijn nu gemeengoed geworden; grote planten vol bloemen en knoppen, die ook in de tuin w.s. goed zullen gedijen voor een heel redelijke prijs. Te gek!
6 december Sinterklaas is nog niet voorbij of daar beginnen de kerstconcerten. 'Hardkoor' trad op in de Dorpskerk, Z'woude-dorp. Mooi kerkje. Mijn oude vriend Lex zat in het begeleidend ensemble, samen met zijn vrouw. Zij speelt viola da gamba, hij theorbe; nou, dat wilden we wel eens zien/horen. 
Die theorbe is een reusachtig instrument met 14 snaren. Helaas konden we de specifieke klanken ervan niet goed onderscheiden.
Bij de koorleden, vermeld in het programma, stond nog een bekende naam: Resi, dochter van J&J, maar ze was er niet. Jammer. 

Beetje zouteloze uitvoering, redelijk goed gezongen, m.i. wat  weinig dynamiek. Wel een aardige ambiance en leuk om Lex en Juun te zien.

 

4 december Zot verhaal: ik had, 5 of 6 dagen geleden, boekjes voor mijn jongste kleinzoon gekocht via MP, maar ik kreeg ze maar niet. Ze waren wel verstuurd. 
Vanmorgen liep ik van J&J naar huis en kwam mij een fietser tegemoet. Die stapte af en zei: 'Mag ik u iets vragen? U bent toch Erna Berg?' waarop ik bevestigend antwoordde. Er was een pakje bij hem thuis bezorgd voor mij. De meneer in kwestie kwam me niet bekend voor, maar toen ik het pakje op nr 20 ging ophalen herkende ik wel de bijbehorende mevrouw. Dat heb je nou als je voor de 3e keer in dezelfde straat gaat wonen.

30 november Poes is al jaren ziek (colitis, zoiets als ziekte van Crohn) en krijgt daarvoor Prednison. Om de dag. Mooi, dat ze dat precies weet. Op pillendagen blijft ze, als het tijd wordt voor het avondmaal, gekookte vis of kip, onder de tafel zitten in de hoop dat ik even wegga! Want die pil wordt voor het avondeten toegediend. 

29 november Het getij is gekeerd: goed gespeeld vanavond. Maar wel weer even wennen aan paren i.p.v. viertallen. Ik had natuurlijk 6 sans moeten bieden op het laatste spel en niet 6. Want dat levert 10 punten meer op ...

27 november We hebben eindelijk weer eens lekker gewonnen, waarbij het aan tafel trouwens heel gezellig was en we vaak gelachen hebben. Want dat kan heel goed bij bridgen. De winst levert onszelf niets op, want we vielen in voor een ander paar.

Zonder puzzel is de tafel beschikbaar voor het megaborduurwerk. Ik doe (voorlopig) de laatste twee strikken tegelijk. Het is zo'n moeilijk patroon, met al die kleuren rood, dat ik op het patroon afteken waar ik 'klaar' ben. Eerst licht (eentje gedaan), dan donker (allebei gedaan). Ik heb van 2 kleuren al een heel strengetje zijde opgemaakt. Er zit 8 meter op een strengetje en elk stukje daarvan wordt in 3 borduurdraden opgesplitst, dus ik heb tot nu toe van 2 kleuren al 24 meter draad weggewerkt.
Ik maak trouwens behoorlijk wat fouten, die ik verbeter als de kans bestaat dat het opvalt! En verder heb ik veel plezier van de oude staande lamp, nog van mijn vader. We hebben hem zondag meegenomen uit Voorthuizen. Lelijk, maar prima licht. .


Vanavond zijn we naar een voorstelling geweest door ZEP. Meer informatie over de groep, namen van spelers e.d. niet beschikbaar, er waren geen programmaboekjes. Voor een publiek van vnl  tieners speelde deze groep een zeer vrije bewerking van de Taming of the Shrew, in het Nederlands simpel: Feeks. Een amusante voorstelling met een DJ, rap, acrobatiekachtig dansen en spelers die meer dan één rol voor hun rekening namen. Het verhaal was een beetje verminkt, in zoverre dat het begin van het stuk veel meer tijd in beslag nam dan de afwikkeling van het eigenlijke temmen van de feeks en dat deed wat af aan het geheel. Daartegenover stond, dat er zonder pauze werd gespeeld en we slechts van ½9 tot even over tienen binnen waren! 
Prettig theater in Alphen, met ruime parkeergarage vlakbij..  

26 november Af en toe krijg ik om m'n duvel omdat ik niet genoeg op deze pagina's schrijf.  Zo word je nog slaaf van je lezers! 
Wat hebben we zoal gedaan? Zondag hebben we in Voorthuizen de boel verder leeg gemaakt. Er staan nog een paar dingen in de schuur, maar veel is het niet en voor de grote dingen hebben we geen bestemming. Het ziet er we erg leeg uit als er helemaal niks meer is en daarom hebben we de tafel, de bankjes, leuk art-deco buffetje, het bed in onze slaapkamer, de tafel in de keuken e.d. achtergelaten plus nog wat wandversiering. Belangstellende kunnen zich melden, wel zelf halen.
Gisteren was een dag van heel vroeg op. Onze vriend Joop kwam uit Afrika, het vliegtuig werd om ½ 6 's morgens verwacht, pfff. Joop heeft ons menig keer op Schiphol opgewacht als wij uit Afrika kwamen, dus allicht dat we het vroege opstaan voor lief namen. Bovendien begrijpt hij nou eindelijk wat we daar toch altijd te zoeken hebben, terwijl wij dat van die boten en schepen nog steeds niet helemaal door hebben. 
's Avonds moesten we competitie spelen en dat ging alweer slecht. Maar de man die lang geleden rector was op de school waar ik lesgaf, was er, ik had hem zeker 15 jaar niet gezien, en ook Harry, een bridgepartner van lang geleden, op wie ik best erg gesteld ben. Twee leuke ontmoetingen en wat kan 't dan schelen dat het bridgen niet zo goed gaat. (Bij de competitie ontmoeten we spelers van andere clubs.)
Verder had ik n.a.v. een interview met iemand in een of ander tijdschrift, een boek aangeschaft dat hij, de geïnterviewde, het leukste reisboek ooit vond. Van ene Alfred Russel Wallace: 'The Malay Archipelago'. Het begon inderdaad wel interessant, maar toen de schrijver op blz zoveel tot zijn verrukking een orang-oetan neerschoot, en vervolgens nog een en nog een, tot wel een stuk of acht, zonder enig hartzeer over het doden van zo'n superieur beest, had ik er genoeg van. Het boek ligt in de mand voor de kringloopwinkel, tenzij iemand zich er voor meldt. 

22 november De eerste zitting van de viertallencompetitie van gisterenavond leverde voor mij een verrassing op: we speelden tegen een oudleerling van me, ik heb hem ooit 2 of 3 jaar in de klas gehad. Nu leraar wiskunde op het Stedelijk Gymnasium in Leiden en zijn kinderen op de school in Zoetermeer waar ik ooit 14 jaar les heb gegeven en hij bij me in de klas zat: allerlei kleine lijntjes, leuk. Hij bridgete goed, wij niet. We worden vrijwel iedere week vakkundig ingemaakt! 

16 november In mistig weer reed Ko mij naar Brabant om vast een verjaarscadeau te kopen. Dat is wel ver op de zaken uitlopen, want die gaat pas plaats vinden in januari! Vorige keer kreeg ik een rendiervel, voor die van komend jaar een malusboompje. 

De Brabanders hebben wat met maden: eerst passeerden we het dorp Made en we waren op weg naar meneer Ad vander Maden.

Bij het passeren van de Moerdijk kon je niet eens zien dat je over water ging. Ik hou erg van dat geheimzinnige van mist. Eenmaal in Brabant aangekomen kwamen we een veld vol boerenkool tegen, had ik nog nooit gezien. 

 

Links op de foto het boompje waar het om ging: Malus 'Red Sentinel'. Dat is niet eens een bijzonder soort, maar hij heeft een aantal eigenschappen, die hem waardevol maakt, zoals niet gevoelig voor ziektes en appeltjes die er heel lang aan blijven. Ze zijn blijkbaar niet zo lekker als andere sierappeltjes, die gelijk weggesnoept worden door de vogels, maar deze zijn dan goed voor barre tijden. 

Toch ging het hier niet om. Het boompje heeft iets heel bijzonders: er groeit maretak op. Ad v.d. Maden heeft na jaren speurwerk uitgevist hoe hij boompjes met mistletoe kon kweken. Hij geeft het geheim niet prijs, maar zijn dochter weet hoe het moet. Het is iets ingewikkelds waar vogelpoep bij komt kijken. 
Hij had boompjes waar de maretak nog niet veel meer dan een knobbeltje was. Ware ik jonger geweest dan had ik daarvoor gekozen. 

Ko heeft een mooi groot plantgat gegraven, Red Sentinel is geplant en nu maar hopen, dat alles goed gaat.

Hij had ook andere aantrekkelijk struiken deze Brabantse meneer. Een heel mooie struik Cephalotaxus, voor maar 20€. Ik heb een tijdje geleden bij Esveld met een struikje in mijn handen gestaan, nog geen kwart van het exemplaar dat nu hier in de voortuin staat en even duur!

 

15 november Mooi weer, met zon en zo! Het is lekker warm in de kamer; dan ligt Daisy liever in de rode stoel, hier achtergelaten door de vorige bewoners. Aantrekkelijke stoel, hij zit ook nog lekker.

Nu de enorme en moeilijke puzzel - een groot boeket, 1500 stukjes - af is en de tafel weer vrij wordt het hoog tijd om het kerstkleed af te maken: nog maar een week of 6 te gaan! 

De avond is ook mooi, een roze gestreepte lucht. Foto door een vuil ruitje (buitenkant).


14 november Een van de vondsten in den Haag was een vrucht, die in Frankrijk 'pomélo géant' heet. Rond deze tijd kwamen ze bij Lidl en Leader Price (daar zou ik nog wel eens ijs willen halen, koffieijs, verrukkelijk) in de schappen of liever bakken. Gisteren kwam ik ze tegen bij een Chinese toko, die we bezochten. Mijn citrusminnend hart sloeg ervan op hol!
Zo'n ding is reusachtig, met een omtrek van zo'n 50cm en een gewicht van zeker een kilo, misschien wel 2. In een rood netje, met daaronder nog een plastic vliesje. Een hele uitpakkerij, want na netje en vliesje moet nog minstens anderhalve cm dik aan schil en 'wit' verwijderd worden om bij het vruchtvlees te komen. Het kostte Ko nog moeite om hem open te breken.
De constructie van de vrucht is van ontroerende schoonheid: laagjes naast en op elkaar gestapelde saphoudertjes.  Misschien heten die wel 'citrussen'. 

Jammer genoeg kun je de kwaliteit van buitenaf niet beoordelen. Het enige dat je kunt doen is op de hand wegen van verschillende vruchten, zoals je bij sinaasappels doet. Dit exemplaar viel behoorlijk tegen: te droog. Hij is misschien al maanden uit China onderweg geweest! Een goede, sappige reuzengrapefruit?' (smaak is anders) is, wat mij betreft, ongeveer het lekkerste fruit, dat ik ken. 
In Indonesië bestaat 'djeroek Bali', net zo iets, maar nog grover van structuur en rozig van binnen. De citrusdeeltjes nog groter, maar helaas altijd vrij droog. Evenzogoed lekker. 

13 november Ik was al járen niet meer echt in den Haag geweest. Ja, laatst, om de naaimachine weg te brengen en weer te halen, maar dat telt niet mee: alleen maar in de in de auto en de straat van de naaimachinewinkel. 
Het centrum is bijna onherkenbaar veranderd. De brede weg waar Bijenkorf, Hema en V&D ooit aan lagen, is omgebouwd tot een parkeergarage in verdiepingen, de tram rijdt  erdoorheen en je stapt zó de Bijenkorf in of V&D. De Bijenkorf is een chique winkel om in rond te kijken, mooie modemerken te bewonderen en niks te kopen. Ik zocht iets voor rond mijn nek (het vel wordt wat flupsiger, helaas, met het klimmen der jaren en dat is zachtjes uitgedrukt!), zag een aardige sjaal, maar die kost dan gelijk 50€ en dat vind ik prijzig voor zoiets. Zuinig hè, ik ben van voor de oorlog. Toen mijn vriendin Gita en ik de hele modeafdeling gezien hadden ging ik nog even langs de afdeling accessoires: weg sjaal! Gelukkig maar. 
Hadden ze daar in den Haag nog een heuse Peek en Kloppenburg, met aantrekkelijke zaken, zowel in bruikbaarheid als wat prijs betreft. Leuk. De Slechte is veranderd in Polare, daar lag een boek over typisch Hollandse zaken, te beginnen met een hoofdstuk over de aardappel, w.o. de Opperdoezer. Vijn is een regelrechte Opperdoezer naam! Verder komen er zaken als ossenworst, gordijnen, Partij voor de Dieren en Koninginnedag, om er willekeurig een paar te noemen, aan de orde. Encyclopedie der Nederlanden. Geinig boek.
Het was ook nog eens heel lekker weer, dus dat was een middagje genieten: shoppen met een vriendin, in geen járen gedaan.
12 november Een van de mensen die de verwarming hebben aangelegd zei, dat het geen goed idee was om een groot vloerkleed neer te leggen als je vloerverwarming hebt. De keuken is niet erg warm, meer dan 2 graden kouder dan de woonkamer, waar de thermostaat hangt; vanmorgen hebben we het groene vloerkleed uit de keuken verwijderd. Ietsjes ongezellig, dat wel, maar w.s. ook iets makkelijker wat schoonhouden betreft. 

Gisteren speelden we bij onze 2e club een bijzondere drive, 'Kommer en Kwel' geheten, ter ere van de oprichter van de club, die v.d. Kommer heet. Het was ook werkelijk kommer en kwel. Waar je bv. er donder op kon zeggen dat er een 5kaart troef achter jouw beeldschone zeskaart zat. 
Een enerverend spel was het laatste dat we speelden, tegen goede speelsters. Na de opening van Ko met 1 , rechts 2 , ik 2 , links 3 , kwam de tegenpartij uiteindelijk in7  terecht, uitgenomen door Ko met 7, want het was in het lange biedverloop inmiddels duidelijk geworden, dat wij schoppen en ruiten hadden en onze tegenstanders alle klaveren, plus dat mijn rechterbuurvrouw een renonce  had. Gedoubleerd voor 3 down en 800 punten voor de tegenstander, die 7  kunnen maken tenzij met ruiten wordt gestart. Wij maken 7 als rechterbuurvrouw niet met harten uitkomt, maar dat deed zij - heel goed - wel, terwijl er niemand over harten gerept had! Vuurwerk! Helaas blijft men op deze club zelfs vaak onder de manche steken en verlies je alleen maar op dgl spellen. Geen reden om je niet ernstig met het biedverloop te bemoeien ...
We eindigden als 5e, topintegraal, maar om de een of andere reden beonnen ze onderaan met prijzen (bloembollen, eindelijk eens geen wijn) uitreiken en toen ze eindelijk in de bovenste regionen waren aangeland waren de prijzen op. Zelfs nr 1 moest met lege handen naar huis!

5 november Om de een of andere reden staan de visjes al een uur of zo vrijwel onbewegelijk voor het raam. Die wat donkerder gekleurde is het alphamannetje. 's Avonds worden ze wel eens wild, dan zit hij de andere visjes wel eens achterna en doet de labeo vrolijk mee. Ik weet niets van het gedrag van aquariumvisjes.

Het blijft pestweer, maar de schoorsteen en de gevel zijn (gedeeltelijk) van nieuw voegwerk voorzien en Ko is bezig met het afwerken van de vensterbanken in de keuken.  Straks komen ze de steiger weghalen en misschien houdt het ook wel weer eens op met regenen. 

3 november Het is ontzettend vies weer, met donder en hagel, en bovendien is er nog steeds niet voldoende aarde, maar provisorisch staan de planten erin. Leuk! Later: klaar, op de vloer na. Boven het rekje misschien een afdakje zodat ik daar wat planten droog kan zetten.

Onze buren komen bridgen en dat bracht ons op het idee om te zoeken naar ons favoriete Franse kaasje: Pié d'Angloys. We vonden het bij van Leeuwen, de comestibleswinkel in de Winkelhof. Vroeger zeiden wij kinderen thuis [ko'mesti'bles] met 2 accenten - het kwam voor in een Monopolyachtig spel - en dat vind ik nog altijd een gezellig woord. Tussen vierkante haken voor uitspraak en toevallig heb ik er geen fonetische tekens voor nodig.

2 november Dit rare ding groeit binnen de cirkel van kinderhoofdjes, waar ooit de berk heeft gestaan. Ik zal eens zoeken in mijn paddestoelenbek, maar anders hoor ik vast wel van vriend Cor wat het is. Of ik vraag het aan Adri de Groot van Vogeldagboek. 

Paddestoelenboek levert: oranje bekerzwam op, maar die hoort in het bos in Limburg e.o. Misschien bleekbruine bekerzwam.

De bakken van de binnentuin zijn af en voor het grootste gedeelte gevuld met kleikorrels en aarde, maar we hadden niet helemaal genoeg. Nu is het tuincentrum dicht en bovendien is het donker. Ik kan morgenochtend een deel beplanten, hoop ik. 

1 november Tussen de buien door is Ko aan het timmeren, vanmorgen ook even met hulp van Joop. Morgen is het droog, volgens de berichten. 

Aan het eind van de middag kun je al goed zien hoe het gaat worden.

31 oktober Weer een druk dagje hier. Gisteren kwam Gerard met zijn zoon de vloer van de patio afwerken en nu kan daar eindelijk begonnen worden met het maken van een binnentuintje. Als Ko zin heeft. Er staat al een veelbelovende hoeveelheid planken buiten. 

Vanmiddag kwamen Aad en zijn maat Jaap. Eerst moet er een steiger gebouwd worden. De schutting die er nog stond halen ze weg; mooi zo, dat stond toch al in de planning. De schoorsteen moet gevoegd worden en er liggen dakpannen los of ze zijn kapot en in de gevel zijn ook restauratiewerkzaamheden vereist. Gerard doet het metselwerk in de gevel. In tijd van ja en nee is het weer een enorme bende in de tuin, maar Aad neemt de drainagepijpen mee en een gammele stoel. Hoera.

 

 

Ko begint aan het aankleden van de patio. Ik verheug me enorm op het beplanten ervan, maar ik zal nog wel wat geduld moeten hebben. De planten staan al maanden te wachten!

30 oktober O, wat was ik boos vanmorgen. Mijn visjes lusten graag levend voer en dat komt in de vorm van tubifex, dat zijn een soort wormpjes. Vroeger kostte een flinke kluit een kwartje, tegenwoordig moet je in de dierenwinkel in Leiderdorp 1,60 betalen voor een heel klein klontje en bovendien moet je er dan nog voor naar L'dorp. Ik ging dus op zoek naar een goedkoper alternatief via internet en vond dat bij de firma Blue Lagoon, 3,59 voor 100 gram, plus verzendkosten een tientje. Komt het vandaag aan en is het net zo'n lullig kluitje als in L'dorp; daar heb ik dan bijna 10€ voor betaald. Het bedrijf is uiteraard niet thuis!!! Dus zet ik het hier op de website. Niks bij Blue Lagoon kopen.

Later op de dag gezellig gaan shoppen met Gita. Naar Primarkt in Zoetermeer en later naar Xotus, de Indische toko. Ik was nieuwsgierig naar Primart, want die wordt regelmatig vermeld in Libelle als zeer goedkoop. Was ie ook. 
Wat een vreselijke winkel, als een enorme Zeeman, formaat V&D en stampvol mensen. Wel goed geregeld bij de grote rij kassa's: een lange rij langs een koord, zoals op een vliegveld.
Goed voor een outfit die nauwelijks iets kost. Nu ik - kilo's lichter - mijn fraaie broek weer aan kan, is het leuk er iets passends bij te hebben: shirt, vest en schoenen, samen voor amper 20€, Is het finaciële debacle van Blue Lagoon weer een beetje gecompenseerd.

29 oktober Gisteren voor het eerst hier competitie gespeeld. Dat is wat minder gezellig dan het in Frankrijk was, misschien omdat het 's avonds is en niet vanaf een uur of 10 in de morgen. Hier geen open en gesloten zaal, geen schermen (gelukkig), competities van verschillende niveaus tegelijkertijd en maar één wedstrijd tegen één team. In Frankrijk speelde je 3 of 4 wedstrijden van 12 of 14 spellen op één dag en dan de volgende dag weer, waarbij je na elke ronde kon zien waar je stond. 
We kregen bij aanvang van Aad, de wedstrijdleider te horen, dat we het wel eens zwaar te verduren zouden krijgen, omdat het team, uit Noordwijk, sterke spelers waren, die wel van een gokje hielden. Het waren zeker goede (en gezellige) spelers, die elke manche boden, die ze maar roken en daarbij vaak down gingen, haha! We wonnen met 12-8 (tegenwoordig is 10-10 gelijkspel) 
Er kwam een heerlijk spel langs, waar Ko opende met 1. Ik had maar liefst 19 punten, met een schitterende verdeling, 5 van VB10, 5 met HV, A sec en AH. Na mijn 1 antwoord, (altijd 5kaart) bood Ko 2en via controles en azen vragen kwamen we vrij eenvoudig in 7. Ik hoefde het niet eens te spelen. 
Aan de andere tafel ook geboden trouwens en daar hadden ze gezegd 'Dat bieden ze daar niet!' Erna mooi wel! Altijd leuk, viertallen spelen.
28 oktober Storm in het land. Vandaag is de dag van de 'grijze bakken'. Die worden dan zondagavond laat buiten gezet, maar mensen die overdag werken halen ze pas laat in de middag weer naar binnen. De lege bakken woeien gewoon de straat over, heel gek, het zijn grote dingen.  

Voorthuizen raakt aardig leeg, in huis is er nauwelijks meer iets dat we nog willen meenemen. De schuur is half leeg. Nog twee keer rijden en dan is dat ook weer gebeurd. Nu nog even verkopen ...

25 oktober Beneden en op de eerste verdieping zijn de deuren e.d. nu klaar: sponningen crème, deuren heel licht groen, overige latten, lijsten en/of panelen donkergroen, een beetje blauwig, zelfde kleur als de passepartouts van de prentjes in de gang. Groen komt overal terug, al is er in de keuken bruinpaars gebruikt, maar er ligt een groen vloerkleed en het servieskastje hoort  daar weer bij. 

Giel en Ko hebben het schilderwerk gedaan. Mooie truc: 4 lange spijkers of schroevendraaiers in de onder en bovenkant van een deur, deur op schragen via metalen pennen en zo kan de deur als één kant geschilderd is moeiteloos worden omgedraaid voor de andere kant.

In de keuken zijn eindelijk de 2 grote laden vervangen door 4 van normaal formaat en dat is een hele verbetering. Aad heeft de vensterbanken gemaakt en die moeten nog geschilderd worden en Gerard heeft het eerste laagje op de patiovloer aangebracht en komt vanmiddag? of maandag? of dinsdag afwerken.

 

Herfst in het land. In Voorthuizen zagen we een leuke aanplant met herfstkrokussen. Ik heb er een paar in de tuin, maar ze vallen om en kunnen beter tussen andere lage planten staan. Iets aan doen!
Vorige week was ik even in Leiden: het Pieterskerkplein is overbekend terrein voor me, ik ben er vlak bij geboren: mooi in de herfst, maar op z'n allermooist als er sneeuw ligt en er volle maan is. Meer dan 50 jaar geleden liep ik regelmatig van de Scheepmakerssteeg (waar ik woonde) naar mijn ouders op het Gerecht, poes  Sappho liep gezellig mee. Sappho was een lesbische poes zij wilde alleen bij vrouwen op schoot en als ze krols was was ze uit haar doen, maar van katers wilde ze niets weten!
Gisteren was een heerlijk dagje: het was verrukkelijk weer, 20° o.i.d., dat alleen al. We hadden een afspraak met mijn nieuwe tuinvriendin Marleen, die in het snoezige stadje Monnickendam woont. Tuin kijken, gezellig lunchen met haar en haar humorvolle echtgenoot, allerlei cadeautjes in de vorm van o.a. flinke struiken waar zij vanaf wilde en die ik nog goed kan gebruiken etc. Marleen en ik zitten geheel op dezelfde golflengte: tuin, poppen, zingen, lezen, noem maar op. Zelfs de kleuren waar hun huis geschilderd is zijn dezelfde als we hier hebben gebruikt, niet van elkaar gezien! Gouden randjesdag!

Voorts naar Amsterdam, A.C. jarig en een feestje met de kleinzoons. Wat kan ik daar van genieten. Het is sowieso heerlijk om weer terug in Nederland te zijn. Frankrijk was geweldig en we hebben het er prima gehad, maar we zijn allebei blij om weer in Zoeterwoude te wonen. En dat kunnen de meeste mensen maar niet begrijpen.

Jacob gaat niet naar buiten zonder zij rugzakje, haha! In de conversatie wisselt hij moeiteloos van Nederlands naar Engels met Nieuw Zeelands accent.

19 oktober Alle deuren beneden en op de eerste verdieping zijn nu geschilderd met behulp van Giel. Straks beslag halen voor de deuren boven; het was overal een rommeltje van verschillende krukken en raar binnenwerk. Beneden moet de voordeur nog een beurt, maar daar is ook een deel van het hout verrot, dat is even wat werk. Ook enkel glas daar in de buurt ...
Donderdag was er een begrafenis, iemand van de bridgeclub hier, we kenden haar redelijk goed. Volle kerk, bekende liederen (niet genoeg tekstboekjes) en een meneer die met harde stem en een kwaaie kop 'Panis Angelicus' en 'Ave Maria' zong. Gewoon hier in de Meerburg, wonderlijk genoeg geen eucharistieviering. 
We hadden eigenlijk een afspraak in den Haag om mijn naaimachine te laten behandelen, die wilde geen spoelen maken, lastig. Maar we konden er nu pas 's middags heen. Je komt den Haag niet meer binnen: je wordt eindeloos in de rondte gestuurd. Misschien beter vanuit Wassenaar. Er was, wel spannend, niet ver van het centrum een hele Chinese buurt ontstaan. Behalve een paar bezoeken aan de makelaar die ons dit huis verkocht - aan de Wassenaarse kant -  waren we er járen niet geweest. Het centrum is w.s. beter bereikbaar per trein, wel iets om een keer te doen.

Gisterenavond legden we een kaartje bij de buren: bridgende buren, wie had dat gedacht! Het laatste spel was er een dat maar eens in de 15 jaar langskomt: Ko opende 2 , ons sterkste bod en ik heb N.B. 11 punten.  Het eindigde in 7SA, voor het neerleggen::
Ko:  A4,  AHV10976,  AHV en  7, 11 slagen in zijn hand! Ik had  A en  H de enige kaarten die hij nodig heeft, (♠AH is ook goed), hij moet ze alleen opvragen! Alleen als de ruiten Bxxx achter zijn lengte zitten kan het misgaan, maar Ko kreeg een ruiten start!

In het aquarium 3 slakjes gespot: 2 rond, 1 puntig. De valisneria in de linkerhoek, mooi met vlekjes in het lintvormige blad, ligt al tot helemaal de andere kant te drijven, meer dan 80cm. Waterplanten groeien vaak achterlijk hard. De visjes zijn ook al behoorlijk groter, een mannetje al aardig op kleur. Vroeger had ik vaak kleintjes van de diamantzalmpjes. Ik tob wel een beetje met de temperatuur, het water wordt me iets te warm, dus ik heb de verwarming verwijderd. Het is in de kamer warm, de vloerverwarming gaat  's nachts niet lager. Maar in delen van de kamer, de computerhoek b.v., is wel 2 graden kouder dan het TV gedeelte, om het zo maar eens te noemen.

16 oktober Een beetje kitsch kan geen kwaad, toch? Ik heb het raampje aan de zijkant van de trap geschilderd, maar ondanks zorgvuldig vullen, schuren, gronden, schuren en schilderen zitten er korreltjes in. Met een nepgladiooltje van Praxis en een helemaal nepbloem van de Action - wat een zalige tent, ik kom er steeds uit met een zak vol verfrollertjes, afplaktape, soep, chips, wasmiddel e.d. en betaal meestal ver onder een tientje! - en twee antieke zwaantjes van Goebels ziet het er toch gezellig uit. 

Het aquarium wordt ook aantrekkelijk. Ik heb al planten uitzaai genoteerd. Het verbaast me, dat het stukje filterstof elke week zo smerig is. Er wonen maar 7 visjes in en twee miniatuur slakjes of meer. Meegekomen met de planten, vermoed ik.

12 oktober Vanmorgen waren we in de Keukenhof, want daar was een bollenmarkt. Ze waren ook tulpen aan het planten. Hier liggen de bollen uitgestrooid volgens een ontwerp. Zo zie je ze nooit.

Op de markt stond Hein Meeuwissen en het was leuk hem te ontmoeten: we hadden al vaak e-mails uitgewisseld. Hij had 2 soorten van mijn wensenlijstje en ook nog een leuke narcis, model poeticus, geel met oranje kroontje; eigen kweek, 'Dear Lotte' heet ie. 

De tegelzetter, Gerard, kwam langs. We hadden lang op hem gewacht, ziekenhuisopname, hij was notabene al weer aan het werk. 
 Zodra het kan komt hij voor het binnenplaatsje, maar het moet eerst opdrogen, want nu regent het.

9 oktober Zondag hebben we spullen gehaald in Voorthuizen, o.a. de groene lampjes en die is Ko nu aan het ophangen boven de keukentafel. Het nut van het systeemplafond is weer helemaal duidelijk. 

Bondy en Claire hebben zijn ouders uit Nieuw Zeeland op bezoek. Ze komen best vaak, eens per twee jaar of zo. Dit keer zijn ze met z'n allen naar Parijs geweest voor een paar dagen. Gisteren was Bondy hier met ouders en zoontjes. Gezellig. 
Abel wordt een knap ventje met donkere krullen en de aantrekkelijke glimlach van zijn grootvader, 'korro' geheten in Nieuw Zeeland. Jacob is wat verlegen. Maar bij het vertrek keek hij eens rond in de tuin en zei, heel zachtjes, wel bezorgd: 'Weinig plantjes'. Heb je net voor honderden euri aangeplant, maar het valt inderdaad nog nauwelijks op! Na het renoveren van de straat is er voor de deur ook een perkje gekomen, nog niks erin. 'Ook geen plantjes...'.  Volgend jaar beter!  Stomme ik: vergeten wat foto's te maken van die twee jochies.

3 oktober De geranium, via stek afkomstig van de oma van Ko, is nog nooit zo mooi geweest. In Frankrijk kwamen er meestal wel 2 of 3 bloemen aan, maar hier gaat het maar door. Hij staat ook goed met die donkere achtergrond en de zomer was zonnig.

Van de visjes is de dominante, ze zitten nog geen dag in de bak, al prachtig op kleur en de andere is een beetje een bleekscheet. 'Big Bully' is de hele dag doende met pesten, de andere zie ik vaak aan planten of het gekookte slablaadje, dat ook prima groenvoer levert, knabbelen en verder heeft hij of zij al tal van methodes ontwikkeld om niet op te vallen: tussen de bladeren van valisneria met de kop naar beneden doen alsof je wier bent; bovenop de rand van de achterwand liggen en je schuil houden tussen plantenbladeren. Spriet vindt het ook leuk, samen zitten kijken. Of zou het door die aaiende hand komen, dat ze dat gezellig vindt? 

2 oktober In Bleiswijk een staander voor een kast gekocht: flink bedrijf met tweedehands onderdelen van kasten, vnl Lundia, maar ook Haaghuishof en dat heet nu Wedeka. Ook goed. 
Twee kratten met op de rommelmarkt onverkochte spullen naar de kringloop gebracht, bij Karwei een rookmelder en een brandblusser aangeschaft en in de Winkelhof de agenda voor volgend jaar, een paar plantjes en 2 visjes voor het aquarium. Twee kleine labeo's en ze kunnen elkaar niet uitstaan, leuk!
Een labeo is een territoriumhouder en eet groen. Er is al gauw iets te knabbelen in zo'n bak en een stukje gekookte sla is ook welkom. Die ik heb zijn eerder zwart dan grijs en volgens mij heten ze ook anders dan Labeo bicolor, want die is zwart met alleen een rode staatvin.
Over een paar dagen gaan we voor de diamantzalmpjes. 
Ko is alweer aan het werk: hij gaat een stukje garage betegelen, daar waar de wasmachine staat. 

1 oktober Giel kwam voegen, Aad kwam de gevel restaureren, wij moesten naar de tandarts en twee mannen kwamen de dakgoot achter schoonmaken. Het voegen maakte de keuken bijna af: alleen nog vensterbanken en de laden onder de inductieplaat opnieuw aanpakken (toen ze ervoor kwamen bleek e.e.a. niet goed opgemeten, wat een gezeur!), maar ... mooie keuken! 
Boven de garagedeur was de gevel een puinhoop en boven de keukenramen zat ook e.e.a. los. Werk voor Aad: vensterbanken meten. Nu de betegeling klaar is, moeten die nog gemaakt en geschilderd worden. Ook moet de schoorsteen nog gevoegd worden: daar moet een steiger voor komen, misschien volgende week. 
 Een tijdje geleden is de dakgoot voor schoongemaakt door iemand die langs de deur kwam met een aanbod. Die zei toen, dat hij er aan de achterkant niet goed aan kon werken, omdat hij alleen was, zou bellen, nooit meer wat van gehoord. Vorige week kwam er een andere aanbieder. Die heeft het vandaag gedaan, maar ontdekte ook allerei narigheid in de vorm van meer kipppengaas, grote verstopping, resten vogelnesten: alles opgeruimd.
De tandarts was zorgelijk: we bleken allebei grote 'pockets' te hebben. Du Peyron maakte wel regelmatig foto's, maar mat geen pockets. Ze bleken heel diep en dat is blijkbaar geen goed idee. Nou dat weer! 
Al met al een drukke dag. We zijn gisteren niet gaan bridgen - bij de maandag club waar we spelen kun je zonder bericht wegblijven en we hadden gisteren ook al veel gedaan, o.a. de logeerkamer gesausd - en  vanavond is er inloopavond bij LBC omdat er donderdag niet gespeeld wordt i.v.m. 3 oktober. LBC vinden we allebei erg gezellig.
28 september Gisterenavond zag ik ineens, dat nog een smal randje tegeltjes boven de kastjes het geheel goed zouden afwerken. Er was nog net genoeg over. Ko heeft ze vandaag op een lat geplakt en bovenin gemonteerd. Alleen nog voegen. En wat staat de Engelse vitrage er mooi bij, wow!

Ik heb een rommelmarkt gedaan, hier vlakbij, in de Eendenkooi. Er was weinig ruchtbaarheid gegeven aan het evenement, geen handelaren en niet veel publiek, maar wel gezellig, aardig verkocht en weer een krat vol overbodigs kwijt. 
Er waren veel bekenden, maar helaas ook af n toe een hoempa en later zelfs een halfuurtje een kerel die ongelofelijk hard en vals zong, even afzien! Er was een soort buurtfeest, met sjoelen en kindertjes schminken en zo, vandaar.

27 september  Giel bezig met de Italiaanse tegeltjes. De tegelhandel was binnen toe we ze gekocht hadden: met de afdeling muurtegels houden ze op ...

 

Dit zijn ze in close-up. Ze moeten nog gevoegd worden.

Ik heb het aquarium ingericht. Daar staan nog te weinig planten in en fotograferen gaat ook niet door de spiegeling van de omgeving. Het moet nu een flinke tijd blijven staan om op temperatuur te komen en het water wat minder hard te krijgen. Over een week misschien 2 visjes, de labeo's. Nog een weekje later de diamantzalmpjes.

De satellietschotel stond hierachter buiten en is gejat. Daar moeten ze toch de hele tuin voor doorlopen, met z'n kruip-door-sluip-door paadje.

25 september Op de tafel in de keuken, de plek waar we overdag meestal zitten als we niet elders aan het werk zijn, is het alweer een aardig rommeltje. Compleet met 'piloten' zoals de afstandbediening hier wordt genoemd. het Poolse woord voor afstandbediening is w.s. hetzelfde als voor piloot, dus deze hebben we van Aniela.

De fraaie tegeltjes voor de keuken zijn aangekomen, evenals het aquarium. Giel komt vrijdag tegelen en Ko en ik gaan ons over de basisbehoeften van het aquarium buigen. Eerst maar eens meten aan de binnenkant voor het vinden van een geschikte achterwand - er is veel veranderd in de aquariumwereld: de achterwanden zijn mooi, maar onbetaalbaar - en waterpas zetten.

De tegelzetter, Gerard, moet nog altijd de bovenkant van de muur in de badkamer afmaken: cement erin en tegels erop. Ook moet de vloer van de a.s. binnentuin worden fgestreken. Helaas, Gerard is een aardige kerel, maar heel moeilijk te vangen, we zitten al weken op hem te wachten.

Afgelopen zondag was Daisy trouwens heel beroerd. Ik dacht echt, dat dat het einde zou gaan betekenen, maar maandag was ze wel weer min of meer Ok en nu zelfs weer tamelijk monter.

17 september Daisy vlucht de hele tijd naar de bovenste verdieping. Daar ligt ze graag in een kast. Maar ik heb haar liever beneden, zodat we de deur naar de gang kunnen sluiten nu het kouder wordt. Tot nu toe had ze geen zin in haar mand. Vanmorgen lag ze wat onhandig op het rendiervel op de vloer, maar uiteindelijk besloot ze toch voor de mand te kiezen. De laatste dagen maakt ze het wel weer goed, Ik heb haar op een glutenvrij dieet. Zou Enjalbert toch gelijk hebben?

Gisteren hebben we - nou ja Ko, ik maar een beetje - ik maak meestal het materiaal schoon als het klaar is - de muur van de gang beneden gesausd. Vandag kon de verzameling prentjes erop. Eeerst uitleggen op de vloer, tot een aardige compositite is bereikt, dan uitmeten en tenslotte hangen. En dan zie je dat er nog eentje in de boekenkast staat.
13 september Met het opruimen, er komt geen eind aan, kom je de gekste dingen tegen. 4 potjes kerrie bijvoorbeeld. Ik gebruik behoorlijk veel kerrie en heb altijd een potje in gebruik en een in reserve, en van 2 huizen levert dat dus 4 in het totaal op ... Een schoenendoos vol stukken zeep, ik hoef mijn leven lang geen zeep meer te kopen. Een halve doos vol oogdruppels. In Frankrijk krijg je altijd achterlijke hoeveelheden medicijnen voorgeschreven. Ik gebruikte daar met die droge lucht vrij veel oogdruppels, aangeleverd in kleine containertjes, even druppelen en dan in de prullenbak met de rest. Hier heb ik ze amper nodig.
Nieuw hier is het inzamelen van plastic afval, per week hebben we altijd een hele baal. Het werd toevallig gisteren opgehaald, enorme hoeveelheden langs de straat. Hopelijk gebeurt er iets nuttigs mee. 

Foto: Habranthus martinii bloeit uitbundig na 3 maanden in de opslag.

11 september Er staan nu wat planten in de ring voor, o.a. wat helleborus en een stel viooltjes, waarvan een w.s. vannacht door slakken gesloopt wordt. Ik zal straks 's gaan kijken. Verder Iris 'Susan's Bliss' met bieslook, want dat is een leuke combinatie. De bieslook zit vol knoppen, maf! Een habranthus, een of ander exotisch bolletje, zat in de opslag en staat nu bijna in bloei. Habranthus doet dat: grote armoe, dan een beetje water en hopla: bloemen. Zijn ook zó weer uitgebloeid.
10 september Eindelijk regen, maar dan wel gelijk pokkeweer! Om 10 uur stond Léon tuinman voor de deur. Hij zou pas 's middags komen, maar was al klaar met zijn eerste klus van de dag. Wij zaten nog lekker te puzzelen en de krant te lezen, nog niet aangekleed en zo. 
Die jongen kan verschrikkelijk hard werken. De laatste ongewenste vuilbomen eruit, eentje in een enorme miscanthus; 5 palen erin: t.z.t worden daar. wilgetenen doorheen gevlochten, stukken grond gefreesd om het losser te maken, nieuw paadje naar achteren etc. Hij helpt b.v. met het uitsteken van planten, ik krijg het vaak niet voor elkaar. Dat alles met af en toe stromende regen. Ik heb een foto gemaakt, maar per ongeluk gewist, morgen opnieuw, ik moet nog heel veel troep opruimen.
De bomen, struiken en planten zijn besteld - ik heb wel een maand of twee aan een wensenlijst gewerkt en koop ze bij Directplant, waar ik al goede ervaringen mee heb: hoeft Ko niet mee naar kwekerijen,  ze zijn heel betaalbaar en van prima kwaliteit, maar ze hebben niet alles wat ik graag wil - en komen eind september. Dan nog een flink aantal bollen erin en volgend jaar begint dan het grote genieten! 
Het langst heb ik gedacht over een grote boom, althans wat ooit een grote boom gaat worden. In samenspraak met Tonkie en haar vriend is de keus gevallen op een amberboom. Mooi blad, mooie herfstkleur en mooie bast als ie kaal is: Liquidambar steraciflua. Ook een krentenboom mag niet ontbreken noch de pindakaasboom. 
7 september In onze slaapkamer hangen nu de meeste van de reisfoto's. 
6 september Léon heeft de stronken weggefreesd. Die van de coniferen verspreiden een heerlijke aromatische geur. Jammer, dat je dat niet kunt vastleggen. Het ruikt nu een dagje verrukkelijk buiten en het is ook nog steeds zalig weer. 

Joop kwam een handje helpen en Ko en hij schilderden ramen in de pianohoek en de keuken. Over een uurtje of zo mag ik de rommel gaan opruimen, maar het moet eerst een beetje drogen.

Gisteren zijn we voor de eerste competitieavond bij LBC gaan spelen. We moesten uiteraard onderaan beginnen, maar scoorden 60%, we hopen snel te promoveren naar een lijntje hoger.

4 september Ach, het zag er al netjes uit, maar er moest weer gewerkt worden en nu is het weer een rotzooi in huis. In de slaapkamer hing Ko een plank met houten stokjes op, ooit gebruikt voor spoeltjes met garen en aangeschaft bij de garageverkoop van Rommy, toen zij Frankrijk ging verlaten. Daar kunnen flink wat kettingen op.

Om ½8 werden we wakker van de eerste klap die Léon tuinman gaf op het pad naar de voordeur: verzakt en door het werk aan de straat met een kuil in het midden. Nu liggen weer alle stenen in het gelid, maar nog wel een tijdje zand vegen. Bas kwam de trap bekleden. Vandaag de onderste, morgen die naar de bovenverdieping. De arme jongen had zich maandag ziek gemeld en voelde zich nog niet echt lekker.

31 augustus We proberen zo veel mogelijk op te ruimen = weg te doen: naar kringloopwinkel, naar vluchtelingenhulp, naar de rommelmarkt en naar diverse gegadigden. Tonkie b.v. wil graag tijdschriften waar haar kleuters in mogen knippen. Ik heb al een aardig stapeltje liggen. Libelles waarop staat 'bewaren' , maar waar ik al minstens 10 jaar niet meer naar omgekeken heb. Overcomplete kleren kunnen in de kledingbak etc.
Soms  zijn we ook iets kwijt, dat we niet kwijt willen zijn: Ko miste de oplader van de camera's - we hebben dezelfde -  gelukkig vandaag gevonden. En vorige week hebben we een hele stapel bladmuziek voor viool, fluit, altblokfluit en samenspel aan de muziekschool hier gegeven, maar later greep ik mis naar geliefde Debussy en Ravel. Als dat maar niet per ongeluk met die stapel is verdwenen ... Gelukkig lagen die boeken (nog van mijn moeder geweest) op de bodem van een doos waarin verder heel andere dingen zaten. 
Nog een stuk of 10 dozen te gaan!
30 augustus Om 8 uur werden we gewekt door de bel, overigens een akelig hard geluid. We waren in verwachting van de stoffeerder voor de trappen, maar hij zou op een later tijdstip komen. Voor de deur  twee loodgieters, die radiatoren kwamen ophangen. Die zijn er nu allemaal, de verwarming kan aan als het nodig is. Even later kwam Giel ook, die heeft allerlei schilderwerk gedaan. Nog later kwam Aad, schuifdeur tussen computerhok en garage maken. Pas om een uur of twee kwam de stoffeerder met een maatje en zij hebben trapneuzen gemaakt, maandag verder. 
Ko ruimde de garage in, inclusief mijn tuinspullen. Ik maakte de badkamer schoon, nog steeds overal gruis, en organiseerde de medicijnvoorraad uit 2 huizen; het gaat allemaal langzaam, want ik heb nog veel pijn.
Aan het eind van de middag nog even wat in de tuin doen. We boffen wel met deze fantastische zomer.
29 augustus Was ik helemaal vergeten, dat dinsdag ook nog de piano werd gebracht. Een schatje, toch? Hij speelt heerlijk en heeft ook nog een mooie klank. Wat wil je nog meer.

Het raam in de badkamer is vandaag vervangen, met sponningen en al. Alleen had men er per ongeluk helder glas ingezet en dat moet nog een keer vervangen worden door matglas. In de slaapkamer worden de ramen voorzien van dubbel glas en dat is een verschrikkelijk lastig karwei. De monteurs zijn er al uren mee bezig. De oude ruiten waren er nog ingezet met stopverf, volledig uit de tijd en bovendien keihard.  Ko maakte foto twee door het smerige raam van het computerhok, dat nu geheel in bedrijf is, foto hiernaast..
Joop kwam langs om te kijken of er nog iets te klussen viel. Altijd! Hij en Ko maken extra planken op plekken waar de aanwezige ruimte niet optimaal (mogelijk)*) wordt benut. O.a. in het kastje onder de spoelbak in de keuken. Geen eenvoudig werkje, want er staat een boilertje in, zodat heet water niet helemaal van de zolder, waar de CV-ketel hangt, hoeft te komen. 

*) Ja, fout, maar we houden hem erin!

28 augustus Ik heb me beziggehouden met het aanpassen van de te lange vitrage uit Engeland. Krokodillenbekjes met haakjes, overigens te koop bij IKEA, gaven niet het gewenste effect. De lappen - ik kocht ze per internet als 'panels'  waren blijkbaar niet helemaal recht, want nadat ik er een goed afgemeten stuk aan de bovenkant heb afgehaald, hangen ze een beetje te golven boven de vensterbank. Jammer, maar helaas. Toch aantrekkelijke vitrage. 

Giel heeft de trappen geschuurd, gegrond en geschilderd voor zover nodig, de stoffeerder komt ze vrijdag bekleden. 

In het achterste deel van de tuin kon ik wat doen, maar niet meer dan wat vegen en opruimen. Het is kurkdroog, dus planten zal met overleg moeten gebeuren.

27 augustus Druk programma vandaag: Léon tuinman stond om 1/2 8 op de stoep. Hij heeft nu (bijna 1/2 5) vrijwel alle ongewenste begroeiing verwijderd en gaat zo meteen de berkenboom slopen met een collega. Ook heeft hij een houtril aangelegd, daar kunnen dan meteen een hoop takken in. 
Vervolgens verscheen aannemer Aad die met Jaap dingen kwam opmeten, zoals de vensterbanken in de keuken. Later kwamen ook nog 2 loodgieters, Ewout en Tim, die radiatoren gingen ophangen en zo. Verder werden we ingewijd in de geheimen van vloerverwarming, die nu 6 weken ligt, maar mho op mogelijke breuken in de vloer maar heel geleidelijk op temperatuur mag worden gebracht. Net op tijd voor de herfst, dus. 

Aan het eind van de middag kwam de boomwerker. Die heeft daar een speciale opleiding voor gehad en het zag er spectaculair uit, wat hij deed. Na een half uurtje was het grootste deel van de berk verdwenen. De nol moet er nog worden uitgefreesd. 

Léon heeft een houtril gemaakt, palen van kastanjehout, in twee rijen met een afstand van een cm of 40 ertussen. Daarin zijn een massa takken van vandaag verwijderde bomen gedeponeerd. Het blad is er t.z.t. af, de takkenbos zal zakken, kunnen er nog meer takken op en t.z.t. hoop ik dat dat een plek gaat bieden aan vogels, egels overwinterende insecten en ik vrees ook slakken. Het moet nog een beetje gefatsoeneerd worden.  

De maandag stond in het teken van kleine klussen met behulp van Giel, zoals de trappen, die onredelijk veel werk vragen (na het wegwerken van de lagen bedekking, die erop zaten, dat apenhaar en  al die nietjes ooit, moesten ze nu nog geschuurd en in de grondverf en moesten kleine profieltjes geschilderd worden voordat de stoffeerder vrijdag begint met ze van vinyl te voorzien), opruimen, wat boodschappen doen en niet te vergeten, het begin van een enorme was. 's Avonds zijn we gaan kaarten, maar we hebben maar 4 rondjes gespeeld; dat kan bij Idefix. We dachten vroeg thuis te zijn, maar behalve de Hoge RIjndijk dicht, waardoor we steeds naar en van Leiderdorp flink moeten omrijden, troffen we nu bij de spoorwegovergang bij Heineken dichte slagbomen. Problemen? Reparatie? Doorgereden naar Hazerswoude, maar daar hetzelfde: dichte slagbomen en vee flikkerende lichtjes. Gelukkig weten we een sluiproute. 
Zondag hebben Tonkie en Robbert met behulp van Joop en Ko de grote stukken uit Voorthuizen gehaald en hier weer uitgeladen. Ik ben vooral heel blij met het groene kastje, want daar staat nu het servies in en de keuken wordt daardoor wat bruikbaarder. 
De leverancier van de keuken gaat iets aan het  onmogelijke ladekastje doen: daar komen nu 4 lades in ipv die twee grote.
24 augustus Gisteren onwijs hard gevallen. Ik stond op een krukje om een boek uit de kast te halen, brak er een poot vanaf. Plat op mijn rug, au! Gelukkig heeft Ko een voorraadje wonderpijnstilpillen, voor het geval zijn rug opspeelt, en Frans had een fantastische crème, dus op het ogenblik gaat het wel. 
We konden maar niet beslissen wat we voor achterwand in de keuken wilden. We zijn bij 'Wij maken alles' geweest met het idee om onze vakantiefoto's als achterwand te gebruiken, maar dat werd veel te druk. Ook de vrolijke batik, die we in Voorthuizen boven het buffetje hebben, voldeed niet aan de verwachtingen en daarom hebben we uiteindelijk besloten toch maar voor tegeltjes te gaan. Bij de eerste de beste tegelwinkel die we bezochten, hier vlakbij, was het raak: glasmozaïek. 'Gaat u even zitten' zei de meneer van de winkel, 'voordat u van de prijs omver valt', want helaas, het was de duurste tegel uit het assortiment. Italiaans uiteraard ... Gelukkig hebben we niet veel nodig en een wand laten maken was vast ook zeer prijzig geweest. 

19 t/m 23 augustus Vandaag eindelijk de elektricien, Mario, terug van vakantie. Hij moet enorm veel doen en zorgt, dat ik 's avonds kan koken. De volgende dag maakt hij het karwei af en hebben we stroom, LICHT en een mooie, nieuwe meterkast. 

In de tuin ligt wel een massa troep, tussen de Italiaanse aronskelken, die er trouwens met spoed uit moeten, want ze zijn giftig en er komen veel kinderen langs.

Regelmatig ligt er ergens iemand op de vloer,. Frans, die ons een dag komt helpen, of Giel, of Mario. Steeds moeten de plinten van de keuken er weer af of de plafondplaten eruit ...

Met de keuken ben ik niet heel erg blij. Hij is heel mooi en heel groot, maar ik heb nergens voldoende plek voor mijn spullen. Veel smalle, hoge, onbereikbare kastjes, veel machines: er blijft weinig praktische plek over. De grootste ellende bestaat uit de twee laden die onder de inductieplaat zijn verzonnen - daar waar Mario ligt - met in de bovenste een losse bestekbak die je na het openen apart eruit moet trekken en die weinig plaats biedt. Die hele handel gaat er weer uit, jammer, maar helaas. In een keuken moet je je gang kunnen gaan. Ik heb vele keukens bewoond en nog nooit ruzie met de ruimte gehad. Niet goed opgelet bij het bestellen of me laten intimideren door de keukenboer? Of gewoon een kwestie van wennen? Zondag komt het servieskastje uit Voorthuizen en heb ik in ieder geval meer ruimte voor dingen als kopjes en borden. 

Dan is Ko jarig en hij werkt gewoon de hele dag door (al zeker 5 kilo afgevallen!), maar 's avonds komen Frans&Gita en Kees&Margriet gezellig langs en halen we Chinees.
Donderdag: de verhuizers! Het duurt langer dan het uitverhuizen uit Frankrijk, want daar stond er veel in de garage en waren er niet zo veel trappen. Als ze weg zijn moeten we honderd dozen uitpakken en de inhoud opbergen. Het gaat nog wel even duren voordat dát klaar is. Maar we hebben licht en ik heb nu meer dan 2 pannen ...
 
18 augustus.  Kleine karweitjes in Zoeterwoude, de gordijnhaakjes uitproberen (geen groot succes, iets anders verzinnen) en naar Voorthuizen om het  e.e.a. op te halen en in een sneltreinvaart de gemaakte foto's doen (die moeten steeds worden bijgesneden b.v. en gecomprimeerd voor gebruik op deze site) en de website bijwerken. Het is een haastklus geweest, eventuele fouten verbeteren en aanvullingen toevoegen komt later wel. Donderdag komt de inboedel uit Frankrijk, w.o. onze computers, hoihoi!  
17 augustus Vandaag wordt er niet gewerkt. Eerst naar IKEA, Delft. We zijn er om 10 uur als de tent opengaat en staan om kwart over tien weer buiten met gordijnhaakjes en prullenbakken. 
We gaan naar Zeeland, onze dierbare buren van ooit  in Frankrijk opzoeken. Cor heeft sinds ons vertrek potten met planten voor mij verzorgd en mee naar Nederland genomen. Ik heb als magere tegenprestatie slechts zaad gewonnen van een bolgewasje, dat ik mee naar Voorthuizen had genomen. Het was gezellig als vanouds en  we kregen weer een verrukkelijk lunch voorgezet. Jammer, dat Zeeland zo ver weg is, of Zoeterwoude, het is maar hoe je het bekijkt. Leuk huis, leuke tuin ... En wat een vondst dit gebruik van een cactus.

Vervolgens rozen halen in IJzendijke, Zeeuws Vlaanderen. Van een biologische rozenkweker. Ik vond het eigenlijk maar een beetje armoe,  van de twee bestelde rozen zag er één niet uit, maar wie weet hoe mooi en sterk ze blijken te zijn. Afschuwelijk ver weg, trouwens. 

Eind van de dag was voor de traditionele bijeenkomst van Ko's oud-collega's , met een heerlijk koud buffet van de hand van Aria, gezellig als van ouds. Jammer dat mijn maag niet meewerkte.

Om een uur of 10 's avonds waren we weer thuis, 500 km gereden! Vandaag werd er niet gewerkt?

16 augustus Dees mag van mij gelijk naar buiten. Ze is altijd erg terughoudend, dus ik ben niet bang dat ze wegloopt. Waarom zou ze ook. Ko en Giel lamineren de a.s. logeerkamer en de gang op de eerste etage en Ko houdt zich langdurig bezig met aansluiten van TV en zo. Er ligt weer de bekende kabelsalade op de grond, maar het werkt wél.

15 augustus Vandaag gaan we 'over', het wordt een beetje kamperen, want er is nog geen elektriciteit, maar we kunnen douchen en slapen. Poes is heel makkelijk in dit soort dingen, als ze maar een bak heeft en kan eten, en niet te vergeten: op tijd geborsteld wordt, is het wat haar betreft OK, maar ze houdt wel van gezelschap om zich heen. 

Met Giel is het goed samenwerken, zegt Ko, en Giel is bovendien heel inventief. We zullen nooit het bruinebonen-blik in de pijp van de wasemkap op nr 72 vergeten ... Hier heeft hij ook weer iets gevogeld met een stukje laminaat en koperdraad om de spotjes in de plafondplaten te krijgen. Eng licht geven die spotjes, dus ze gaan er weer uit, maar dat wisten we pas toen het donker was. (Er is een beetje elektriek hier en daar via een meterkast/bouwsnoer/handige trucjes van Ko)

Het is alweer gezellig koffiedrinken aan de 'nieuwe' tafel van MP en zeker als Joop later een mooi boeket bloemen komt brengen. 's Avonds eten we maar weer eens een loempia, van ons vertrouwde adres in Hazerswoude, maar hij is niet lekker en ik vrees, dat er iets verkeerds inzat, want ik word er een beetje beroerd van.

 

14 augustus.   Weer een drukke dag. Giel kwam ons helpen met allerlei karweitjes. De plinten in de keuken pasten niet meer, nadat de vloer was gelegd en in de woonkamer moesten ze, plinten, overal worden aangelegd. Giel is enorm handig en precies en heeft altijd een goed humeur. Een loodgieter het sanitair afmaken, die mooie uit Brazilië, Berry heet ie. Joop kwam de bankjes van MP brengen, Leolux! Ze zijn leuk en zitten heerlijk, daar heb ik echt mee geboft. 

Toen kwam er een telefoontje dat er vrijdag hier in Voorthuizen een bezichtiging is. We waren niet van plan aanwezig te zijn en bovendien was het één grote puinzooi, maar het lijkt al weer heel wat.  

13 augustus.   Een van de leukere onderdelen van het geheel: de boekenkast opzetten. We, nou ja Ko en een beetje ik, zijn er een hele dag mee bezig: 6 delen en er gaat altijd van alles fout, de verkeerde kant van een plank voor, niet de juiste kastjes op de juiste plaats etc. Ooit is het dan klaar, voorlopig dan, want de kastjes voor de bladmuziek b.v. zitten in de verhuizing en die komt volgende week donderdag. 

's Middag zijn we de tafel van MP gaan halen in Bleiswijk. Hij is groot en behoorlijk zwaar, maar hij kon net in de auto. Er zitten 2 inlegbladen bij, je kunt er met 10 mensen aan zitten! Vergeten een foto te maken, morgen weer een dag.

12 augustus.   De laatste boekenkast is hier afgebroken. Met een beetje goede wil gaan we ze morgen opbouwen in Zoeterwoude. 

Vanmorgen bezoek aan Ikea voor matrassen, want ons bed is met matrassen en al achtergebleven in Frankrijk; en lampen; dagelijks bezoek aan Karwei voor boutjes of moertjes of weet ik veel en de pers van MP opgehaald. 

In Z'woude was de vloer bijna af, mooi! De meegnomen batik is veel te druk als achterwand in de keuken, iets anders verzinnen.

Kreeg een e-mail van iemand waarvan ik de naam, maar niet de persoon ken, van het park hier. Dat ik geen grote hoeveelheid rotzooi mag weggooien. Als ik 40 weken afwezig ben en dus geen gebruik maak van de afvalverwerking op het park, mag ik in de andere periode wel wat meer weggooien vind ik persoonlijk;  uiteraard geen puin e.d., want dat hoort niet in een container. De schrijver beweerde dat de tuin hier - tijdens onze afwezigheid - werd bijgehouden door een mevrouw uit Voorthuizen. Sta ik op mijn achterste benen, want de tuin is mijn trots; daar komt niemand aan, behalve een enkele keer Ramon de tuinman, want die heeft verstand van zaken en hij  voert zelf de takken e.d. af. Waar bemoeien mensen zich mee.

11 augustus. In Voorthuizen zijn we aan het afbreken. Twee boekenkasten staan al in Zoeterwoude, nog twee gaan morgen mee. Het wordt heel ongezellig hier in huis.

Ik moet er niet aan denken waar we al die troep moeten laten, maar weet inmiddels uit ervaring, dat het allemaal wel in orde komt.

De slaapkamer op nr 29 is te gebruiken als we morgen of zo matrassen gaan kopen. Hangt een beetje van het weer af, want regen en matrassen op het dak van de auto is niet zo'n goede combinatie. 
Het is een degelijke, maar saaie kamer geworden, met veel beige en zo, niks voor mij. Waarschijnlijk een goede plek voor de reisfoto's uit de gang in Frankrijk.

We gaan komende week heen en weer rijden. Dat is b.v. prettig voor poes. Verder kunnen we elke keer een auto vol meenemen naar Zoeterwoude.

9 augustus.   Gisteren hebben we samen de vloeren van gang, woonkamer, keuken en computerruimte heel goed schoongemaakt. Alle klodders en oneffenheden eraf. We waren pas over zessen klaar en werkelijk bekaf! Maar 't moest voor de stoffeerder, die vanmorgen die vloeren heeft geëgaliseerd. Hij en zijn maat waren gelukkig weer gezellige, goedgemutste kerels, die met plezier aan het werk waren. Dit weekend moet het drogen en maandagmorgen komen ze vloerbedekking leggen. 
Wij gaan dan maandag of dinsdag de op MP gekocht tafel voor de keuken halen in Bleiswijk, Als het weer het toelaat hebben we nog wat boekenkast en twee matrassen bij ons en dan gaan we in ons eigen huis alvast wat kamperen. Er is gedeeltelijk elektriek en we hopen volgende week de douche te kunnen gebruiken. Met behulp van een elektrisch plaatje of zo moet ik wel wat kunnen koken. We hebben zo langzamerhand genoeg loempia's op ...
's Middags wordt de overvolle VLIKObak gehaald. Het concern 'Vliko' is allang in andere handen, maar omdat vlikobak in Leiden e.o.  een begrip is laten ze het zo. 
4 aansluitpunten voor de enorme kettingen, groen netje erover en weg is ie. Deze bak zat vol gemengd materiaal: puin, hout, plastic bekertjes, die er in tientallen doorheen zijn gegaan, stukken plafond, van alles. Af en toe dumpt natuurlijk ook iemand wat rotzooi; het vloerkleed, dat erin lag was echt niet van ons! Een bak met enkel puin is stukken goedkoper, de inhoud van deze wordt bij de afvalverwerking gesorteerd. Moeten wij flink voor betalen!

8 augustus 's Morgens zijn badkamers en zo gehuld in plastic en lopen er twee niet al te vriendelijke stukadoors rond, die in tijd van ja en nee daar de muren (en één plafond) afwerken en de bekende rotzooi maken. Er is ook een vervangerelektricien, ook al een gemelijk type in tegenstelling tot de meeste mensen, die we over de vloer hebben (gehad). Die iets heeft gedaan met kabelaansluiting. Daar moet nog veel gebeuren. Tegelzetter Gerard hebben we deze week niet gezien; de vloeren van de natte ruimtes moeten nog betegeld worden en het sanitair geplaatst. 
Ko noemt de stukadoors, metselaars en tegelzetters 'de viezeriken': ze maken altijd een hoop troep en laten sneluithardende klodders achter op de vloer, die straks schoon moet zijn voor de stoffeerder, die vrijdag komt egaliseren en maandag komt leggen.  

Joop komt draden doen en ik ga met Joke lampen kopen. 

De koffietafel op de foto rechtsonder, een mooi stevig blad (uit de voormalige keuken, die gesloopt is) op schragen is wel een keer of  10 verhuisd, naar woonkamer, naar keuken, naar garage, naar computerkamer, naar woonkamer etc. Koffie moet er zijn. En fris als het warm is. Koekjes en dergelijke worden nauwelijks gegeten. Alleen Mario/sloper hield veel van drop!

7 augustus Het zou druk worden, met stukadoors en tegelzetter voor het afwerken van het sanitair, maar er was niemand. We hebben natuurlijk altijd wel wat te doen: Ko heeft laminaat op de zolderkamers gelegd. Een kamer is echt groot, prettig als hobbyruimte. Voor een orgel? Poppenhuizen? We moeten ook eindeloos vegen en opruimen. Herman b.v. liet al zijn rotzooi achter! Bergen karton en plastic. 

Aad aannemer die af en toe komt buurten en/of een klusje doen, laat ons weten waar we het weg kunnen brengen. Plastic achter het graf, zegt hij. Het graf? Waar mag dat wel wezen? Ik heb verdorie wel een jaar of 25 in Zoeterwoude gewoond, maar het graf? Blijkt, dat hij het kerkhof bedoelt en daar gewoon een andere term voor gebruikt.

We eten 's avonds gezellig bij Joke en Joop en Joop belooft de volgende dag een handje te komen helpen met het uitvissen welke elektriciteitsdraden waarvoor zijn. Lastig, dat de elektricien weg is. Hij komt ook nog lang niet terug. 

Tenslotte is het af: een beeldschone keuken, maar er moet wel wat kleur in. Er zitten ook wat krassen op het aanrechtblad. Er is geen elektriciteit en als Herman weggaat ook geen water ...

6 augustus Als we 'thuis'komen staat er al een deel van de keuken. Maar er zijn problemen. Herman, de monteur, is een kletsgrage, maar zeer deskundige kerel en hij zegt dat er iets verkeerd is opgemeten. Na veel getelefoneer naar de leverancier en zo, besluit hij van elk 'corpus'  aan de achterkant 2 cm af te zagen en dan komt het nog allemaal goed. Er was iets met 95 cm en 97 cm en het kastje in de hoek, de oversteek van het aanrecht en de greepjes ... ik begreep het maar half!

Het kost veel overleg en hoofdbrekens.

 

Vervelend genoeg is het bouwvakvakantie en bovendien is de doorgang in de Hoge Rijndijk Leiden/Zoeterwoude afgesloten. Daar zijn ze al eindeloos aan het bouwen, jaar of 7: tunnelbak in de A4. We moeten nu steeds een flink eind omrijden tussen Waardeiland en Zoeterwoude. 16 augustus gaat de N11 ook nog dicht, maar misschien zijn wij dan wel al  weg uit Voorthuizen.
5 augustus Het begin van een lange week. We zijn zondagavond al vertrokken, omdat maandagmorgen de keuken bezorgd zou worden en we niet wisten hoe laat. Het is toch 's morgen vaak 5 kwartier rijden - inclusief wat filevertraging - van Voorthuizen naar Zoeterwoude (en dat is dan zonder wegbrengen van Spriet naar het Waardeiland). Er zouden ook  allerlei mensen van alles komen doen.  

We waren erg benieuwd naar het plafond, dat zaterdag voor het grootste deel was aangebracht. We vinden het allebei erg mooi, maar niet iedereen is het met ons eens ...
Je kunt een van de platen optillen als je ooit iets aan b.v. de verlichting wilt veranderen. Moet wel met witte handschoenen! Foto hierboven.

En toen kwam de keuken, eerst een of twee pakketten en vervolgens stond alles ineens vol met enorme dozen, spannend.

 

3 augustus. Als ik, Erna, alleen in Voorthuizen zit kan ik niet erg veel doen, behalve in de tuin, maar daar was het dit keer  te warm voor. Een legpuzzel maken is een kalm werkje. Deze is van de kringloop, slechts 1000 stukjes, maar super moeilijk. Dat stuk groene bladeren was bijna niet te doen, te meer omdat veel stukjes op verschillende plekken pasten en dan leg je gauw iets verkeerd. Ik maak hem niet nog een keer!

 

In Voorthuizen hebben we een begin gemaakt met het ontmantelen van de boekenkasten. Er zijn er twee uit elkaar, de planken liggen in de auto voor transport, de TV en de satelliet doen het nog en 'La Regina de Candomblé' kijkt een beetje beteuterd nu zij in haar eentje aan een hele lege muur hangt.
2 augustus.  Rustdag en bloedheet, minstens 35°. We gaan naar Joke en Joop, die met hun boot in de haven van Spakenburg liggen; beetje kletsen, wat drinken, een eindje lopen (ik zie een koninginnepage vliegen, die ik in mijn hele lange leven nog nooit in Nederland gezien heb) en daarna een hapje eten. Maaltijdsalade met vis, lekker, en af en toe schuift Joop me een mosseltje toe ...

In veel Spakenburgse gevels is een aparte metseltechniek toegepast. In de haven liggen veel botters, mooie, houten schepen, waarvan er nog maar één gebruikt wordt voor de visvangst. 
In de vroege avond zitten Joke en ik een hele tijd te kijken naar het vreemde dak van een bakkerspandje aan de overkant van het water.

30 juli.   Naarmate het huis de voltooiing nadert worden de foto's minder interessant ... Gisteren en vandaag hebben we muren geverfd, rechtsonder onze a.s. slaapkamer. Daar moeten de plinten nog een beurtje en de raampartij, waar trouwens nog nieuw glas inkomt (het is nu nog maar enkel glas). Het is een beetje saaie kamer, met die kast en veel beige. Goed nieuws is dat er een heel lege wand is. Ik zie er onze reisfotocollages hangen, maar misschien hebben we wel meer kast nodig. In de badkamer is het betegelen van de wanden klaar, op het nisje na, en de vloer moet nog en het moet nog gevoegd worden, maar aan het eind van de week is het wel gedaan. De andere douche is ook betegeld.
Zaterdag komt er een plafond in. Het aanrechtje in de garage heeft zijn nut al ruim bewezen, echt heel plezierig als je kwasten en rollers moet schoonmaken. 

26 juli.   Kijk nou 's: een deels betegelde douche!! Het grijze vak moet uitgebikt worden en wordt een handig nisje voor douchecrème en shampoo. 

We zijn samen heen en weer geweest vandaag. Eerst allerlei boodschappen, bij Gamma dit maal. We moesten muurverf halen en hadden die hier in Voorthuizen ook van Gamma. Die hebben we gemengd met een tubetje kleur. Nu weten we hoeveel kleur - van Gamma - bij de latex moet voor wat voor resultaat. Ook in Zoeterwoude b.v. worden de muren van de logeerkamer lichtgeel, afgestemd op de inrichting van de logeerkamer hier (Voorthuizen), die mee naar Zoeterwoude gaat (olifantenthema). 

Daarna hebben we in de buurt een stuk vinyl voor in de garage gehaald. De vloer is daar klaar, maar in de hoek komt de wasmachine en Ko is bezig geweest met het aanrecht uit de gesloopte keuken, die naast de wasmachine komt. Het is wel prettig om een makkelijk schoon te maken vloer in zo'n nat hoekje te hebben. Het was een heel gepruts voor Ko en het zit nog niet helemaal goed, maar  ...

Goed nieuws: de keukenmensen hebben een monteur gevonden en 5 augustus gaan ze er mee beginnen. 9 augustus komt de stoffeerder egaliseren en de maandag daarna de vloerbedekking leggen. Ook de plafondmensen zijn dan geweest en daarmee komt de verhuizing in zicht!

Gisteren konden we de stellage op het dak nog even gebruiken om de dakkapel te schilderen. Daarvoor waren er trouwens wat pannen weggehaald, zodat (!) het vanmorgen begon te regenen. Dus moest alles hals-over-kop weer dichtgemaakt worden. 

25 juli.   Het 'atrium', dat ooit een spannend binnentuintje gaat worden, stond vandaag ineens vol met trap, ladder en steiger. De boeidelen werden overal vervangen, ook van de dakkapel. Ko maakte gebruik van de vlonder, om e.e.a. opnieuw te schilderen, maar ik, Erna, zat in Voorthuizen en kon er geen foto van maken.

 

 

Op de bovenste verdieping is de CV-ketel opgehangen (voor de oude was al meteen een enthousiaste belangstellende) en nu is er warm water. 

Ongelukje in de gang. De plastic buis van de vloerverwarming was een beetje omhoog gekomen omdat er een koperen pijp onderdoor bleek te lopen. 'Loze buis, tik ik wel even weg' zei loodgieter Ewoud. Gevolg: waterballet, want de koperen pijp was wel nutteloos maar niet loos: zat ergens op de aanvoer aangesloten. In 10 minuten gefikst door de leiding af te doppen, maar er loopt nu op 1.40 vanaf de voordeur wel een waterleiding in de muur. Straks dus uitkijken met boren als er dingen in de gang moeten worden opgehangen.


Met een bestelautootje wordt kant-en-klaar cement gebracht door de hulp van Gerard en daarmee maken ze de garagevloer af. Hoera! 
Volgende week kunnen we daar aan de gang: het aanrecht uit de oude keuken komt naast de plek voor de wasmachine en er zijn allerlei kasten die goed bruikbaar zijn. Die zijn de laatste weken (we zijn nu bijna 6 weken bezig) regelmatig heen en weer verhuisd, maar kunnen nu naar hun uiteindelijke bestemming.
23 juli.   In de douche is nu het muurtje gebouwd. Het wordt een 'Italiaanse douche', alleen inloop met een putje achterin, geen gordijn. Gauw klaar met schoonmaken. De metselaars hebben zich verder bezig gehouden met 'rapen', wat dat dan ook mag zijn; w.s. vloeren min of meer vlak maken. 

In de hoek van de slaapkamer, waar een vaste kast heeft gezeten, is het plafond gerepareerd en nu kan de kast er in. Voor mij was het te zwaar, maar vriend Joop hielp Ko met het frame in elkaar zetten. De vorige bewoners hebben hem achtergelaten, ik vind hem niet geweldig, maar bruikbaar en vast ooit heel duur geweest. Hoogglans champagne.  

Hierboven een loodgieter, naam nog onbekend, uit Brazilië dit keer, zo'n mooi gekleurd type met lichte ogen, wow! had het zwaar. Op het piepkleine balkonnetje legde hij nieuw bitumen: werken met een vlam in die hitte. 

Ik ben heel blij met de bankjes die ik via MP heb gekocht (staan nu nog even bij Joop en Joke) en met de vitrage uit Engeland. Ik heb dagen aan de computer zitten zoeken en in Nederland kon ik niks vinden waar ik echt iets in zag. Ik heb ze voor de keuken in champagne met bruine blokjes, want daar komt zo'n soort kleur aanrecht.

Op het Waardeiland staat een groep enorm grote gleditsia's. Het ziet er behoorlijk tropisch uit en de sfeer wordt nog versterkt door de halsbandparkieten die graag in de kruinen zitten. 

Veel mensen hebben een hekel aan de nieuwkomers, ach: nieuwkomers, ze waren een jaar of 12 geleden al in Zoeterwoude in de winter, maar nu zie je ze overal vliegen. En hoor je ze krijsen uiteraard. Ik vind ze prachtig. 
Over krijsen gesproken: de poes van Gerrit, die ons het appartementje verhuurt, kwam ook weer even langs.

21 juli.   We kijken naar de abdicatie in België, zo heel anders dan een paar maanden geleden in Nederland: geen buitenlandse gasten, geen wisseling van kleding bij de verschillende onderdelen van het programma, - jammer! -  geen hoeden: eenvoud in alles. Zonder moeite volgen we alle toespraken, wisselend in Nederlands en Frans, met af en toe een woordje Duits. 
Fabiola, die in België nog steeds 'koningin' als titel draagt, zit in een rolstoel, maar heeft wel behoorlijk hoge hakken aan en een lange broek!

19 juli.   Vandaag hebben we iets leuks gedaan: we hebben een piano aangeschaft. De aanleiding was een advertentie op MP, waarin een pianowinkel in Nijkerk een babyvleugel in de aanbieding had, heel betaalbaar, bruin. Een vleugel kan midden in de kamer en neemt geen stuk muur in beslag. We hebben redelijk veel muur, maar onredelijk veel boekenkast, het is nou eenmaal zo.
Het instrument had helaas een  vrij zware aanslag en bovendien een supervalse g in het midden als je het zachte pedaal gebruikte. Dat is uiteraard makkelijk te verhelpen, maar toch. 
In zo'n grote zaal vol piano's is er altijd wel iets dat je bevalt en het werd een sierlijke Kawai met een vederlichte aanslag en Queen Anne-pootjes. In huurkoop, prettig voor ons. 
Ze hadden ook een uiterst aantrekkelijk orgel, prachtige klank, wel groot en zwart. Ik, Erna, wil liever geen orgel in de woonkamer, maar op de 3e verdieping is plaats genoeg. Geen nood, als het naar de 3e verdieping moest dan kon het eventueel doormidden gezaagd worden!!!
18 juli.   Woensdag: eerst een voet  voor de 'TV-schotel' ophalen in Leusden. Voorts naar Leerdam voor een bed. Na het debacle in Beverwijk was deze verkoopster bijzonder aardig: mijn aanbod om het verschil tussen een later uitgebracht, flink hoger bod (MP) en het met ons afgesproken bedrag te delen werd resoluut van de hand gewezen. Een mooi bed voor 100 €! Het ging in één keer mee en staat nu op zolder te wachten.
'Thuis' troffen we een huis vol ambachtslieden, die net even pauze hadden. Het is ze gegund, want het is hartstikke warm en ze werken hard. Aad de aannemer, Mo, elektraman uit Kroatië en de tweede stukadoor, waarvan ik de naam niet weet.
In de woonkamer ligt een grote stapel KNAUF klaar: de stukadoor is gearriveerd. Het is een boom van een kerel, Jack heet ie; hij kent alle liedjes op zijn radio en zingt ze voor de zanger uit! 
Eerst wordt een muur voorbewerkt met een soort hechtmiddel, gezellig oranjerood en dan na een uurtje of zo begint het echte werk. Aan het eind van de maandag zijn de twee slaapkamers op de eerste verdieping klaar. De volgende dag krijgt de woonkamer een beurt en die knapt er zienderogen van op.

Buiten ligt inmiddels een flinke stapel oud ijzer, nou ja niet eens altijd erg oud, maar door de vloerverwarming zijn veel radiatoren overbodig. 

Ko pleegt regelmatig overleg met de elektricien (heet toevallig ook Mario, net als de sloper). Die heeft nu een heel lang weekend en komt alleen nog volgende week donderdag, daarna is hij op vakantie. Hopelijk is zijn werk dan klaar. 

Aan het eind van donderdagmiddag verschijn de tegelzetter, Gerard, die voorbereidend werk doet in beide badkamers. 

Ko heeft altijd wel een of ander karweitje te doen. Zo heeft hij de logeerkamer voorzien van stopcontacten en zo, en die kamer is min of meer KLAAR! Alleen het laminaat moet er nog in.

Er is wel stagnatie met de keuken. Die staat voor ons klaar bij de keukenboer, maar monteurs zijn naar het zich laat aanzien niet voorradig. Over een dag of wat is het natuurlijk bouwvakvakantie ...

16 juli.   Ko heeft in Zoeterwoude met Frans de vloer van de logeerkamer voorzien van hardboard, waar t.z.t. laminaat op komt. Boven en beneden is een begin gemaakt met de zo noodzakelijke w.c.'s , Ko moet steeds naar Frans en Gita lopen bij hoge nood. 
13 juli.  Soms mis ik Frankrijk absoluut niet, zoals vandaag. Bij het sluiten van de markt gaan de bloemen ongeveer voor niks weg. Ik had dit schitterende blauwe boeket, met 3 soorten distels en monnikskappen plus nog pioenen voor 5€. Van het blauwe boeket heb ik nog een tweede staan, die gaan naar de buren als we straks met hen gaan bridgen.
12 juli.  Ko is nu zo gewend aan bezig zijn in de bouw, dat hij in Voorthuizen verder gaat. Gerrit, die vorig jaar ons huis geheel naar tevredenheid aan de buitenkant heeft geschilderd, zou een dezer dagen de schuur komen doen, maar hij lijdt aan het syndroom van ambachtslieden: niet komen opdagen.
Ik heb de foto opgeslagen - elke foto heeft een naam nodig - als schuschu.jpg; schuur schuren, grappig.

Ik zou wel eens willen weten hoeveel tijd er verloren is gegaan aan voor niets wachten op tuinlieden, loodgieters, elektriciens etc. Denk maar aan Mr Sicard ...  Maar in de bouw op nr 29 loopt alles vooralsnog volgens plan. Alleen hebben we gehoord, dat de keuken ineens NIET op tijd klaar zou zijn en de keuken bestellen was ongeveer het eerste dat we gedaan hebben. 

11 juli.   Ko is gisteren teruggegaan naar de bouw. De slangen voor de vloerverwarming lagen inmiddels overal en er is een verdeelstation aangelegd in de ruimte onder de trap. Hopelijk kan de stofzuiger er t.z.t. nog bij.
Vandaag kwam er een levensgrote machine om over al die slangen cement te storten. In de machine zand en cement, water vanuit het huis er bij en alles wordt hierin gemengd en komt via een dikke slang op de vloer terecht.

In de slaapkamer is het gat dichtgemaakt waar vroeger de deur zat en is ook het rare nisje dat tevoorschijn kwam toen de inbouwkast weg was, opgevuld.

Voor de deur is de nieuwe stoep nagenoeg klaar. Van gemeentewege komen ze het pad in de tuin nog ophogen. Het hekje is weg, dat viel  trouwens bijna uit elkaar.

 

Buiten ligt er weer een nieuwe stoep. Nog wat afwerking hier en daar en dan is dat ook weer gebeurd.

10 juli.   Dit vind ik zó lekker en één keer per jaar zijn ze wel te vinden, hartstikke duur, dat wel: jonge kapucijners, bij mijn beste weten ook 'schokkers' geheten. Je krijgt wel blauwe vingers van het doppen. Met rijst en een saus van blokjes speklap - niet tegen Ko zeggen, want die hoeft geen speklapjes. Er moet eigenlijk dragon in en die had ik hier niet, althans niet lekker meer.
8 juli.   We vertrokken gisterenavond naar Leiden, want ik had een afspraken in het ziekenhuis i.v.m. de problemen met mijn knie. 
Er was in de afgelopen jaren e.e.a. veranderd. De huisarts b.v., waar we vorige week zijn gaan kennismaken, had de verwijsbrief regelrecht naar het ziekenhuis gestuurd en ik hoefde  ik geen ponsplaatje meer laten maken, maar wel mijn paspoort laten zien. 
Bij Radiologie werd ik een kwartier voor de afspraak al opgeroepen, bij de orthopeed moesten we vrij lang wachten. Maar er kwamen dames met een karretje langs: of we wat wilden drinken? Ook nieuw!
De orthopeed had 'praktijkondersteuning', 3e jaars studente medicijnen, die mij precies dezelfde vragen stelde als de vragen die ik al op een formulier had moeten beantwoorden en die vervolgens lang en ernstig naar mijn röntgen-foto's ging zitten kijken. Geen wonder dat de medische zorg zo duur is in Nederland. De knie leed aan artrose, er zat een scheurtje in het kraakbeen, zoals al bekend, ik hoefde er niets aan te laten doen, zolang geen ernstige last en dat van die gluten was onzin. En dat had ik toevallig ook al gedacht!

Daarna gingen we een badkamermeubel zoeken bij Praxis en kregen dat met onverwacht hoge korting ... Tijd voor broodje kroket en daarna naar Beverwijk. Daar had ik een bed gekocht via MP en na wat heen-en-weer mailen was ik ervan overtuigd, dat de verkoper ons vandaag in het begin van de middag verwachtte. Niemand thuis, telefoon werd niet aangenomen. Na een uurtje Kringloopwinkel, altijd nog lampen e.d. nodig, nog een keer gebeld, nog een keer naar het adres, niemand thuis, maar daar was meneer de verkoper aan de telefoon vanuit Amsterdam en hij was niet van plan naar Beverwijk te komen: ik had moeten bellen. Dat hij zijn e-mail niet had gelezen was niet aan de orde. Die mag zijn bed houden. Storingen in de communicatie zijn altijd mogelijk, maar iemand die gelijk de schuld bij de andere partij legt verdient bij mij geen punten.

Tenslotte zijn we nog even gaan kijken naar wat er gebeurd was vandaag: Interessante patronen van de a.s. vloerverwarming op de grond: woonkamer, keuken en toilet beneden. Kunnen we daar lekker warm zitten

Aan het eind van de middag waren we weer in Voorthuizen; poes blij, die hadden we een nachtje alleen gelaten. 

7 juli. Je denkt toch niet, dat je rustig je Libelle kunt lezen in je vrije weekend? Alle poezen die we ooit gehad hebben hadden een voorkeur voor languit op de Libelle.

Deze jurk heb ik al een jaar of 20: ideaal voor warm weer en zo oud, dat ik hem niet meer hoef te strijken. Hij was ooit 12 gulden of zo, bij Zeeman.
Over een week of 7 komt de verhuizer met nog een flink aantal van dat soort 25+°jurkjes ... Ik heb er één kunnen slijten aan Ankie!

6 juli. De mussen hebben een nest kinderen grootgebracht in het kastje aan de voorkant van de schuur, net als vorig jaar. Het mezenkastje is dit jaar niet door mezen bezet geweest., maar is nu door wespen in gebruik genomen. T.z.t. wordt dat hinderlijk, nu zijn ze nog niet agressief.  

Het merelpaar is, na een enthousiast begin, gestopt met bouwen in de catalpa. Ruzie gehad?

5 juli.   Ko is weer thuis uit het westen met een serie nieuwe foto's. Hierboven is het ingepakte asbest, dat tevoorschijn is gekomen. Ze - van de gemeente  - komen het halen. 

Donderdag was het druk: 3 elektriciens, 3 loodgieters en Jaap voor zand/cement.  Net als ooit in Frankrijk begint de elektricien met op de muur zijn plan uiteen te zetten. 
Al gauw zitten de eerste leidingen in de muur. 

Mooie foto hierboven, maar je moet hem eigenlijk heel groot zien. Het lijkt een drol, maar het is een door en door verrot stuk pijp, dat ergens uit kwam. De foto rechts is van de a.s. computerkamer. 
In de keuken zijn de radiatoren die onder het aanrecht stonden te verroesten verwijderd. Rechts is Jaap de latei aan het plaatsen boven de doorgang van woonkamer naar keuken.  
Linksonder: in de woonkamer nu buizen voor allerlei kabels en rechts het resultaat van diverse loodgieterswerkzaamheden. 
Daaronder wordt het echt spannend: Theo en Ewoud zijn bezig de vloer van de keuken te bedekken met isolatiefolie. Het ziet er feestelijk uit. Daarnaast: de garage staat nu weer vol, maar is nog wel min of meer stofvrij.

4 juli.  Nu is het donderdag, maandag, dinsdag, woensdag even geen computer tot onze beschikking, raar hoor.   
In het weekend doen we niks, of we proberen het in ieder geval. Ko kwam echt doodmoe thuis - in Voorthuizen -  vrijdag en heeft de nacht erop 11 uur geslapen, vervolgens zaterdag in de middag een dutje en 's avonds vroeg naar bed. We zijn natuurlijk, zoals dat heet:, op leeftijd, het is niet anders!

Dit moet ooit een gezellige woonkamer worden, maar het gaat nog wel even duren. 

 

We kunnen in Zoeterwoude vaak niet echt veel doen, behalve prutswerk, letterlijk dan. Met behulp van Giel zijn de trappen min of meer schoon. Er zat vloerbedekking op en daar zat iets onder wat Ko 'orang-oetanhaar' noemt, rood pluis, bijzonder moeilijk weg te krijgen en bovendien vastgezet met honderden nietjes. Die nietjes zijn weg, hoewel we er soms nog een tegenkomen. Ko heeft ooit van ene Ben, toen we in 1997 met z'n achten door Zimbabwe reisden, een 'leatherman' cadeau gekregen. Daar zat precies het goeie dingetje aan om die nietjes weg te krijgen en zo hebben we weer eens aan die Ben gedacht. Die we na  de safari nooit meer gezien hebben. (Was een vriend van Guy en een aardige, bekwame kerel, heel prettig als reisgenoot.) Als ik eraan denk maak ik nog een foto van leatherman .... 
De trappen zijn geschuurd, geplamuurd en nogmaals geschuurd. Verder kunnen we er even niks meer mee. 

Maandag waren er twee loodgieters bezig, o.a. ene Theo, die zijn werk zo te zien zalig vindt en nog een tweede, waarvan ik de naam niet heb opgevangen. Ewoud heet ie. Ze maakte flinke gaten in het plafond van de L in de woonkamer, want het schijnt behoorlijk ingewikkeld en ouderwets te zijn met loden leidingen, rare pijpen, hier en daar wat asbest e.d. 

Ook onder de vloer moest er van alles gebeuren en daar hield loodgieter 2 zich mee bezig. Hij was heel lang en moest  zich in allerlei bochten wringen om bij de dingen te kunnen waar iets mee gedaan moest worden. Allerlei stukken buis en bocht (ik moest ze vroeger altijd van Giel gaan helen ergens in de buurt van het 5 Mei-Plein in Leiden, bij Sjardin; kreeg ik een lijstje mee van raadselachtige voorwerpen, die ik moest kopen; dat bespaarde Giel tijd, heel praktisch. Sjardin moet je natuurlijk met een mooie Leidse tongval uitspreken!) liggen klaar om te verwerken, want er wordt nu OPGEBOUWD!

De 'stempel'  hierboven - zo noemt Ko het ding - steunt de muur, nu de doorloop van woonkamer naar keuken veel breder is gemaakt. Er is een speciaal woord voor, maar ik moet het nog een keer aan Giel vragen. Ook de opgaande buizen hebben een speciale naam, begint met 'con' maar verder kom ik niet. 
Later: het ding heet 'korteling', een woord uit de steigerbouw, en de opgaande stalen pijpen heten 'constatielen'. Niet dat je dat in van Dale kunt vinden!

Als we aan het eind van de woensdag vertrekken ligt de kamer vol feestelijk gekleurde slangen voor de a.s. vloerverwarming. In de garage is het schoon, hoera, maar de gestorte vloer stinkt behoorlijk. Hij moet nog uitharden, maar er mag wel van alles staan, dus gaat stoelen, koffiemachine e.d. daarheen. En onderdelen van de gesloopte keuken. Ko wil ze hergebruiken als bergruimte. 
In de tijd dat wij bij Joke een boterhammetje hebben gegeten en naar de gemeente zijn geweest om speciale plastic zakken te halen waarin het asbest, dat hier en daar te voorschijn komt, moet worden verpakt, was de tuinman geweest met een handlanger. Ze hebben de grote bomen die in de weg stonden gekapt en/of verwijderd en het is een beetje een ruïne, maar we kunnen er nu makkelijk door. Léon tuinman komt terug als de straat voor onze deur weer toegankelijk is, want daar is het uiteraard ook een grote bende. 

28 juni.   Hier de beloofde foto van een van de twee wespennesten. Zeker 50 cm groot!

Er was vandaag weer genoeg te doen. Sloper Mario beukte vloer en tegels van het toilet beneden weg, maakte de doorgang naar de keuken 1.20m breed (stempels onder het stuk muur erboven, want dat is een draagmuur) en trof voorbereidingen voor het maken van sleuven en gaten voor de elektricien die dinsdag, samen met de loodgieter, begint. 

Ook kwamen er grondwerkers om  de garagevloer 30 cm uit te graven en zand plus stenen af te voeren. Buiten een transportmachine, in de garage een graafmachine. Maandag wordt de nieuwe garagevloer gestort. 

 

Mario in actie: stof, stof en nog eens stof
 
Dit was trouwens dag 4 waarop we met de 2 trappen bezig waren. Op die trappen zat vinyl met daaroverheen bouclé tapijt en de zijkanten waren met duizenden nietjes vastgezet. Trek  je eerst de bouclé en dan het vinyl eraf dan blijft er een soort orang-oetanhuid met rood haar over. Die moet je eerst wegschuren en daarna moet je de lijm er met behulp van een brander afkrabben. Goede oefening in geduld. Nog 3 treden te gaan. 

 

Hier in Voorthuizen wordt ook gebouwd: een merel heeft de catalpa, met nog maar zo'n minibolletje van 70cm of zo, uitgezocht voor een, denk ik, tweede  nest. Eerst worden de takken volgestopt met basismateriaal, grote plukken verdroogd mos of zo. Dan volgen er sprieten en later wordt e.e.a. verstevigd met een laagje klei. Joost mag weten waar ze dat hier halen. Het wordt nat langs de binnenkant gesmeerd, stucwerk! Tenslotte komt er weer een laagje zacht materiaal. 

Ik kan geen mooie foto maken vanuit mijn keukenraam met z'n rommelige uitzicht op hoogte ...

26 juni.  Maandagmorgen eerst naar de gemeente om ons in te schrijven en poes wegbrengen. Ik hoef, hoera, geen kapvergunning voor de ongewenste bomen! 
Daarna ging het werk gewoon weer verder. Ko sloopte de keukenmeubels, omdat hij e.e.a. goed kan gebruiken in de garage.  Ene Jaap kwam op de fiets uit Katwijk, een van de vaklieden van de aannemer. Hij sloopte de keukenvloer en het portaaltje. Ook daar weer diverse laagjes over elkaar. 
In het plafond zaten 2 wespennesten van wel 50cm, Ko heeft er een foto van gemaakt, maar die zit met zijn camera in het westen!

'
s Middags Kwam Giel, een oude bekende, die voor ons lichtere werkzaamheden gaat doen, zoals de trappen, behang e.d. Hij heeft kort geleden een zware operatie ondergaan, dus rustig aan maar! Giel is heel gezellig om in huis te hebben. Giel met de gouwe handjes kan alles en heeft altijd een goed humeur.
Later kwam ook de tuinman langs, een  nieuwe voor me, hij heet Léon Berg. Hij gaat volgende week alvast e.e.a. weghalen, zodat ik meer zicht krijg op het geheel en we er beter door kunnen. Voor de a.s. binnen tuin vonden we een aantrekkelijk ontwerp in een speciale uitgave van Groei en Bloei (met trouwens een artikel over de kwekerij van de vrijer van dochter 1) en bij Karwei een goed vloertje voor daar.
's Avonds een loempia bij de Chinees in de Winkelhof, heel lekker, voor herhaling vatbaar. Koken doen we niet als we in Zoeterwoude zitten!
Daarna legden we een kaartje bij Idefix, een club waar vrijheid-blijheid het motto is. Je kunt er, net als in Frankrijk, komen spelen als je zin hebt, maar bovendien kiezen voor 4, 5 of 6 rondes spelen. We denken erover om daar op maandag te gaan spelen en op donderdag bij LBC.

De club is gevestigd in een zaal van een soort pretpark voor kleine kinderen, maar dan binnen, Jungle-bungle of zo. Lijkt me leuk om daar nou met de kleinzoons heen te gaan. Ons appartementje bij het haventje op het Waardeiland is prima om te slapen en om poes te stallen, maar comfortabel zitten 's avonds is er niet bij, daarom zoeken we elders vertier. In het blauwe, ronde stukje helemaal links.

 

Dinsdag De aannemer had ons verzocht om de tegels uit te zoeken/bestellen, omdat er soms een flink lange levertijd op kan zitten. Bij een specialist liepen we op tegen een begeerlijk badkamermeubel, een heel ondiep, schuinsaflopend bassin, het idee al gezien bij de bridgeclub in La Grande Motte; mooi maar prijzig, even over denken! We vonden simpele, grijze vloertegels en een mooi groen mozaïekje om een randje van te maken, zoals we ooit in het gastenhuisje hebben gedaan. Voor muurtegels hebben we gewone, goedkope witte tegels van 15/15 bij Karwei gekocht, 10% van wat die vloertegel kost. Dat was weer even sjouwen, 35 pakken, deden we 10 jaar geleden ook. 

Van Karwei ook een mooi wastafeltje voor toilet beneden. In het toilet boven is er amper plek om je kont te keren, daar geen fonteintje!  Later zijn we laminaat voor de slaapkamers gaan kopen, in de aanbieding bij Kwantum. Daar hebben ze trouwens heel aardige gordijnen en verdienstelijke lampen.
In woonkamer, keuken, gang etc. komt w.s. een vinylvloer die we mooi vinden, maar het besluit is nog niet definitief. Van alle soort vloeren, die ik ooit gehad heb vind ik brede houten delen het mooist, had ik in de Scheepmakerssteeg 50 jaar geleden, o, wat een stof in die kieren! Vinyl is soms onverwacht mooi en heel makkelijk in onderhoud, bovendien zie je er niks op. Wollen vloerbedekking geeft huisvesting aan miljarden huismijten, parket verschiet en moet in de was, kurk is hopeloos. Laminaat vind ik ook prima, maar schijnt iets minder te zijn met de a.s. vloerverwarming.
We gingen even een boterhammetje eten bij onze vroegere buurman Jaap, die maandag jarig was, gezellig!
'Thuis' troffen we de ijverige arbeiders aan de lunch. Iemand had heel praktisch plastic bekers ingeslagen, dat ik nou zelf niet op zo'n idee kom! Het is een grote stofzooi en er is nauwelijks meer water om even iets af te spoelen.

V.l.n.r. Giel, Mario (op de rug), Jaap en Aad, de aannemer.

De Vlikobak is bomvol. Een vlikobak heet alleen in Leiden zo, als je de term in Amsterdam gebruikt weten ze niet waar je het over hebt. Dagelijks komen handelaren oud ijzer weghalen, op de foto is de oven aan de beurt ...

Nu zit ik, Erna, weer in Voorthuizen. Ko is terug naar Zoeterwoude, want daar is de sloop bijna klaar en komen loodgieter en elektricien langs. Genoeg te doen hier, o.a. betalen; de computer staat hier. Kun je je het voorstellen, Ko al dagenlang zonder computer? 

Hier in Voorthuizen is een nestje kleine vossen uitgekomen, die graag snoepen uit de scabiosabloemen, wel een stuk of 20. 

ONZE WEBSITE KRIJGT EEN ANDER ADRES: www.vijnberg.nl 

23 juni.   Gelukkig blijft er ook tijd om leuke dingen te doen, zoals zomerdrives spelen. Niet dat we daar samen ook maar iets presteren ...

Ko heeft op MP mooie telefoons gevonden voor het nieuwe huis, links op de foto. Bij elkaar wel een zootje ongeregeld.

In de L van de woonkamer lag er een tegeltjesvloer onder het parket. 
21 juni. Ook in de keuken meer dan één laag tegels. De kastjes heeft Ko vast in de garage opgehangen.
Het blauw op de muur in de woonkamer was maar een dun laagje, toch een hoop rotzooi. Het plafond blijkt ook onder een ander te hangen. De rachels ervoor zien er goed uit en een nieuw plafond moet daar maar tegenaan komen. Komisch: er kwam een stukje board tevoorschijn met de tekst:

'Dit plafond is gemaakt door
R. Degenaars 27 - 6 - 1969
A. Degeling 14 -2 -  1950
Anno 1 oktober 1987 

Het mooie is dat A. Degeling onze aannemer is en dat hij, kijkend naar het plafond, zei: 'Ik heb geen idee wat hierboven zit.'

19 juni.   Gisteren ging het grote karwei van start. Eerst poes wegbrengen naar het appartementje van de broer van Joke, vlak bij de watertoren van Leiden. De poes van Gerrit was niet verheugd over de aanwezigheid van een andere poes en ging voor de deur flink zitten krijsen, maar toen had ik de camera niet bij de hand.

Toen  we in het huis kwamen was Mario al begonnen met slopen. Eerst de badkamer boven en vervolgens de douche bij de a.s. logeer kamer. Mario heeft ooit bij Tinka in de klas gezeten. Ja, in Zoeterwoude kent iedereen elkaar, leuk! 
In de douche zitten maar liefst 3 lagen tegels over elkaar geplakt.

Niet alleen in huis is het een puinhoop. Ze zijn toevallig ook de straat aan het verbouwen. Voor ons huis zijn vandaag de tegels uit de stoep gegaan en het zal ongeveer 3 weken duren voordat het stuk straat voor de deur klaar is. 

Tussendoor moeten we naar b.v. Leiderdorp om de nieuwe oude nummerplaten op de auto te laten zetten. Hetzelfde nummer als voor het Franse, maar nu met een spannend 1tje erin ... En naar de keukenboer en naar een bouwmarkt om iets te halen, boodschappen doen, bridgen etc

De deuren zijn voorzien van drangers, lastig, want iedereen moet er om de haverklap doorheen en bovendien is het warm. Buiten wordt hij met een latje opengehouden, binnen door een beitel. Ko heeft de paarse, bobbelende vloerbedekking van onze toekomstige slaapkamer weggehaald en vond er acceptabel linoleum onder. Glad genoeg om er laminaat overheen te leggen. In de voorste slaapkamer ging het minder goed, daar zit er van alles muurvast geplakt.
We zitten nu weer in Voorthuizen, Ko gaat morgen en vrijdag naar het westen. Het kan overigens dat er iets met deze website gebeurt, want we mogen de Franse domeinnaam niet houden.
17 juni.   Eerst inspectie van het huis en later de overdracht. De notaris bleek een oud-leerling van me te zijn. 'Mag ik u iets vragen? Hebt u ooit les gegeven op het Alfrink College?' Haha! ze had wel iets bekends. Ja, 20 jaar later ...

Toen naar het nieuwe huis, gewapend met koffiemachine, kopjes, e.d., tafeltje, stoelen, gereedschap en wat dies meer zij. Ook gelijk een hele zooi sleutels laten bijmaken, want morgen gaat de sloper b.v. al om half 8 van start en dan zijn wij nog in Voorthuizen.

De tuin is goed aangelegd, maar de laatste jaren slecht onderhouden en ik kom al weer naarlingen tegen als tradescantia en Canadese fijnstraal, gelukkig geen zuring of zevenblad, wel veel stinkende gouwe, zie foto rechtsonder. Die trekt makkelijk uit, met handschoenen, want het sap laat vreselijke gele vlekken op je handen achter en dat krijg je er niet makkelijk af. Ik vermoed, dat de grond niet zo kleiig is als op nr 72. Groene bakken  worden op maandag geleegd, eens in de twee weken, vandaag dus en hij zat al half vol: even geduld a.u.b.
Tussen huis en supermarkt veel bekenden tegengekomen en dat is wel heel leuk. 
Om het geheel te vieren tenslotte met Frans en Gita gegeten bij Soerakarta en dat was als altijd hartstikke lekker en gezellig.

14 juni.   Waar gehakt wordt vallen spaanders ... Bij het werk in de tuin vallen af en toe ongewenste slachtoffers en kan ze nooit maar zó weggooien en daarom staan er overal kleine boeketjes. Mijn voorgangster hier hield niet van havikskruid, foto linksonder, en ik trek het nog bijna automatisch uit, maar eigenlijk is het wel erg mooi van kleur. Het past niet goed bij de tuin, die vooral pastel is - te zien aan het andere boeketje - maar toevallig wel bij de roodbladige hazelnootstruik, waaronder hij meestal tevoorschijn komt. Volgende keer laten staan? Hij maakt wel erg lange ondergrondse uitlopers en je weet niet wat dat voor gevolgen heeft ...  In de tuin in Zoeterwoude staat een flinke groep, op een goede plaats. 

12 juni. Er moet nog steeds veel gewied worden, maar het begint op te schieten. 6 kruiwagens vol onkruid afgevoerd. De bestrating is min of meer schoon. Ik heb er vandaag 8 planten ingezet, om de gaten op te vullen: donkere heuchera, witte herfstanemonen en één hogere nepeta, die merkwaardigerwijs 'Walkers'Low' heet. Van al deze soorten weet ik dat ze het hier goed doen. Zaterdag komen er nog een stel, maar je plant ze en het valt nauwelijks op.
De avonden spenderen we veelal met speuren naar interessante meubels. We moeten van alles hebben. Tot nu toe heb ik alleen 2 bankjes gekocht, Leolux. Helemaal in Limburg. Nou nog transport. En opslagruimte. We hebben trouwens nog geen van beiden het gevoel gehad, dat we liever in Frankrijk zouden zitten. 
Ko houdt zich uren bezig met papierwerk: het herinvoeren van de auto, opstal- en inboedelverzekering, ziektenkosten idem. Regelen van telefoons. 
11 juni.   Vanmiddag naar het westen om eens met de aannemer te praten. Per slot moet het volgende week allemaal gaan beginnen. Dan komt ook de gebruikelijke loempia aan de beurt gevolgd door lekker bridgen bij  LBC. 

Hier staat de hele tuin in bloei, maar het ongewenste spul is nog lang niet weg. Ik werk me een ongeluk, vandaag even niet. Gelukkig zijn alle pollen gras - ik ben zelf zo stom geweest om ze erin te zetten/te laten staan, mooi, maar veel te veel en veel te opdringerig - er nu zowat uit.

9 juni.   Het parcours was: Aalsmeer om dit schitterende theeservies op te halen. Leuk huis hadden de mensen die het verkochten, maar de wijk leek sterk op die in Ypenburg, iets minder nieuw
Toen naar mijn zus, die haar boot weer terug had en van wie nog wat spullen bij ons lagen. Even de kleinkinderen zien. Voorts Zoeterwoude, rondkijken in de tuin en door de ruiten gluren: het huis is ons nog niet 100% bekend! Bij Frans en Gita stonden nog wat pakjes en daar lag mijn handwerk, voor het geval er slecht weer komt wel lekker om in de buurt te hebben. En nog wat planten ophalen bij Joke en Joop; ze zagen er na de logeerpartij florissant uit. Maar J&J gaan morgen op vakantie. 
7 juni.   Vandaag was het herinvoeren van de auto aan de beurt, in Nieuwegein. Dat was nou weer behoorlijk ingewikkelder dan het invoeren in Frankrijk, destijds. We krijgen het voormalig Nederlands kenteken terug. Herinvoer gaat in 2 delen : RDW/kenteken en de Belastingdienst voor eventuele BPM verrekening. Het RDW deel was simpel, maar kan alleen worden afgerond als de BPM geregeld is. Dat is een stuk lastiger. Wij hadden de auto in 2009  in Nederland gekocht en hoefden wegens export geen BPM te betalen. Na 4 jaar hoeven we theoretisch geen BPM meer te betalen, maar de praktijk is anders. Eerst gewoon aangifte doen (er hing nota bene een dreigend briefje dat je zelf de BPM moest uitrekenen, maar de loketman hielp ons allervriendelijkst daarbij). Dan krijg je een aanslag (€ 1506 in ons geval) na betaling waarvan de RDW het kenteken mag vrijgeven en vervolgens moet je een bezwaarschrift indienen om die aanslag weer terug te vorderen, want we zouden uiteindelijk niks hoeven te betalen, theoretisch. Dat werd zo gedaan omdat er zoveel gesjoemeld werd met auto's en BPM. Bedankt, landgenoten! En was daar niet iets over makkelijker en leuker?

Feestelijk nieuws was dat het geld uit Frankrijk binnen is - veel sneller dan we dachten en lekker om eens naar zo'n goedgevulde rekening te kunnen kijken! - en dat we aan het volgende traject kunnen beginnen. De Nassaulaan wordt op 17 juni aan ons wordt overgedragen. De straat wordt er gerenoveerd, die ligt tot september of zo open, lastig! Zeker als er zo'n grote verhuiswagen moet voorkomen ...

6 juni. Ko heeft inmiddels de resterende ramen in de woonkamer ook wit geschilderd. Het ziet er lekker licht uit en hoewel de zonwering aan de binnenkant bruin is en we geen zin hebben om dat te vervangen, valt het amper op. Ziet er helemaal prima uit.

Buiten heb ik al 4 kruiwagens onkruid afgevoerd en het is nog lang niet klaar. Ik ben zo stom geweest om Festuca glauca te planten. Dat is een aantrekkelijk soort blauwgrijs gras. Helaas doet dat het maar al te goed. De tuin staat er vol mee, overal zaailingen ook nog. De ouderplanten zijn heel moeilijk te verwijderen als ze niet midden in mulle grond staan. Het is echt zwaar werk en ik beperk me tot 2 per dag!  
De rest van het onkruid is vooral zuring. Ik trek het zoveel mogelijk weg. Men zegt, dat flink bijmesten effectief is, maar dat heb ik al geprobeerd en ik geloof dat die zuring dat wel lekker vindt ...

Bovendien heb ik problemen met een mol, alweer! Deze heeft een plant verruïneerd waar ik erg op gesteld ben. Jammer, maar het kan erger. Ik heb nu een mollenverjager op zonne-energie besteld. 

5 juni.   Gisterenavond haalden we hier in de buurt het servies op dat ik via MP heb gekocht: Rosenthal Lotus Weiss. Ik vind het beeldschoon en ik heb het gekocht voor iets meer dan 10% van wat het ooit gekost heeft. Dit is de sauskom, die ik w.s. nooit zal gebruiken, maar o, wat is ie mooi!

De mensen die het verkochten woonden, zoals ik helemaal te gek vind: in het bos, eekhoorntjes in de tuin. Geen bus voor de deur en veel onderhoud, dat wel. Leuke mensen, die veel gereisd hadden en hun dochter en ik zijn het erover eens, dat het mooiste plekje in de wereld Ndutu is. Grappig.

Vorig jaar was de buitenboel al geschilderd (door Gerrit) maar de binnenkant doen we zelf. Vandaag verder met de woonkamer: de bruine kozijnen worden wit/creme. Beetje gedoe: hang- en sluitwerk eraf en later weer terugzetten, maar we hadden er mooi weer bij. 

4 juni We kregen bericht uit St Chinian, dat  de papieren daar in beweging zijn. Het ontbrekende papier (Certificat d'Urbanisme) was er weliswaar nog steeds niet, maar omdat de verstrekkingsdatum was verlopen mocht de notaris nu toch de definitieve transportakte opmaken. Die verscheen dus voor een laatste commentaar-ronde. Later op de dag verscheen ook de Attestation de Vente, maar die was niet door de notaris ondertekend. Nou ja, vandaag of morgen zal het allemaal wel geregeld zijn. 

Hier is het verrukkelijk weer.  De tuin staat er prachtig bij, want het onkruid valt niet op.  Er is wel veel te doen: gisteren heb ik b.v. wel een vierkante meter van een voor mij onbekend soort gras uitgetrokken. Ik ben al verbrand! Kom daar maar eens om in Frankrijk, ha! 
Ko vervangt de boeidelen van de schuur hier, dan kan Gerrit hem komen schilderen, de schuur bedoel ik. Poes geniet ook, allemaal dik tevreden!

3 juni. De administratieve inburgering is toch wat weerbarstiger dan indertijd in Frankrijk. Hier moet je voor van alles en nog wat ingeschreven zijn in de GBA, iets wat in Frankrijk niet bestaat. Daar heb je aan een elektriciteitsrekening genoeg om aan te tonen dat je ergens woont.. Op het moment dat we verhuisden (1 juni) verviel automatisch bv  de Franse zorgverzekering en de aanvraag voor een Nederlands kan pas in behandeling genomen worden als we in de GBA staan. Die inschrijving duurt ook al weer een dag of 3. We moesten dus een bijzondere ziektekosten verzekering regelen (een zgn Schengen Visitor Assurance). Bovendien mogen recreanten van het park Witte Hoeve zich niet bij Nijkerk inschrijven, zodat we daar weer ontheffing voor moesten vragen (en kregen). Volgende week beginnen we aan het avontuur van het importeren van de auto. 
1 juni. De rit was langer dan gewoonlijk, druk tot Lyon en daarom een beetje omgereden - we werden gewaarschuwd voor bouchons -  en wat ongebruikelijke stops: ligt de dakbagage goed? poes heeft gepoept en dat moet even schoongemaakt worden, van dattum, en uiteraard zwaarder beladen dan anders, maar na Lyon werd het rustiger. Ik heb zelfs een stuk gereden hoewel de achteruitkijkspiegel niet te gebruiken viel, maar ik hoefde maar 3 keer iemand in te halen, 
Mijn zus zou misschien in ons huis zitten en om ervoor te zorgen dat ze zich niet half dood schrok als we plotseling binnen kwamen bedachten we dat we in de buurt van Maastricht misschien even konden bellen. Ko's telefoon deed het niet, allicht, ik had hem mee naar Nederland gehad vorige week en mobieltjes en Erna mogen elkaar niet echt! Helaas, een benzinestation dat geopend was beschikte niet over een telefoon, voor mij dan. Maar een alleraardigste, lichtgetinte jongeman met een gouden tand bood mij spontaan het gebruik van zijn mobieltje aan en dat was maar goed ook, want zus was inderdaad in huis. Haar woonboot moest een paar dagen op de wal voor een schoonmaakbeurt.
           1 juni Nou, daar gaan we!

 

 

Foto: Cor

31 mei: de laatste loodjes. In de kamer is het een enorme bende, want alles wat in de auto mee moet ligt ongeveer binnen: kleren, kratten met spullen, papieren. De laatste zijn belangrijk voor het opzeggen van de laatste zaken: water, elektriciteit, telefoon e.d. Dat was het dan, bijna 11 jaar Frankrijk!
30 mei Volgens de notaris is het papier onderweg en we rekenen erop, dat we zaterdag vertrekken.
29 mei Ik heb winterjas en dik vest bij Gita achtergelaten, spijtig ... Kennelijk ben ik een meester in het ontwijken van de schaarse mooie dagen. Het was hier prima toen ik in Nederland zat en in Nederland kwam er fraai weer toen ik weer in Frankrijk was. Hier koud, koud, koud, met nog steeds de kachel aan. 
Het voordeel van het lange restverblijf is, dat er steeds meer laatste beetjes op gaan: er verdwijnen dagelijks lang bewaarde, bijna lege verpakkingen van van alles in de vuilnisbak. Het vriesvak is zowat leeg, mooi zo.
Dinsdag 28 mei ½ 5 's middags in Zuid Frankrijk: 12°. Fijn! En dit is een foto van de mooie slaapkamer. 

Geen bericht van de notaris.

27 mei De Belgen zijn weer naar huis. Het ziet er allemaal fraai uit, wel soms een beetje zoetsappig. Maar onze slaapkamer is b.v. erg mooi geworden. Nu te donker voor een foto.
Het wachten is nu op één document bij de notaris. Als dat er is kunnen we direct weg, want de handtekeningen zijn gezet, maar nu zijn wij nog steeds verantwoordelijk voor dit huis. Raar hoor: het is niet meer ons 'eigen' huis, maar we zijn nog steeds eigenaar.
26 mei Vrijdag reden Frans en Gita met me naar Buitenkunst, waar dochter 2 al jaren werkt. Er waren op dat ogenblik geen mensen, zij stond er met haar camper als een soort bewaking. Wat een leuke organisatie!! En wat een prachtige plek, met overal zingende vogels. Het kamp wordt in 2 weken voor de eerste workshops opgezet: levensgrote gevaartes met een restaurant, enorme keuken, zie foto rechtsonder, tenten met dansvloeren, met complete audiostudio's, met theater, plekken om te slapen, plekken voor kinderen: gigantisch! de foto rechtsonder b.v. is de tent voor de schrijvers.

Vervolgens brachten we een bezoek aan vrienden van Gita en Frans, die ik inmiddels ook ken, omdat Piet hier wel eens gelogeerd heeft en Ko en ik vorig jaar bij hem en zijn vrouw zijn langsgegaan. 

Zaterdag naar Amsterdam met bus-trein-tram, gezellig tussen 2 kleinzoons in de auto nogmaals naar Tonkie, iets minder pips, maar nog lang niet haar enregieke oude zelf. Jacob heeft gezellig tegen mee aan zitten kletsen en daar heb ik enorm van genoten. 'Kijk, oma, drie koeien!', van dattum. Abel weegt een ton, is dol op eten en kan dat al bijna zelf! Helaas mijn camera vergeten!
Thuis in Amsterdam wachtte een verrassing in de vorm van asperges en Bondy bracht me weer naar Zoeterwoude. En vandaag, zondag, bracht Frans me naar Rotterdam en daar trof ik Mark etc. We prijzen ons gelukkig met een behoorlijk aantal erg lieve vrienden. 

22 mei Plotseling bericht, dat dochter 1 het ziekenhuis in moest zorgde, dat ik - Erna - plotseling een paar dagen naar Nederland ging. Het toeval wilde dat buurman Mark met dezelfde vluchten heen en weer ging, gezellig en bovendien mocht ik meerijden naar en van diverse vliegvelden. Mark bracht me naar het centraal station in Rotterdam: het begin van weer wat ervaring met het openbaar vervoer in Nederland.
Cor had me verteld, dat mijn OVchipkaart na een jaar ongebruikt wel leeg zou zijn. Gelukkig bleek dat niet het geval en hielp een aardige meneer in het informatiehokje voor het station me met bijladen en betalen. In mijn belevenis moest er iets gaan bliepen bij de ingang, waar de paaltjes met de vensters waarvoor je je kaart moet houden, maar er gebeurde niets toen ik mijn kaart aanbood en ook bij de volgende niet. Misschien hoorde dat ook wel zo. 
Binnen het station waren alle gele borden met treinen afgeplakt (ze waren overal aan het werk) en moest ik me verlaten op de computerschermen bij de trappen naar de verschillende perrons. Bij het bord Rotterdam - Schiphol - Amsterdam dacht ik: die trein passeert Leiden en liep naar boven. Daar stond een eenzame meneer te wachten. Ik vroeg hem naar het bliepgedrag van de palen, maar hij reisde met een ander soort betaling en kon me niet helpen. Andere mensen vertelden me, dat zo'n kaartenscanmachine moest reageren. Dan maar weer naar beneden en ja, een flink stuk verderop - er stonden heel veel palen met schermpjes - stonden de apparaten voor inkomende reizigers. Je moet het maar weten. Terug naar het perron met de groentenman, want inmiddels hadden de eenzame meneer en ik al gegevens uitgewisseld over het slechte weer en de invloed daarvan op de groenten die hij uit Spanje haalde. Ik had ook al bruine vlekken op de snijbonen in de ECOmarché waargenomen. 
Daar kwam de trein. Wij zetten ons gesprek over weer en groenten voort en kregen een snauw van een medereizigster: we bevonden ons in een Stiltewagon!!
Door twee 1steklas rijtuigen gingen we verderop naar een plek waar we mochten doorpraten, maar daar hoorde ik iemand zeggen, dat de trein niet in Leiden stopte en ben ik als de bliksem uitgestapt. Zo, de eerste 20 minuten met openbaar vervoer. De rest ging goed, alleen waren er nog maar weinig bussen naar Zoeterwoude.

Vriendin Joke bracht me donderdag naar Voorthuizen voor truien, dik vest en winterjas, want het was verrekt koud, eind mei, een graad of 8. Dochter was alweer thuis bij haar vriend, die op een heerlijke plek woont, maar ze zag wel wat pips en na een uurtje gingen we naar huis voor een gezellige maaltijd bij Joke en haar man.

20 mei Onverwacht bezoek in de morgen: Ko's broer en zijn vrouw kwamen langs; die hadden gecampeerd in de buurt. Ze troffen de laatste koffie en een hoop troep, maar wat kan het schelen!

Op lunchtijd werden we verwacht bij Antoine en zijn vrouw. Dat was weer heel gezellig uiteraard, zoon en vriendin erbij, buiten eten. Echt heel aardige mensen. 
Een hop kwam regelmatig kijken bij een nestkast in hun robinia. Grappig. Ook waren de schildpadden af en toe actief. Alleen katten blijven bij hen nooit lang in leven: ze vallen op rode katers, die gaan op avontuur en worden dan in de straat doodgereden.

Toen we thuiskwamen was het kantoor omgetoverd tot slaapkamer. De gifgroene muur hoorde er ineens bij door een zelfde kleur strepen in een dekbedhoes. Foto's van bomen aan de muur en voilà: een prima slaapkamer met een fantastisch uitzicht.
Wij hebben vervolgens onze slaapkamer verhuisd naar het ex-kantoor, de kamer verder leeggemaakt en vanavond gaan we daar slapen.

19 mei Vanmorgen hebben de Belgen de muur aan de kant van de kachel bruin geschilderd, niet lelijk trouwens, en één muur in het kantoor gifgroen. Knap eng, dachten we eerst maar nu het goed gecombineerd is ziet het er leuk uit. Momo had ons op de thee genodigd met Jan en Marjan. Piepklein huisje vol prullaria. Ik kon overigens het vitrinekastje nergens ontdekken. Naast het huis een oude bekende, het rode autootje: de man van Momo is er dolblij mee. 
Het blijft maar pestweer, een graad of 14 en vandaag geen regen, maar wind. We zijn niet meer thuis in eigen huis en dat is lastig, want het gewoon niet aantrekkelijk om naar buiten te gaan. We zijn koffie gaan drinken bij Wil, altijd gezellig, en vanmiddag gaan we even naar Robbert en Piek.

18 mei Inmiddels is hier complete chaos uitgebroken. Onze kopers zijn gisteren aangekomen en van kaal en ongezellig is het veranderd in enorme troep. Ze verven kantoor en woonkamer.

Om e.e.a. nog ingewikkelder te maken reis ik woensdag/zondag per vliegtuig heen en weer naar Nederland, omdat dochter 1 plotseling een operatie moet ondergaan; vervelend, niet heel ernstig.
Verdorie, die vervloekte Franse papierwinkel!!! Het was zo veel handiger geweest om samen te vertrekken en wel per auto. Maar als er hier  iets flink mis gaat hebben we juridisch geen poot om op te staan - zelfs als er per volmacht is getekend - als we de a.s. kopers in huis achterlaten zolang zij niet echt eigenaar zijn.

Geluk bij een ongeluk: buurman Mark gaat met hetzelfde vliegtuig heen en weer en ik mag meerijden en ik kan bij Frans en Gita logeren en vast ook bij J&J. 

16 mei 's avonds.Samen met Anky heeft Cor voor ons een afscheidsbuffetje georganiseerd. In de stijl van Oudjaarsavond had hij kertsbomen neergezet, versierd met van die afschuwelijke blauwe flikkerlichtjes, die pijn aan je ogen doen, haha!
Maar hij had ook overheerlijke oliebollen gebakken!


Uren, dagen, maanden jaren,
Woonden wij in Pierrerue,
Een leuke tijd is nu voorbij
Het is tijd: wij groeten U.
We gaan nu naar and're oorden
Ons blijft toch herinnering
Daarom deze laatste woorden
Bedankt allemaal, de vriendschap blijft

 

 

De tuin daar is inmiddels ook perfect: de verschillende bladsoort vormen een boeiend geheel. Bloemen zijn niet eens nodig.

De blauwe lichtjes in de kerstboom waren smaakvol gecombineerd met korenbloemen van het veldje tussen hier en Cazedarnes. Meesterlijk ingericht, die kamer: je ziet nog de vrij lelijke tegeltjes, die er al bij Gisèle lagen, waarbij een dressoir in precies die kleur, bijna chocoladebruin, en burnt orange fluwelen gordijnen, waar ik altijd jaloers op ben.
De  hapjes waren ook niet mis, echte kroketten, gevulde avocado's, heerlijke salade met eieren en allerlei vis, fruitsalade en zoals altijd heel veel gezelligheid. Af en toe vielen mijn ogen dicht, ik hoop dat de gastheren me dat vergeven: we waren vroeg op na een korte nacht en het was best een enerverende dag. Maar lieve buurheren: hartstikke bedankt en Anky voor haar culinaire prestaties uiteraard ook.

16 mei Het geheel is al gisteren begonnen met het ontmantelen van de computertafel. 
Vanmorgen om stipt 8 uur kwam de wagen eraan: twee verhuizers, verrassend een man en een vrouw en zelfs een stel, dat samen een 2-persoons  internationaal verhuisbedrijf heeft. Ze vertelden, dat zij altijd over binnenwegen rijden, omdat het hun een enorme hoeveelheid tol scheelt; dat ze bovendien goedkoper tanken en zowel goedkoper als lekkerder eten in routiers. In Nederland hebben ze een chaletje, niet ver bij het onze vandaan. Genoeg voor hen, want ze zijn bijna altijd onderweg. Zij, een stevige dame, kan achteruit in een vrachtwagen met oplegger de bocht om!!

Ik kan niet echt meehelpen, dus ga maar wat zitten borduren of lezen. Daisy hebben we zolang in de slaapkamer geparkeerd. Ze is nogal een stresskip, maar ook nieuwgierig en ik ben als de dood, dat ze even een kijkje in de wagen gaat nemen en pas dinsdag (dan wordt ie gelost) ontdekt wordt ... 

Toen ze klaar waren mocht ik  even in de vrachtwagen kijken naar hoe dat nu ging met slapen en zo: twee bedden boven elkaar. Op de overnachtingsplekken, meestal bij benzinestations, was het vaak erg gezellig, zeiden ze. 
Als ze wegrijden loopt Ko even mee om de telefoondraden omhoog te duwen. 
Toen we gisteren gingen bridgen in Narbonne en daarna bij Mary gingen eten bleek plotseling, dat Mary dolgraag een piano wilde hebben. Die zijn we vanmiddag gaan brengen. Daar staat onze Yahama, op een vertrouwd plekje met hondje Daisy als bewaker.
14 mei De verhuizers komen donderdagmorgen. De piano gaat mee, want ook de tweede belangstellende liet niks meer van zich horen. Vandaag worden de eerste meubels van de koper bezorgd: bedden. Momo komt het huisje boven schoonmaken voor de nieuwe bewoners, die vrijdag komen om te verven en zo. Voor ons is het  wachten is op bericht van de notaris. Gelukkig heb ik mijn kerstkleed nog in de buurt; de tweede strik is bijna af.

De knoppen zitten alweer in de druiven, ik kan op de foto niet zien of het bloemknoppen zijn of al minidruifjes. De eerste blaadjes zaten er pas vorige week aan had ik het idee, maar w.s. vergis ik me. Ik maakte zaterdag een slechte foto, Cor stuurde me vandaag deze veel betere.

12 mei Zo, nu hebben we bijna niks meer te doen: verzekeringen afzeggen e.d. Na de zondagse lunch van kaas &  ficelle (foto door Cor) zijn we gaan bridgen in Pézenas, un tournois Piscénois, en kregen de prijs voor de middelmatige spelers, haha. 

Fiets is verkocht, maar pianomeneer kwam niet opdagen. Er is gelukkig nog een candidaat, anders gaat hij - de piano -met de verhuizers mee.

 11 mei Vanmiddag een eind gewandeld met Cor. Die weet in de hele omgeving overal de mooiste plekjes. Dit was in de buurt de Orb,  met allerlei meertjes. Er is een oever waar oeverzwaluwen broeden, ze waren er wel, maar waren nog niet aan het broeden. Wielewaal gehoord, bijeneters gezien.
11 mei Er liggen weer pannen boven het kleine balkon en de opening tussen woonkamer en kantoor is gedicht, afgestreken en van plinten voorzien. Gelukkig hadden we nog een doos vol plinten ... Ko heeft inmiddels één keer gewit. Nog even en je weet niet meer dat het open geweest is.

Vanavond komt er iemand voor de piano. Ik heb niet veel plezier beleefd aan de Yahama wat betreft pianospelen: je bleef het aanslaan van de toetsen horen en bij een beetje subtiele muziek is dat hinderlijk. Wel leuk was de afdeling orgel, ik heb heel wat keertjes Caesar Franck zitten spelen en dat is dan weer aantrekkelijker op orgel dan op piano.
Als het stof in de Nassaulaan is opgetrokken gaan we denken over vervanging. Ik wil graag een gewone piano, Ko heeft 'orgeltje' in de week gelegd, net als 'hybride auto'.  
Als hij iets wil begint hij er voorzichtig, maar wel steeds vaker over te praten, een proces van een jaar of 3. Hybride OK, maar helaas voor hem: ik wil absoluut geen orgel in de kamer. Ik vind het  foeilelijke dingen. We hebben er al eens een gehad, in onze enorme slaapkamer op nr 72. Maar er is op 29 een hele grote garage, net zo koud als een kerk, haha! 

Hij wilde ook zowel een afwasmachine als een wasdroger, twee machines die ik tot nu toe met succes heb weten te weren, maar de afwasmachine gaat er komen. 

10 mei Ko moest bouten hebben, ik naar het postkantoor. In St Chinian toeristen alom: 14°, toeristen in sandalen, korte broek en hemdje: idioten! 
Bij het postkantoor vergaapte ik me aan een blauwe Chrysler, blauw zie je haast nooit. Was één kant bekrast met een sleutel of zo. 

Ik zocht naar een afbeelding van het nest van een Turkse tortel en vond bij De wilde wijde wereld deze foto van een T.t. die haar nest gebouwd had achter dezelfde vlinder, die wij al jaren aan de gevel hebben hangen, nu ingepakt. De naam van de maker is bij mij niet bekend.

Intussen speur ik naar van alles. Mijn begerig oog is gevallen op het servies Lotus, van Rosenthal. Vorige serviezen waren aanbiedingen en/of Hema. Ook leuk, maar dit is wel heel mooi, en kan bij elkaar gespaard worden. Het komt in allerlei varianten, met o.a. het blad in roze, blauw, GROEN en goud ...

Behalve hier zijn we natuurlijk ook al bezig met de voorbereidingen voor het andere huis. Dit moet de keuken gaan worden., maar niet met die groene wand.

Al met al valt er een hoop te regelen. Af en toe hebben we het idee dat we met zo'n chinese circus-act bezig zijn, waarin je een stuk of 12 bordjes op een stokje draaiend moet houden. 

Komende week duiken we in het papierwerk. 

9 mei In alle vroegte komen ze, met z'n tweeën: Paul en Pepijn. Pepijn is nieuw voor ons. Eerst wordt de serre gesloopt. En het was zo'n vondst, die serre ...


De ramen en zo worden even beneden gestald, naast de fiets, die iemand vandaag komt overnemen. De ladder staat gelukkig net naast de blauwe convolvulus van wel 1 vierkante meter, die nu in bloei komt. Paul let niet zo op planten.

Wat open was moet dicht: weg kantoor! En wat dicht was moet open: weg serre, nu weer balkon! Morgen komen er dakpannen op en wordt het weer lekker donker.
In de cypres aan de voorkant hebben 2 torteltjes besloten een nest te bouwen. Ze werken net als wij, 's morgens wat klussen met takjes en veel ge-hèhèhè en daarna zijn ze weg. Iets leuks doen, denk ik, bridgen of zo.
We moesten voor e.e.a.  vroeg op en, zoals meestal, ging direct de TV aan, nieuws, Judge Judy en zo. Tot mijn verrassing was er in alle vroegte - 8 u 's morgens - een herhaling van het jubileumcomcert van het concertgebouworkest, met  Thomas Hampson met uiteraard Mahler en Lang Lang (hoe lang is een Chinees?) in het opwindende 3e pianoconcert van Prokovief, waarbij hij vrolijk in het rond keek i.p.v. naar zijn handen! 
Zowel Hampson als Lang Lang droegen nieuwe solistenmode: Hampson een shirt met een opstaande rond aflopende hals en Lang Lang een shirt met V-hals bij een zwart kostuum met knielange jas. Leuk, leuk, leuk!

Poes vindt het niet echt leuk meer in huis met al dat gedoe en heeft zich op zolder teruggetrokken.

8 mei Tussen hier en Cazedarnes heeft iemand een veldje ingezaaid met weidebloemen, koren- en gouds-, heel leuk om te zien. 
We kwamen er langs op weg naar Narbonne om daar te bridgen, wellicht voor de laatste keer daar. De spellen worden geschud door de computer: wat een ongelofelijke k-kaarten had ik. Ik kan me niet herinneren, dat ik eerder op een hele middag kaarten maar één keer een fatsoenlijk opening heb gekregen. Ik moest er  4 mee spelen, zitten de harten op één hand en ga ik nog down ook. Knap waardeloos.
7 mei Mijn knie is wat minder pijnlijk, we konden wel weer eens een klein ommetje maken. In de Rue des Fleurs bloeit elk jaar uitbundig een campanula, gewoon uit de stoep. Je begrijpt niet dat ie er groeien wil, maar als je hem in de volle grond zet gaat ie geheid snel dood. 
We zijn even de tuinman gedag gaan zeggen. Indertijd heeft hij hier heel wat werk verricht. Hij heet Daniel Roger, zijn vrouw Danielle en vroeger had hij een Italiaanse assistente, die Daniela heette. Daniela is uit het zicht verdwenen en Daniel zelf is met pensioen en, zoals het meestal gaat, hij heeft het drukker dan ooit. Daniel is helemaal gek van vijgen, hij heeft er een speciale boomgaard voor, waar ongeveer 75 soorten groeien. Maar naar zijn zeggen zijn er maar een stuk of 5 echt lekker. We kregen twee potjes vijgenjam mee als souvernir en een stukje kweeperen'pâte' en dat lijkt een beetje op Turks fruit. Hij doet ook nog iets met 'feyoja', een vrucht met een heel hoog vitamine C-gehalte. Reuzeaardige mensen, die twee! 

6 mei Bedroefd, maar dankbaar voor het vele plezier dat hij heeft opgeleverd hebben we vandaag afscheid genomen van de serre. Destijds vonden wij : dakpannen eraf, ramen erin. De volgende bewoners willen weer een balkon :  dakpannen erop, ramen eruit, c'est la vie.... 
Wat heb ik daar vele winters mijn planten staan verzorgen. Nu is het weer een kale boel, de planten zijn weg of staan klaar om ingepakt te worden (bollen in rust), te gaan logeren bij de buurman, die ze mee naar Nederland zal nemen (helleborussen) en gaan in een krat mee op de terugweg (rhodophilea, waarvan ik hoop, dat ik hem ook in Nederland in bloei kan krijgen, twee mooie  viooltjes, wit speenkruid en een bolgewas, dat niet in rust is). Beneden liggen de resten van de tafels, klaar voor de zoveelste rit naar de déchetterie.
Donderdag komt Paul het kantoor afsluiten en het balkon aanpakken ...

5 mei  Het boeket dat de vorige week van de bridgers van Béziers kregen staat er nog altijd mooi bij. Op het balkon, want ik word misselijk van de zware geur van lelies. Bovendien kunnen de buren ervan meegenieten; als de zon weg is zetten we het op het tafeltje daar.  Vanmorgen hebben we op een terrasje bij de markt gezeten. Het toeristenseizoen is alweer losgebarsten. We zagen 5 bekenden: Gilbert M. onze buurman, Mark M., andere buurman (met hond), Rietje M., dorpsgenoot, Kirsty F., die we in allerlei situaties hebben ontmoet, o.a. als makelaar, en de tandartsassistente. Zo leer je in 10½ jaar tijd toch aardig wat mensen kennen. Maar er dienden zich geen  's-zondags-bij-Le-Balcon-mensen aan. Later op deze dag genoten we van een meer dan voortreffelijke en heel gezellige lunch (tot een uur of ½ 5 ... ) bij onze buren C & M. Die gaan we nog missen!

3 mei Het kantoor is ingepakt en daar zijn we klaar. 

De piano staat te koop op Le Bon Coin (Franse Marktplaats) maar als er niemand voor komt gaat ie mee. 


De computers zijn tijdelijk naar de woonkamer verhuisd. Nu zitten we gezellig bij het raam en kunnen ook nog zien wat er buiten gebeurt en daarbij nog TV kijken als we dat zouden willen.
Ko is vast een keer gaan oefenen met het laden van de auto. T.z..t. moeten we een aantal dingen zelf meenemen, keukenspullen van de laatste momenten, wat kleding, planten, handgereedschap e.d. Toen we hierheen verhuisden hebben we een dakkist gekocht en bewaard, maar daarna nooit meer gebruikt. Nu komt ie weer goed van pas voor b.v. de printer en andere vitale artikelen. Want de ingepakte spullen zullen wel een paar maanden onbereikbaar zijn. 

We krijgen ze pas als we naar Zoeterwoude verhuizen en daar moet eerst verbouwd worden.

2 mei Een frelon - een soort megawesp, in Nederland 'hoornaar' gehete , maar daar schaars - is bezig een nest te bouwen tegen de overkapping van de zomerkeuken. Het zal er niet zo lang blijven zitten, want je wilt geen frelon in je buurt, maar eerst even kijken hoe dit prachtige bouwwerkje wordt afgemaakt. De wesp heeft eerst het kommetje gemaakt en is nu met de cellen voor haar toekomstig broed bezig. Ik geloof dat het van fijngekauwd hout wordt gemaakt.

Volgens wikipedia is het beest niet zo agressief als gewone wespen, als je maar van zijn nest afblijft en niet te dichtbij komt. Hij jaagt op insecten.

 

1 mei Hier geeft men elkaar lelietjes-van-dalen cadeau op 1 mei. Voor geluk. Meestal zijn ze al uitgebloeid, nu bloeien ze nog amper in de tuinen, maar in de winkel kun je ze kopen: 6€ voor 2 takjes, leve de handel!

Gisteren de hele dag aan de buis gezeten en dat was best de moeite waard, al zou er misschien 's een Nederland-herhalings-kanaal kunnen worden geïnstalleerd, voor rampen en grote gebeurtenissen. Steeds maar weer dat dankwoord aan Beatrix en die eed. 
Maar wat was de kerk prachtig versierd, wat had Máxima weer beeldschone jurken aan en wat was het met regelmaat ontroerend of gezellig. Ik ben b.v. geen liefhebber van André Rieu, maar hij kan wel heel goed de boel aan de gang krijgen en ik vind het echt leuk om te kijken naar mensen, die het enorm naar hun zin hebben al zou het mijn lol niet zijn. 
Het koningslied vond ik een goed idee; wat een vondst om allerlei bekende zangers en zangeressen - van het lichtere genre dan - er een regel of meer van te laten zingen en dan iedereen die dat wilde overal in het land laten meedoen. Melodie OK, het rappen hadden ze misschien beter weg kunnen laten. De tekst was wat vreemd: Wie is 'ik' en wie is 'jij'? Maar goed, waar de teksten van Huub Oosterhuis met overtuiging gezongen worden in allerlei kerken moet je dat maar niet verbazen. 
(Ik ben de 'blinkende schoven', die me telkens in verwarring brachten, nog niet vergeten. Of: 'Meisje, meisje sta op, het licht van de morgen.' Vooral die punt niet vergeten, want daar hield de zin op. Ik geloof trouwens, dat het hetzelfde lied is, van die schoven en dat meisje, maar ik kan het niet opzoeken nu alle boeken zijn ingepakt.
In vroeger tijden konden ze er in de kerk natuurlijk ook wat van. Wat te denken van 'reine maagdenwijn'?)

30 april Nogal wat mensen hebben me gevraagd of ik Frankrijk niet erg zal gaan missen. Ja en nee, zeg ik dan. En dan licht ik toe, dat ik geniet van de zomers en het buitenleven en dat ik de bridgecompetitie zal missen en natuurlijk onze vrienden hier. Niemand wil weten wat je zult missen als kiespijn. 
Die zomers bestaan uit juni, juli, augustus en september. In de maanden voor juni kan het heel lekker zijn en zomers, maar het is ook vaak koud, zoals b.v. nu. Ik heb wel meegemaakt dat het tot half juni maar zeer matig was. Daar staat tegenover, dat het vaak in november en december erg aangenaam kan zijn. We hebben eens een middag op het strand gelegen in november en dat zegt wel wat, want wij zijn geen strandmensen.

De viertallenbridgecompetitie is hier leuker georganiseerd dan in Nederland. Je kunt je er gewoon met je zelf bij elkaar gezochte viertal voor in schrijven en, als het goed gaat, zelfs tot in Parijs komen. Dat kan in Nederland niet. Ik heb er al een tijd geleden een brief over geschreven naar de voorzitter van de Nederlandse bridgebond .  

Wat ik helemaal niet ga missen is boodschappen doen hier, met die overvolle karren en lange rijen bij de kassa's, de irritante gewoonte van de Fransen om eerst alle boodschappen in te laden en dan pas te gaan betalen, liefst per cheque, hoewel dát de laatste jaren wel beter wordt. 
Waar ik me ook steeds over blijf verbazen is, dat veel Fransen - als ze je niet kennen - vaak behoorlijk onbeschoft zijn. Dat geldt gek genoeg niet voor kinderen t/m middelbare school. Als die tegen je opbotsen in een drukke winkel krijg je een keurig 'Excusez-moi, madame' te horen. Maar je krijgt b.v. vrijwel nooit antwoord op een brief. Ik kreeg wel degelijk antwoord van de directeur van de bridgebond in Nederland, heel uitgebreid zelfs.
Vanmorgen ging de telefoon, ik zei mijn naam, hoorde 'Allo', zei mijn naam opnieuw: rats, telefoon op de haak, geen verontschuldiging, die ook maar leek op 'verkeerd verbonden'. Een halve minuut later ging de telefoon opnieuw, ik zei mijn naam en nu ging de telefoon er zonder meer op aan de andere kant. Dit verschijnsel is min of meer standaard.
Ander voorbeeld: wij zijn lid van de bridgeclub in Narbonne, al een jaar of 8, 9. Daar heb ik wel eens een opmerking gemaakt tegen iemand die nooit groette als we bij hem of hij bij ons aan tafel kwamen/kwam en sindsdien groet deze meneer altijd beleefd. Maar meneer Bonnemains, een clubgenoot (ik noem hem in de privésfeer altijd de autoverkoper, de gladjakker, overigens wel een briljante speler) waar we al vele malen tegen gespeeld hebben presteerde het vorig jaar op het festival van Narbonne om twee mensen bij ons aan tafel te komen begroeten met de gebruikelijke handdruk en ons straal te negeren, zelfs geen knikje. Onvoorstelbaar. Nee, dat ga ik niet missen!

Wat krijg ik ervoor terug: zingende merels en lijsters, vlot boodschappen doen en die boodschappen zijn dan ook nog eens een stuk goedkoper, antwoord op de meest onnozele brieven, kinderen en vrienden in de buurt, de bushalte op loopafstand en veel regen! En regen heb ik hier wel leren waarderen!

28 april Om afscheid te nemen van de bridgewereld hier namen Ko en ik vandaag de borrel cum hap na het maandelijkse 'Paul Riquet' toernooi voor onze rekening, in de bridgeclub van Béziers sur les Allées. Er waren een heleboel mensen, wel 12 tafels: een leuke opkomst.
Iedereen wordt voor zo'n toernooi ingeschreven via een bord, hier links boven. Aan het begin van het bridgen worden de namen ingevoerd in de computer en komt het bord op de schoorsteenmantel te staan. Daar staat een foeilelijk beeldje, dat wij ooit voor de club hebben meegenomen toen we het ergens vonden. De club is n.l. helemaal gedecoreerd met voorstellingen van kaarters. 
Mooi symbolisch vandaag: bij het neerzetten van het bord viel het om, het beeldje op de grond, twee spelers onthoofd!

 

Rechtsboven Mme Navarro, 83!!, die speelt met mevrouw Tel, hier linksonder in het blauwige vestje, ook al ver in de 80. Voordat we gingen spelen zei ze nog tegen haar partner zoiets als: 'Pas op, zij doubleren altijd 5 / ...'  Toen bood ze zelf twee spelletjes later 5, die wij dus doubleerden, en gingen 2 down voor een flinke zeperd! Maar vaak winnen ze van ons! 
De andere mevrouw linksonder is Annie Bergé. Ze staat er een beetje vreemd op, maar het is een heel charmante dame met een geweldige kapper. O wat ben ik jaloers op haar haar! Bij haar werden we járen geleden uitgenodigd op haar 50-jarig huwelijksfeest. Kun je nagaan. 
 De grote meneer met de snor is Jacques Royet, ooit voorzitter, toen Ko nog in het bestuur zat. Meneer Lapeyre staat nog zichtbaar achter Annie, in de donkere trui. Hij is over de 90. Op de foto rechtsonder staan we met de voorzitter van de club, Raphael, met het enorme boeket dat we cadeau kregen en links Lydie, la petite, die mij altijd 'la grande' noemt. 
Hierboven Françoise van de bridgeclub Pézenas, Via haar heeft Ko het schilderij van M. Alphonse geregeld. Françoise heeft meestal heel spannende nagels, maar vandaag waren ze effen oranje i.v.m. de feestelijkheden in Nederland, haha! Links van haar Claude Boutsicas, zijn vrouw op de foto rechts. We hebben wel eens een competitie met hen gespeeld en wel t/m halve finales. Ik zou haar wel eens willen meenemen voor een make-over en dan gezellige, kleurige kleren aantrekken, want ze is altijd in het zwart. Op de linker foto nog M. Baïsse, die Ko altijd allerlei flauwekul via e-mail stuurt, rare grappen met foto's en zo. Hij is straaljagerpiloot geweest. Op de foto rechts sta ik te kletsen met Lynette, daar hebben we onze laatste competities mee gespeeld. Lynette is een schatje, ook al over de 80 trouwens. Van Jaqcueline, die de hele logistiek geregeld heeft, is er helaas geen foto. 
Meneer Lapeyre (90+) laat zich  riz au lait of zo goed smaken. 

Bij de bridgeclub in Béziers (er zijn er trouwens 3, deze is aan het centrale plein met de platanen) hebben we ons altijd erg welkom gevoeld.We zijn er direct na aankomst in Frankrijk gaan spelen. Het niveau is niet super, maar het is bijna altijd erg gezellig. 

We zijn lid van de club in Narbonne, omdat we via Narbonne competitie hebben gespeeld, maar daar zijn nogal wat mensen behoorlijk afstandelijk -  vele trouwens ook bijzonder aardig - en het heeft best lang geduurd voordat we ons daar geaccepteerd voelden. In Béziers ging dat véél sneller. 

Helaas waren de uitgenodigde Narbonnezen er niet: Mary zit in Engeland en Jean Pierre en Annie Durand, buitengewoon aardige mensen, hadden hun kinderen op bezoek. Nog erger: Jacques Grain, die we ook erg graag mochten, is helaas onlangs overleden en zijn vrouw is de schok nog niet te boven. 

En passant mocht Ko ook nog even een bridge-technisch probleem oplossen. In de 4e ronde kwam iemand erachter dat op spel 24 Oost en West respectievelijk 14 en 12 kaarten hadden i.p.v. 13-13. Toen was het spel dus al 3x gespeeld en stonden er 3 (slem) scores, die dus allemaal geannuleerd moesten worden. Leve de lol.

(Voor de lezers w.s. niet zo interessant, maar dit is ook ons fotoboek.)

27 april Hier gaat de ontmanteling van het huis gewoon door. In het kantoor staat alleen nog het allernoodzakelijkste: de computers!! Verder is het kantoor één grote puinhoop; de rest van het huis gelukkig nog niet. Poes houdt uiteraard niet van drukte en gedoe, maar ze heeft de perfecte oplossing gevonden nu haar mand in Nederland is gebleven: kratjes genoeg overal en dit exemplaar staat in de meestal tamelijk warme serre. Helaas werkt het weer niet mee: het is maar 9° en bewolkt ... Gelukkig is haar personeel zo slim geweest om haar bedverwarming niet in te pakken en nu ligt madame lekker in een elektrisch verwarmd kratje!

26 april De hop heb ik inmiddels 3x gezien. Gisteren zat ie op een telefoondraad en had ik een camera bij me. Wel een beetje ver weg, maar duidelijk een hop. De judasboom bij Odette hier beneden is weer beeldschoon. Het is er een die pas blad krijgt als de bloei voorbij is. Ook als hij niet bloeit vind ik hem mooi, maar een exemplaar dat tegelijk bloemen en blad heeft kan ik niet zo waarderen.
25 april Zo zie je ze nooit, zo zie je er twee! Of misschien twee keer dezelfde? Deze zat in een kannetje, waarmee ik beneden planten water geef. En ik kwam hem tegen omdat ik de tuinboel beneden heb opgeruimd vanmorgen. 
Je kunt je voorstellen dat als hij zo opgevouwen op een blad zit of zo - foto links is ongeveer ware grootte - dat je hem nooit ziet. Ik heb restjes kunstmest  en cocosvezel over de tuin gestrooid en heb daarna even wat gesproeid. Toen werd hij actief en heb ik hem met kannetje en al bij planten gezet, waar geen kunstmest o.i.d. bij gestrooid was. Leuk!

24 april Nu de bridgepartij met de Nederlandse groep geweest is kan de keuken worden ingepakt. Maar na 3 dozen of zo is het wel weer genoeg. 

Op het terrein moet er nog wel wat geknipt worden, al valt het met de zere knie niet mee. Gisteren zijn we dokter wezen vragen hoe of wat m.b.t. opereren. Niet opereren, vond hij, maar een glutenvrij dieet, want dat helpt bij stijve gewrichten. Ik geloof hem nauwelijks. Bovendien is glutenvrij ontbijten vrijwel onmogelijk als je, zoals ik, een yoghurthater bent.

Wel wat werk gedaan boven en gelukkig had ik een blijde ontmoeting met een bijna volwassen empuse. Je kunt hem of haar bijna niet zien op een rozemarijn. Empuses komen de winter door als larve, hoewel ik dat een gek woord vind voor gewoon een jong exemplaar. Larve is meer een wormachtig wriemelding.
Nog één vervelling en deze is volwassen, klaar voor de paringstijd in mei. Een empuse-wijfje eet haar partner niet op tijdens de daad, zoals de meeste bidsprinkhanen wel doen. Dat maakt ze extra sympathiek. 

19 april Een kast in het kantoor leeggemaakt en afgebroken. Op die plek kunnen mooi ingepakte dozen staan, We hebben dozen in allerlei uitvoeringen, bewaard van toe we hierheen kwamen en van vorige verhuizingen.

Overal staan bakjes met spijkertjes en schroeven. 

18 april Mijn buurvrouw Mirjam, 87, mag niet meer autorijden omdat ze bijna niet meer kan zien. Ze verhuist vandaag naar een appartement in Béziers. Kassian, wat zal ze haar tuin missen. 

Toevallig hebben wij vandaag een afspraak met Sicard, die, vast voor de volgende bewoners, een afwasmachine komt installeren. Of de duvel ermee speelt: hij kwam precies op de afgesproken tijd - en dat doet hij anders nooit, meestal komt hij een dag of 2 later - en vond zijn weg geblokkeerd door een levensgrote verhuiswagen. Geen probleem, hij sleurde de te plaatsen vaatwasser omhoog op een 'diable' die bij ons 'hond' heet, dat ding hieronder.

Vervolgens moest er uiteraard een deel van de keukenkasten ontruimd en gesloopt worden en haha! tot mijn immens genoegen bleek de aansluiting voor een afwasmachine er al te zitten, zoals ik altijd al gezegd had. Die was er al gemaakt toen wij de keuken lieten plaatsen, voor het geval dat! 

Na een uurtje of 2 is het werk klaar en het ziet er supernetjes uit.

17 april Hier in Frankrijk moet er nu toch flink worden aangepakt. Ko moet opletten, dat hij niet te lang doorgaat, want hij staat regelmatig flink scheef. Een doos of 5, 6 met z'n tweeën per dag is wel haalbaar. Vandaag waren kantoor en slaapkamer aan de beurt. Meer dan ooit geldt de regel: 'Niet met lege handen de trap op of af'.

Het is geweldig weer, warm en zonnig. Alles staat in bloei en de bloei is dit jaar zeer overdadig. Irissen b.v., die er vorig jaar geen zin in hadden, doen het heel goed, zelfs de lage gele, die ik eigenlijk al een paar jaar amper gezien heb. 

Vanmiddag gaan we weer eens lekker bridgen (en dat ging tamelijk slecht).

 

16 april Wat heb ik die vaak proberen te vinden! Een boomkikkertje maakt enorm veel lawaai, maar kan zich supergoed verstoppen. Vanavond zat er een, dacht ik, ongeveer in de kamer tijdens 'Bloed, zweet en snaren'. Ik zoeken en ik vond hem beneden tegen een muurtje achter een plantenrek, wel een meter of 7 verderop..
15 april Rustige reis, poes lief. Onderweg steeg de temperatuur van 11° bij vertrek uit Nederland tot 25 in de buurt van Lyon. 

Thuis vonden we een boeketje anemoontjes op de keukentafel, van Anky, lief hè? Het grijze spul kon ik zo gauw niet thuisbrengen, maar vanmorgen bedacht ik het ineens: eucalyptus. 

We hebben een flinke hoeveelheid asperges meegenomen en gaan vanavond - hoop ik - genieten met een stel vrienden. 

11 april. Gisteren ging dit huisje naar de makelaar, vanmorgen de eerste belangstellende; die komt zaterdag kijken. En nu gaan we een voorlopig koopcontract tekenen. Wat een spannende tijden.
Het tekenen van een koopcontract  heeft tegenwoordig bijna net zoveel voeten in de aarde als de echte overdracht, later bij de notaris. Eindeloos paraferen! 
Vervolgens naar de hypotheekofferte bij de buurman in hetzelfde kantoor. Daar wachtte ons een eigenaardige verrassing. De hypotheekbank  wilde een bewijs hebben dat onze echtscheidingen zijn ingeschreven in de gemeente waar we ooit voor het eerst trouwden. Die hadden we dus niet en wat een waanzin!!! Ko en ik zijn al dik 28 jaar met elkaar getrouwd en dat had heus niet gekund als de echtscheidingen niet hadden plaatsgevonden en waren ingeschreven. Bovendien hebben we sinds we met elkaar getrouwd zijn al 3 keer een hypotheek gevraagd en gekregen, waarvan twee bij dezelfde hypotheekverschaffer als dit keer. 
Moesten we vanmiddag naar Beverwijk om die van Ko te halen, want volgens het meisje aan de telefoon kon het niet per e-mail (bleek dus wel te kunnen); de gemeente Leiden is wat dat betreft makkelijker. Alleen weet ik de datum van mijn huwelijk met Guus niet meer (alleen dat in de kerk gold toen als 'getrouwd') en komt het papier w.s. eerst naar Frankrijk, kan ik het weer naar den Haag sturen!
Als de belangstellende zaterdag dit huisje wil hebben gaan we toch voor het Italiaanse, groene aanrecht. Moeten ze maar goed studeren op die naden!
10 april. Het weer is wat voorjaarsachtiger geworden, ook vochtiger. Overal zingende merels, goed zo. 

Vanmorgen hoorde ik een specht en omdat de bomen nog kaal zijn ben ik mijn kijkertje gaan halen. Meestal is de vogel dan gevlogen, maar nu zag ik hem, met rooie kont en al: grote bonte specht. Later hoorde ik een zanglijster, ik blij. Mijn vogel nr 2. 
Nr 1 is de geelbuikbuulbuul, een heel algemeen en tam vogeltje in Oost Afrika, met een vrolijke jodel en dat hoort bij het heerlijke van die contreien.
Ik heb een groenling en zo gezien en de tjiftjaf gehoord. Prettig buiten werken met al dat geluid om je heen. 

Tot mijn verrassing zijn de witte druifjes dit jaar goed in vorm. Vorig jaar heb ik ze niet gezien, ook niet uitgebloeid, dus ik dacht dat het een niet zo sterke cultivar was. Daar ga ik een polletje van opgraven t.z.t. 

Zo meteen komt er weer een andere makelaar, voor het huis hier.

8 april. We gaan achterlijk vroeg slapen en staan achterlijk vroeg op: vanmorgen nog voor zeven uur, want we hadden om 10 uur een afspraak in het westen en rekenen maar op een uur rijtijd extra i.v.m. files. Er wordt gewerkt op het stuk tussen Amersfoort en Utrecht.

Zo vroeg hing er mist en dit was de zon door de nog helemaal kale berk bij de achterbuurman. Berekoud nog steeds.

We hebben de morgen doorgebracht met verkoopmakelaar, met iemand die een bouwkundig onderzoek deed, een aannemer uit Zoeterwoude en een man voor de elektriek. Daarna hebben we een keuken uitgezocht en min of meer besteld. Er was een prachtig groen glazen aanrechtblad bij het aanbod; zo mooi, dat ik dacht dat het wel Italiaans zou zijn en dat was het ook. Helaas, te prijzig, maar gelukkig was de beschikbare ruimte ook eigenlijk net te lang; dat zou naden op gaan leveren,  weer minder mooi! We houden het dus maar simpel.

7 april.   Af en toe is er wel tijd voor iets anders dan huizen, verbouwingsideeën, makelaars en hypotheken. Zoals een bezoekje aan Amsterdam. De jochies zitten nu in een bakfiets, geheel van deze tijd. Niet dat oma op het fietsgedeelte zal klimmen!

4 april.  Dit is het geworden, niks bijzonders, een gewoon rijtjeshuis, maar ... op een hoek, flink zitgedeelte in een L, een grote eetkeuken, tuin op zuid-west en in een voor ons erg aantrekkelijke buurt. (De bungalow was heel leuk en ik zag me er wel wonen, maar die had helemaal geen berging dus en daar kwamen we niet uit, behalve door een stuk van die grote woonkamer te pakken voor de fietsen en zo). Wacht ons over een maand of 2 een flinke partij klussen. Bij de keukenboer zijn we al langs geweest. Ruime keus aan kranen.
We hadden om 12 uur een afspraak met de makelaar in den Haag; daarna met hypotheekmans bij dezelfde firma. Die werd per uur betaald en kon dus enorm goed leuteren. We kwamen er pas om 3 uur vandaan, kwamen vervolgens in een vette file terecht en waren om ½ 6 thuis - inclusief even snel boodschappen doen in het dorp; De lunch was erbij ingeschoten, maar gelukkig hadden we de lempers en de risolles in de vriezer!

2 april We begonnen in Zoetermeer, een aardig huis, maar de auto op een afstandje parkeren en toevallig was het pauze = herrie van de nabijgelegen school en stonden alle vuilcontainers buiten op een plek waar wel auto's konden komen = chaos. Het piepkleine tuintje aan de voorkant (16 vierkante meter!  en dat heet dan atrium, haha, werd ongeveer gedeeld met de buren, slechts door een rietmat van hun 16 meter gescheiden) Het gure windje droeg niet bij tot de feestvreugde en we waren snel weg uit Zoetermeer.
Volgende bestemming Vinexwijk Ypenburg. Misschien dat Ko warme gevoelens kreeg van alle luchthelden naar wie straten en pleinen waren vernoemd? Het huis (op Funda) had een heel aardige indeling en zag er netjes uit in een keurige straat. Nergens een grote boom, wat een enge omgeving! Gelukkig was Xotus vlakbij en daar gingen we even lemper halen. Helaas was Xotus ernstig in de verturving: het plantengedeelte was al weg, het restaurantje, de meubels en boeken ook. Restte nog de toko, met lemper en allerlei aantrekkelijk soorten kroepoek en zo, maar het zag ernaar uit dat dat ook niet lang meer zou blijven.
Naar de Winkelhof dan maar, even zitten met  kroket en koffie.
Toen was het tijd voor de eerste bezichtiging in de Merenwijk; een leuke bungalow met een heel aantrekkelijke woonkamer en lekker stil; ik zag mezelf er wel wonen, maar er  moet veel aan gebeuren en er is geen berging. Zeker een huis om over te denken. 
Vervolgens naar Zoeterwoude en daar kwamen we F&E tegen, goede bekenden, we hebben jaren naast hen gewoond. Gezellig even bijgekletst en nog even naar F&G aan de overkant. Ook het huis in Zoeterwoude had veel aantrekkelijks, veel bergruimte b.v. en een aardige, gunstig gelegen tuin en dat in een vertrouwde buurt. Maar ook daaraan moest heel veel gebeuren en bovendien zaten er trappen in.
1 april. Om het proces van de verkoop/overdracht iets te versnellen hebben we de papieren meegenomen naar Brussel, klein eindje om: 20 KM! In Brussel werden we onthaald op koffie, muntthee en verrukkelijke vruchtensalade. Om ¼ over 11 waren we thuis, hartstikke koud hier, maar na een uurtje al redelijk warm. 

Vandaag het gebruikelijk dagje niksen, al heeft Ko zitten kijken bij verhuizers e.d.  In de tuin valt niet veel te doen, alles is nog op z'n winters: sneeuwklokjes en dat op 1 april, geen grapje!

30 maart Om het begin van Pasen te vieren hebben we een taartje gegeten bij de koffie met puzzel om 12 uur. Even gezocht naar het Allelujah van Händel op TV of radio, maar die gewoonte is blijkbaar afgeschaft. (sinds 60 jaar geleden?) en de CD's zijn ingepakt. 

We rijden morgen i.p.v. maandag, zoals de planning was, dan hebben we maandag om bij te komen van de reis. Via Brussel om onze koper de papieren van de notaris te overhandigen.

29 maart Vanmorgen hebben we de 'compromis de vente' getekend bij de notaris. Heeft lang geduurd, maar de notaris heeft het blijkbaar razend druk. Ze heeft nog niet eens tijd gehad om de kerstversiering op te ruimen! Volgens mij zou een notaris vandaag, Goede Vrijdag, in Nederland niet eens werken. 
Het hele proces kostte trouwens ook veel tijd, want er zaten allerlei fouten in de papieren. Zo woonden wij nog in Leiden en was onze koper er zelfs geboren. Vervolgens moesten we allebei talloze handtekeningen en initialen op pakken papier zetten. En  daar zat 2 keer het verslag van de  diagnostic (termieten, asbest e.d.) bij. 
Later op de dag was het tijd voor bridge/eten met het vertrouwde groepje Nederlanders, altijd erg gezellig. Volgende keer zijn wij weer aan de beurt en ik hoop dat dat met een half leeg huis gaat lukken. Marjan wilde 'sticky date pudding' toe, maar ik heb het boekje waar het recept in staat al ingepakt, evenals de mixer en de muffinvormpjes ...

Ria, in het groen, heeft haar huis op dezelfde dag verkocht als wij het onze, ook aan Belgen.

28 maart We hebben het vaak over Sicard gehad. Dat is de elektriciën uit St Chinian. Hij komt zelden op het moment dat je met hem hebt afgesproken, maar ooit komt hij wel opdagen. 
Onze kopers wilden graag een 'devis'  voor het plaatsen van een afwasmachine en Sicard is de aangewezen persoon voor het karwei en het 'devis'. Wij kunnen Sicard amper verstaan, lastig als het om technische zaken gaat, maar onze Belg is gelukkig een Waal. 

Wil je geloven, dat ik zo gauw niet kon verzinnen wat een 'devis' in het Nederlands is? Een offerte, dat is het. 

27 maart Ko pakt de schilderijen in: in bubbeltjesplastic (we konden er niet achter komen wat dat in het Frans is) en dan in de kist. 

24 maart En dat was dan onze laatste compettiedag. Uitgeschakeld, maar leuk gespeeld. 
Je zou het haar niet geven: Lynette is 81!

Het is jammer, dat de 1ste helft van de 1ste ronde zo beroerd ging. We hadden gelijk zo'n achterstand -  direct helemaal onderaan - dat we het, zonder steeds met 25 tegen iets te winnen, eigenlijk niet meer konden inhalen, terwijl de andere 5 matches niet echt slecht gingen en we er één met 20 - 10 gewonnen hebben. Maar in zo'n 3e ronde zijn de spelers natuurlijk redelijk aan elkaar gewaagd. 

We hadden ook pech: 4 keer (verantwoord) slam geboden en dat ging 4 keer mis. Een keer b.v. omdat de schoppen 6 keer achter de vijf schoppen in de dummy tegen zaten. 

22 maart Met onze koper zijn we overeengekomen, dat het huis onmiddellijk bewoonbaar zal worden opgeleverd. We laten de meeste meubels staan en zorgen voor inventaris. Meneer Belg is van plan het direct in de verhuur te doen. OK. 

We moeten dus ook zorgen voor voldoende servies, keukengerei etc. Ko schreef vanmorgen op het boodschappenlijstje - we gaan zó naar Béziers - dat er een theepot moet worden aangeschaft, want onze design Magnus (helaas niet meer zo mooi als ooit en met gebarsten deksel, die onvervangbaar blijkt) nemen we uiteraard mee. 
Ik zag een schaar op tafel liggen en dacht: 'Ja, een of twee scharen' en bedacht toen hoeveel scharen er in en om het huis liggen ...  Die twee links in de mand met tuingereedschap om b.v. een zakje rootgrow open te maken, de twee andersom komen uit de garage, het totaal turquoise exemplaar heb ik ooit van Ko gekregen en wordt uitsluitend gebruikt als ik Ko's haar knip of hij soms een stukje van het mijne, 4 hobby- en handwerkschaartjes, 't gouden schaartje in mijn toilettas. En natuurlijk ligt er ook nog een in de auto!

21 maart Niet alleen het huis moet eraan geloven, ook de poppenhuisbloemenwinkel is vandaag leeggehaald. De plantenkas is Ko aan het demonteren; niet het makkelijkst om in te pakken!

Vanmiddag stond de tandarts op het programma, voor de laatste keer hier. Dacht ik. Mooi niet. Er moet nog een last minute kroon. Vervelend en duur, maar de tandarts hier is wel zo aardig om 4 afspraken te maken voor 's avonds ½8, want hij was volgeboekt. Ik vind het verschijnsel 'tandarts' niks, maar deze is heel goed en buitengewoon vriendelijk. Stefan in Zoeterwoude is trouwens ook erg aardig en misschien kunnen we wel weer bij hem.

19 maart Weer een zootje dozen ingepakt en het kantoor begint lege plekken te vertonen. Één boekenkast weg en alle poppen! In de garage stapelen de dozen zich op.
Gelukkig is het wat beter weer. 

Tijdens die koude dagen zit ik vaak te borduren. Het patroon van de strik is heel moeilijk en dat komt vooral omdat het alleen maar tinten rood zijn. Ik kan vaak niet zien of ik  ergens al 'geweest' ben of niet, de kruisjes zijn in kleur nauwelijks verschillend. Om verwarring te voorkomen - wat heet, ik heb echt al een massa fouten gemaakt - laat ik naald met draad in het kartonnetje zitten. Ik heb een heel stel superfijne naaldjes, er zijn er een stuk of 7 steeds in gebruik.

Maar het wordt wel een levendige strik, met glanseffect. 

18 maart Twee dozen ingepakt en Ko ook een.  Poes vindt het uiteraard allemaal niks en zoekt haar toevlucht in de serre, naast de begonia die vorig jaar zo spectaculair was en nu al weer lekker begint uit te lopen. 

Vanmorgen langs de notaris geweest. De 'control technique' voor het huis - termieten, asbest e.d. - moet aangepast, die hadden we in juli laten uitvoeren; de termieten moeten opnieuw en er wordt weer een nieuw soort controle verplicht op 1 april. Vlotte lieden van die controle, ze komen vanmiddag al.
We moeten ook copieën van de geboorteactes hebben. Probeer maar eens een nummer te vinden van het gemeentehuis in Leiden dat je vanuit het buitenland kunt bellen! gelukkig is mijn broer altijd bereid even te helpen.

17 maart Deze competitie, Interclub, was erg gezellig, maar we waren er gelijk uit! Volgend weekend de laatste waar we nog in zitten en dat was het dan. Jammer, ik zal het missen.
16 maart Dat waren wat slapeloze nachten, maar de kogel is door de kerk! Hoera!

Ko en ik hebben redelijk wat ervaring met verhuizen; we zijn er tamelijk ontspannen bij en kunnen heel goed 3 dozen inpakken en daarna lekker gaan puzzelen of zo. Bij de laatste verhuizing, van Potgieterlaan naar Voorthuizen, hebben we de middag ervoor rondgezworven in Leiden tijdens de Lakenfeesten en hebben we bij Annie's Verjaardag een biertje gedronken. Met een portie bitterballen erbij. 

 

Morgen spelen we eindelijk weer eens competitie, Interclub, in een nieuw viertal. Zondag is gewoonlijk bakkerdag, met een lekker stokbroodje voor bij de lunch en een stel waldkorns voor de rest van de week en in de vriezer. Maar we moeten morgen al vroeg de deur uit en daarom ging Ko vandaag naar de bakker voor de wekelijkse bestelling.
Omdat er stokbrood bij zat hebben we dat maar vandaag opgegeten. Héél luchtig was het. 
14 maart De wind buldert om het huis, af en toe met sneeuwbuien en het is 4°. Ik haat dit soort weer, vooral omdat het toch al half maart is. In Nederland hebben ze vorst, -hier en daar zelfs strenge- en sneeuw, nog erger. Ik blijf lekker binnen.

Het kerstkleed is inmiddels versierd met de kerstrozen van Eva R., 8 stuks in hoeken en het midden. Maar ik vond dat het nog wel een kersterige toevoeging kon hebben en wel in de vorm van rode strikken. Ik kocht een stukje lint in een goede kleur, maakte er een strik mee en fotografeerde die, waarop Ko aan het werk ging om te trachten via de computer daar een patroon van te maken. Daar hadden we geen van beiden ervaring mee en het lukte niet. 
Patronen voor het borduren van een rode strik zijn op internet wel te vinden, maar heel saai en vlak, geen leven erin. Verder zoeken.
Uiteindelijk vond ik in Amerika een firma die van foto's borduurpatronen maakt. En zo geschiedde. Na betaling per Paypal kreeg ik het patroon toegestuurd per e-mail. Mooi hè? Internet. Het is overigens helemaal niet makkelijk, zo'n stukje met 2 kleuren door elkaar. Het wordt wel mooi, denk ik. 

11 maart Bridge in Béziers. Tot onze verrassing was er een tournooi, altijd leuk. De kaarten waren wat vreemd verdeeld, 27 spelletjes, Ko heeft 14x gespeeld, ik één keer, 5  (en dat ging down, maar leverde wel een goed score op, want de tegenpartij had 4  kwetsbaar).  Ook oost speelde nauwelijks.
Het leukst was een spel waarbij Ko -noord- 1  opende. Ik had 5 schoppen, HB109x,  HB en  ABxxxx. Ko belooft een opening zonder 5-kaart hoog en minstens 2 kaarten in klaveren. Mijn antwoord 1  (die klaveren kunnen altijd nog) is minimaal een vijfkaart. West bood 2. Tot mijn verbazing legde Ko 3  neer,  minstens een vijfkaart, samen dus al 11 klaveren. De tegenpartij bood hierna steeds harten  en Ko en ik bleven klaveren bieden en eindigden in 6 . Na de harten-start kwam mijn kaart op tafel en Ko begon te lachen: hij had een 7kaart (!) klaveren en AV  harten, waarop de ruiten in de dummy verdwenen. Hij  maakte het slem-contract met 2 azen buiten boord. Dat gebeurt ons wel meer ...
10 maart Vanmorgen kwamen er onverwachtig kijkers, uit de alpen ergens. Ze haden het kaartje aan de weg gezien. Precies het soort mensen voor dit huis, net met pensioen,  en ze zochten: niet zo groot, een 'bureau' en een gastenverblijf  en waren aangenaam verrast door de aanwezigheid van een zwembad, erg enthousiast. Maar ja, ze moesten eerst even hun huis verkopen. Naam en adres bekend, maar eerst maar eens kijken wat er vanmiddag gebeurt.
9 maart Om 1/4 voor 6 werd ik even wakker en hoorde een vogel uitbundig zingen: voorjaar! Ik kende de zang niet, maar het was misschien een merel die 'Frans' zong. Ik zie met enige regelmaat een merel wegvliegen en hoor dikwijls zijn alarm. Ze zijn hier erg schuw, merels. W.s. worden ze nog gevangen en opgegeten.

Vanmiddag komt er een mevrouw uit Toulouse kijken.

Cor heeft de trogjes met cactussen meegenomen; die had ik hem beloofd en nu kregen ze misschien te veel regen. Daar barsten ze uiteindelijk van. 
Er staat nu een pot met narcisjes. Ik heb ze gekocht als 'Spoirot',  maar het is  'Jack Snipe'. Altijd vervelend, moet je weer een jaar wachten. Jack Snipe is ook leuk, trouwens. 

Mevrouw Toulouse kwam doodleuk niet opdagen. 

8 maart Meer medisch circuit. Ik had een tijdje geleden flink last van mijn knie, vrij plotseling en felle scheut en dan 'erdoorheen'. Toen het niet overging ben ik naar de dokter geweest, kreeg die lijst medicijnen, waarvan ik koos voor één tube gel, die goed hielp. De acute pijn is allang over. 
Maar ik had ook een ordonnance voor een scanner en dat was vandaag. Heb ik een gebroken miniscus. Je zou toch verwachten dat ik kreunend van ellende voor de TV zou hangen? Als ik er geen last van had moest ik het maar gewoon aankijken. Opereren kon altijd nog. Vond ik ook!
6 maart Vroeg op voor de vampier. Zeggen wij. Een lelijke naam voor een erg aardige infirmière die van ons beiden een (half)jaarlijkse portie bloed kwam halen. Wat een service. 
Vervolgens snel ontbijten, bloedprikken moet à jeune, nuchter dus. Dan wat stofzuigen, bedden opmaken e.d. voor de bezichtiging. Dit keer een wat gemelijke Zweed. Hij trof het niet met het beroerde weer, stromende regen. In Narbonne was het te zelfder tijd  nog erger, daar hadden ze er een heftige storm bij. Vriendin Mary mailde, dat bij haar de boel onder water stond. Raar hè? Narbonne is hier maar 40 km vandaan en hier is het windstil.
De Zweed had een onleesbaar gezicht, we konden niet beoordelen of hij het huis leuk vond of niet. Hij kwam veel huizen bekijken. Wilde liever in Frankrijk, maar in Spanje waren de huizen goedkoper. Hij vertelde ons iets merkwaardigs: waar hij ook in Spanje een huis kwam bekijken, men meldde direct de afstand tot het dichtstbijzijnd ziekenhuis! 
5 maart Vies weer met motregen. Morgen een bezichtiging, dus laten we maar weer eens wat opruimen. De zolder staat vol dingen waar we zelden naar omkijken. Dat, wat we zeker weten willen houden, gaat in een verhuisdoos, zoals de plantenboeken van nr 72. Die wil ik nog wel eens scannen en de verhalen als dagboek aan de tuinsite toevoegen. Heel veel papier kan weg, talloze oude bridgemapjes, voetbalvlaggetjes e.d. gaan in een vuilniszak, maar het moet wel allemaal even uitgezocht worden. We zijn zuinig genoeg, papier met een blanco achterkant wordt altijd als kladpapier gebruikt. 

Zo, een ochtend nuttig besteed.

3 maart Vannacht zat er een uil te roepen, vlak bij onze slaapkamer. Ik hoop altijd, dat ik zo'n beest eens kan zien, maar dat is stom natuurlijk.  Ik ben wel naar buiten gegaan, hij zat geen 5 meter bij me vandaan, schat ik. Wat voor uil? Mogelijk een dwergooruil, maar het beluisteren van verschillende uilengeluiden gaf geen uitsluitsel ...
Strakjes gaan we naar een uitvoering van het Zwanenmeer. Een ballet uit St Petersburg, ben benieuwd. 
Het zwanenmeer. De voorstelling vond plaats in Zinga Zinga, een schouwburg dicht bij Béziers. Uitverkochte zaal. 1500 mensen, had Ko snel uitgerekend, je moet toch wat als je naar dansen zit te kijken ...
De accoustiek was niet geweldig, daardoor klonk de muziek - een echt orkest, daar hadden we niet op gerekend - een beetje vlak. 
Sinds ik zo veel, vaak geweldige, dans op de TV zie (So you think you can dance, Dancebattle - vind ik  zo'n klassiek ballet een beetje beperkt in expressie. Prachtige decors en costuums, dat wel. Ze hadden het verhaal een beetje veranderd, want aan het eind sloeg de prins de boze tovenaar een vleugel af en kreeg zijn Odette. Of Odile, daar wil ik vanaf wezen, maar hij verdronk in ieder geval niet in het meer ... Leuker voor de kinderen inde zaal. De nar was trouwens een geweldige danser. 

Naast mij zat een mevrouw die zo nodig moest hoesten bij momenten van heel zachte muziek, voor mij iemand die vies rook. Ik bedacht dat het misschien iemand met een stoma was, eens fijn een avondje uit. De persoon in kwestie bleef gelukkig vrij stil zitten. 
Ik heb eens in de nachtmis achter iemand gezeten, die het vieste parfum ooit bedacht op had en nogal veel: Eau d' Issey, heel smerig, ruikt naar rotte mandarijnen. Indertijd had ik altijd een verstuivertje met lekker parfum in mijn tas. Dat spuit je dan op een zakdoek en hou je die  voor je neus: probleem opgelost. Toch weer eens zo'n verstuivertje aanschaffen. Maar ja, ik hou het meest van mannenluchtjes, zoals Eau sauvage en dat komt vast niet in zo'n klein damesverstuivertje! Cool water, ook prima.

2 maart Het loopt storm ineens: gisteren 2, vanmorgen weer 2, maar eentje wilde ruilen met een huis in Noord Frankrijk . De andere is net binnengekomen om te kijken. Uit Cazouls, voor iemand anders, die gisteren trouwens een paar keer gebeld heeft. En hij was nog enthousiast ook. Er staan nog 2 bezichtigingen in de agenda, mooi zo!

Het is ook nog eens heerlijk weer, zon, geen wind, bloesem aan de vroegbloeiende bomen, irissen langs de weg, vlinders, Europese kanaries aan het zingen. 

1 maart 1 maart, dat klinkt een stuk beter dan 28 februari. 

Als je je bij het bridgen beklaagt, dat je zulke slechte kaarten krijgt krijg je vaak meteen betere. Gisteren zeurde ik hier over de vele irritante telefoontjes 's morgens. Daarna kwam er een van de makelaar voor een afspraak en vanmorgen belde er iemand die serieuze belangstelling voor een huis in Z. Frankrijk had. Zo zie je maar.

Dergelijke telefoontjes inspireren ons vaak tot een of ander karwei om het uiterlijk van ons huis op een of andere manier aantrekkelijker te maken. 
Een jaar of 6 geleden hebben we de zolder 'gedaan', d.w.z. een flinke hoeveelheid boekenkasten geplaatst, die zowel opbergruimte verschaffen als isoleren. Indertijd werd ook besloten een stukje muur, bedekt met gipsplaat, ooit te behangen. Het behang werd aangeschaft evenals lijm, maar het werkje zelf was tot nu toe niet gedaan: Vandaag heeft Ko dat plekje afgewerkt. Ik zou echt niet meer geweten hebben wat voor behang we hadden uitgekozen. Dit dus. Merkwaardige keuze van w.s. mij, Erna. Ik hield me intussen bezig met wat knipwerk buiten en kon merken, dat ik al flink lang niet voldoende bewogen heb. 

28 februari Als je je huis te koop hebt hoop je bij ieder telefoontje, dat het gaat om 1) een bod 2) een tweede bezichtiging of 3) een nieuwe bezichtiging. In die volgorde. Vanmorgen ging de telefoon 6 keer ... allemaal lieden die ons iets wensten te slijten. Je zou ze! We staan NB op een lijst van mensen die niet willen, dat ze lastiggevallen worden met dergelijke reclame.
Gelukkig kwam er nog een 7e telefoontje: de makelaar met een bezichtiging.
26 februari Iets minder koud. Voor de 2e keer in een week een vogel gered. De eerste was een merel vrouwtje, hier tamelijk zeldzaam, vandaag een kleine zwartkop/ zwartkop grasmus?, ook een vrouwtje. Allebei vlogen ze tegen een raam. Daar krijgen ze dan een optater van en blijven wat versuft liggen. Daisy bracht de kleine zwartkop voorzichtig naar binnen, het vogeltje lag voor pampus op de keukenvloer. (Daisy is geen jager, ze komt ons af en toe een muisje of een slangetje brengen, vrijwel altijd redbaar!)
Ik zet zo'n vogel dan een half uurtje donker, een emmer eroverheen b.v.. Na dat halfuurtje zijn ze soms dood, dan is de klap te hard geweest, meestal vliegen ze gewoon weg en dat geeft je een goed gevoel.
24 februari Het is berekoud: ongeveer 0°, stevige wind en dwarrelende vlokjes van de fijne sneeuw die je alleen ziet als het echt koud is. We moeten nog altijd hout opstoken (of anders t.z.t. opruimen/weggooien) en een vuurtje stoken is leuk. 
22 februari Frankrijk zou volgens mij al flink kunnen bezuinigen als ze er iets aan het verkwisten van medicamenten zouden doen. Ik heb last van een knie, de dokter gelast me een scan te laten maken, OK. Hij geeft me een papier waarop 4 medicamenten. Ik vraag waar die allemaal voor dienen, met de mededeling dat ik niet zo van medicijnen innemen ben. Daarop worden de bovenste twee al doorgestreept. Nr 3 op de lijst is een soort gel om knie mee in te wrijven: maar liefst 3 tubes. Ik heb aan één voorlopig genoeg. Nr 4 is weer een pijstiller en die hoef ik niet. Als ik alles mee naar huis zou nemen, zou het overgrote deel t.z.t. weer terug gaan naar de apotheek: om vernietigd te worden. Ik ben maar één patient, er zijn er nog een paar miljoen!
20 februari Mooi zonnig, geen wind! Ik heb de Europese kanarie horen zingen, altijd de eerste. Rondom de mimosa een drukte van belang: bijen, hommels, zweefvliegen. Overmorgen wordt er sneeuw verwacht!
19 februari Mijn mimosa bloeit. Deze heet officieel Acacia rubra , komt uit Australië en is op 4 maart 2006 geboren. Ik moest het zaad indertijd met kokend water overgieten en dan 24 u zo laten staan, daarna zaaien. Het kwam 2 weken later op, 4/3 dus, gelijk al met de eerste 2 echte blaadjes. Van deze soort waren de eerste blaadjes geveerd, onderin zitten er steeds nog een stel, maar de gewone bladeren zijn zoals op de foto. De boom verliest wel blad, maar wordt niet kaal in de winter.

Hij heeft wel eerder wat bloemen gehad, maar nog nooit echt gebloeid, zoals nu. Na 7 jaar dus. Hij is een meter of 4 hoog.

17 februari Ik loop te gniffelen. Ons huis staat te koop bij een aantal makelaars, o.a. in Cessenon. Daar werkt ene Kirsty, een Engelse, en die kennen we al jaren. Ten eerste omdat we van familie van haar ons eerste onderkomen, le Castellou, hebben gehuurd voor onze allereerste weken hier en ten tweede omdat zij en haar toenmalige echtgenoot ooit een leuk restaurant langs het canal du Midi hadden, waarover we wel eens wat geschreven hebben. Le Pourquoi Pas, heette het. Dat bestaat niet meer. Kirsty werd ziek en zij en haar man gingen uit elkaar, geen causaal verband, ze zijn nog altijd goede vrienden. 
Kirsty, van vele markten thuis en nu dus makelaar, komt de laatste tijd af en toe hier met iemand, die ons huis wil zien. Vorige keer een dag of 10 geleden. 
Nu zijn wij aan het opruimen en vooral de boekenkast heeft het moeten ontgelden, hetgeen resulteerde in en flinke hoeveelheid Engelse pockets die wel weg konden. Het merendeel ervan ging vorig jaar al naar een rommelmarkt van de WIC, maar ja, daar kocht ik er ook weer een stuk of 12 en zo stond er hier alweer een doos vol weggeef. Toen Kirsty een dag of 10 geleden kwam stond die in de keuken met een briefje erbij: 'Take any you want'. Kirsty nam een boek mee en liet een briefje achter: 'Thanks'. 
Gisteren was er weer een bezoek (wij waren bridgen met de Nederlanders) en we hadden op de keukentafel een plattegrond van het huis, sleutels van garage/gastenhuisje en weer een briefje: 'Books are in the garage now, take any you want'. I.p.v. Kirsty was haar ex blijkbaar hier met de cliënt. De hele doos met boeken was verdwenen, haha! Briefje op tafel: Thanks, Steve. Opgeruimd staat netjes.

Die mevrouw van donderdag en haar man, die er niet bij was, hebben niet op de uitgebreide website gekeken - Ko kan altijd zien of die bezocht wordt -  en dus dat wordt niks. 4 Honden hadden ze en ook nog twee katten. 

15 februari De mevrouw, die gisteren kwam kijken, had zich vergist in het aantal kamers (stond wel duidelijk aangegeven) en verder konden we het niet goed inschatten. Ze was nog jong, jaar of 45? en had geen moeite met al die trappen. Zij musicus, haar man elektricien, ook niet slecht. Morgen komen er weer anderen kijken, maar daar zijn we niet bij. Het loopt nog storm!
E.e.a. nodigt wel uit tot opruimen. Ko is al een tijdje bezig in de garage, ik heb wat in de tuin gewerkt, want het is zowaar lekker weer.
12 februari Gisteren belde er een mevrouw uit Carcasonne. Zij had dringend een huis nodig tussen Cessenon en St Chinian en komt donderdag kijken. Dat geeft een mens weer hoop, maar we blijven achterdochtig: misschien een makelaar?

We denken natuurlijk regelmatig na over wat we t.z.t. willen houden en wat niet. Het groene kastje in Voorthuizen wint het van de vitrine hier. De vitrine hebben we vanmorgen gesloopt. Alles eruit en ingepakt wat ik wil houden. Dat was maar een heel klein beetje in een grote verhuisdoos (die we indertijd bewaard hebben) en, aangevuld met een deel blauw glas en zo, nu halfvol. We moeten toch ooit inpakken en we proberen het leger te maken.
Het valt niet eens op dat die vitrine weg is!

In Nederland is het ook koud. Van J&J kreeg ik vandaag een foto van hun bloeiende hamamelis, een cadeautje van bijna 27 jaar geleden. Hard groeien doet hij niet - hij is een keer verhuisd, ook alweer een jaar of 20 geleden - maar hard bloeien doet hij wel.  

10 februari Koud, maar nu met motregen en zonder wind, dus dat voelt al een stuk beter aan. Toch hebben we nou niet bepaald veel zin om lekker naar buiten te gaan en dan komen (leg)puzzels e.d. goed van pas, Samen met de zondagse lunch van stokbrood met kaas - mmm! Pié d'Angloys, die mijn vriendin Gita ooit ergens vond en die we er altijd in gehouden hebben - en een of andere 'Tôme' (daar hoort een plaatsnaam bij) van de markt, en de onvolprezen chodolademelk kunnen we het goed uithouden. 

De kijkers die vorige week kwamen vonden ons huis leuk, maar te klein. We kunnen meer parkeerplaats creeëren, het lichter maken, het leger maken, maar het niet groter maken. Helaas!

6 februari Vervelend weer met  koud met wind. Onze buren, op Mirjam na, zijn in Nederland, als we niet gaan bridgen of boodschappen doen zien we geen kip. Er komt ook niemand ons huis bezichtigen, laat staan dat iemand het wil kopen. Ik heb flink de pest in, maar gelukkig kreeg ik gisteren een hele stapel Libelles van mijn vriendin Joke, die ze trouw opstuurt. En dat is goed voor mijn humeur.
5 februari Niks te melden: tramontane en zo.
2 februari Een nieuw staatshoofd. 
De derde keer dat we dat meemaken. 

Benieuwd hoe hij het gaat doen...

 

Na het heerlijke weer nu bulderwind en koud. We blijven lekker binnen en oefenen 'freaky hands' via Jack. Ko kan spellen genereren met rare verdelingen. Dat is erg leuk, met veel forse biedverlopen en proberen te achterhalen of  je 6 of 7 moet spelen.

Zo? 
 
of zo?
30 januari Gisteren moesten we naar St Pons, pillen halen voor Dees. Bij de dierenarts daar was er een hoogst eigenaardige brievenbus, met een afvoer voor koud en een voor warm water? Mengkraan? Dat wordt dan in het rode gedeelte gemeten?
Toen we thuis kwamen weer iets raars. Een putje in het al zo gemaltraiteerde asfalt voor de deur, met een eigenaardig ding ernaast. Ko kon hierdoor niet goed parkeren en reed zorgvuldig naar boven, maar kon daar niet keren omdat er een heel stel auto's bij het Chateau d'Eau stonden. Daarom kwam-ie weer naar beneden, waarop er 3 kerels, luid schreeuwend dat hij moest stoppen, naar beneden kwamen rennen. Die dachten w.s. dat hij dat ding niet had gezien. Ze vertelden ons, dat er ergens een lek was in Pierrerue en dat ze daar met speciale apparatuur naar aan het zoeken waren. 
Het lijkt Almelo wel: er gebeurt hier altijd wat. Zou onze nationale watermanager hier iets van weten ? 
Het klinkt helemaal niet: Koningsdag. Oranjedag? 
29 januari Vanmorgen ben ik bij mijn buurvrouw Mirjam geweest. Zij heeft de mooiste Helleborus niger die je je kunt voorstellen in haar tuin en ik mocht een paar kleintjes uitgraven om ooit mee te nemen naar Nederland. Ik mocht ook best een grote, maar haar planten zijn zó mooi, dat ik niet het risico wilde lopen, dat er een dood zou gaan bij het verplanten.
Helleborus is meestal enorm sterk, maar H. niger toevallig niet. Overal vind je trouwens in de boeken, dat de plant in de schaduw moet, maar de hare staan hier in Frankrijk onderaan een muur op het westen, kokend heet en droog in de  zomer, en ze bloeien als een tierelier.

Met het bridgen waren we trouwens geen 4e, maar 6e. De arbiter had het uitslagpapier kennelijk niet goed gelezen. We blijven  wel in categorie 2 spelen. Genoeg  punten verdiend om de rating te houden. 

Mirjam heeft mij ook de regels van het wedstrijd-scrabble uitgelegd. 
De computer bepaalt de te spelen 7 letters. Als er geen klinker of geen medeklinker in zit wordt er opnieuw getrokken. Mirjam was toevallig met een wedstrijdspel bezig en deed voor hoe het bij een echte wedstrijd zou verlopen:. er lagen al een aantal woorden en de letters die zij (tijdens een wedstrijd iedereen) kreeg waren: WGOMIEZ.  Daar ging ze mee zitten puzzelen en kwam op het woord mirez, goed voor 30 punten (2 keer woordwaarde) en dat schreef ze op een klein papiertje , foto rechts, met een paar letters van het woord waar het aangelegd was, plus de score die het opleverde en het nummer van de tafel (6) waar ze aan speelde. Die papiertjes worden opgehaald, nadat de denktijd van 2 ½ minuut (na 2 minuten wordt er trente secondes  geroepen) is verstreken. 
Het woord dat het meest opleverde - door de computer bepaald - was echter zoe en dat is in het Frans een woord voor de larve van een kreeften e.d., goed voor 74 punten of zo. Dat woord wordt dan geplaatst op het grote bord voorin. Iedereen haalt dan zijn eigen bedachte woord van zijn eigen bord, vult zoe in op de daarvoor bestemde plaats  en doet de relevante letters weg. Vervolgens komen er 3 nieuwe letters. Er is een arbiter aanwezig om de geldigheid van een woord te bepalen.
In dit geval kwam de z van zoe op het blauwe vakje eentje hoger dan op de foto, vormde met de e erboven nez , daarnaast lag ex en dat werd exo en in het Frans is dat blijkbaar een bestaand woord. 

Wat reuze jammer, dat mijn Frans veel te summier is om een gezellig potje met haar te kunnen spelen. Een voorbeeld: er lag het woord aida op het bord. Dat ken ik natuurlijk als de opera, maar namen zijn niet toegestaan. Verder ken ik het als een bepaald soort stof, die veel gebruikt wordt om op te borduren (mijn tafellaken met de vlekken van de viooltjes, die hebben afgegeven, is geborduurd op 'aida'.)  Maar dit woord aida was een verbogen vorm van het werkwoord aider  en dat zou ik nooit of te nimmer kunnen bedenken. Of zelfs maar kunnen thuisbrengen. 

 

28 januari  5 voor 7 's avonds. Wat zou ze gaan zeggen, de koningin? Misschien wel dat ze tot de islam is bekeerd en de sharia wil gaan invoeren? Heeft ze het licht gezien in Brunei?
5 over 7. Nee, ze houdt ermee op. Gelijk heeft ze. Tijd voor hobby's... 

27 januari Niet naar Parijs: we zakten in de laatste ronde naar de 4e plaats terwijl we het hele toernooi 2e/3e stonden. ESDB trouwens: een beetje beter bieden/spelen en we hadden zomaar de nationale finale gehaald. Nou ja, we hadden dan weer het probleem 'Hoe moet dat met poes?' gehad. En ik heb tegen Antonius gezegd: ik wil graag naar Parijs, maar ik wil nog liever een koper voor ons huis. 
In een andere zaal was een scrabblecompetitie aan de gang. Ik zal een buurvrouw Mirjam vragen hoe dat precies gaat, want dat was me niet geheel duidelijk. Dit zag ik: allerlei mensen als in een klas. Bijna iedereen had een klein magnetisch scrabblebord voor zich en een plank met letters. Toen ik stond te kijken werd er trente secondes  geroepen en even later kwamen  twee mensen kleine papiertjes ophalen. Vervolgens verscheen op het grote bord vóór in de zuid-westhoek dwars op het woord  frettiez - wat dat dan ook moge betekenen - : cremeux en toen ben ik gaan bridgen.
26 januari Vandaag en morgen spelen we halve finales in Lattes. Dat is in de buurt van Montpellier en bijna anderhalf uur rijden. We waren er heel lang geleden al eens geweest en kregen champagne na afloop, want we werden er 1 en gingen naar Parijs. Toen we nog in promotion zaten. 
Het gaat vooralsnog heel goed, morgen blijven proberen of we nog een keertje naar Parijs mogen! We staan 2,5 punten achter op nr 1 en er gaan er 3 door ...

Ze hebben daar in Lattes slechts één dames- en één herentoilet, lastig, met zo veel spelers; in de korte pauzes altijd lange rijen en je moet het hebben van de momenten dat je dummy bent! 
Voor de deur een leuke meliaboom. Die bloeit met niet erg opvallend, maar wel schattig, met paarsblauwe bloemetjes. Later staat hij vol kleine bolletjes beeldig kaal te wezen. De eerste keer gezien in Australië, toen had ik geen idee wat het was. 

24 januari Gisteren zijn we voor het eerst sinds half November weer eens in Narbonne gaan bridgen: 3e plaats van 24 met 57%: heel behoorlijk. Op de terugweg werden we ingehaald door een groepje van hetzelfde merk auto's (VW Polo) met oplopend kenteken: W523BL, W524BL, W525BL en W526BL. Al jarenlang zie ik regelmatig groepjes van auto's (ook andere merken en nummers) in de regio rondrijden. Het zijn er altijd 4, rijden allemaal tamelijk snel en vlak achter elkaar. 
Eerst dacht ik dat het oefeningen waren in formatierijden van Gendarmerie, Douane of zoiets, maar recentelijk had ik begrepen dat kentekens, die met W of WW beginnen, tijdelijke nummers zijn voor de handelsvoorraad van garages, zoals de FH serie in Nederland. Ook dat bleek niet zo te zijn. 
Buurman Cor (die kennelijk kennissen bij Google heeft en alles kan vinden)  liet me zojuist weten dat dit testritten zijn voor diverse typen en merken auto's. Op de stoel naast de bestuurder staat een tank met water om een bijrijder te simuleren. Wát ze testen is niet bekend, maar dat zal wel met brandstof, milieu enzovoort te maken hebben of met de klotsfactor van watertanks. Het standaard circuit is Maureilhan-St Chinian - Cessenon - Cazouls - Maureilhan (afstand 47 km, gemiddelde tijd 1 uur en 4 minuten) maar er zijn toch ook andere routes, want wij kwamen ze tegen tussen Cuxac en Capestang.  
23 januari Een website zonder foto's is ongezellig, deze zijn alleen maar voor wat kleur. Het is hier saai, zonder onze Nederlandse buren. We hebben de laatste tijd erg weinig buiten de deur gedaan: eerst was er sneeuw, toen gewoon koud, toen Ko behoorlijk verkouden, al met al geen reden om de hort op te gaan. Ik amuseer me wel met het enorme borduurproject (bril af, lamp aan), een boekje en af en toe een film uit het rijke assortiment van Ko. Ko amuseert zich met het verzamelen van bestanden, zoals het film assortiment. 'Iceage' hebben we bekeken, maar we vonden er niet veel aan; 'Singing in the rain'; 'You'll meet a tall, dark stranger' (met Anthony Hopkins en van de hand van Woody Allen, alles loopt mis) en 'East of Eden' met James Dean, niet meer van deze tijd. Leuk hoor, zo'n ...? filmotheek? cinotheek? (mediatheek!) waar je van alles uit kunt halen.

Op de enkele narcis en dikke knoppen in de helleborus na is er buiten nog niet veel te beleven. Meestal zijn er al krokussen in deze tijd, nee dus. De amandel wil ook wel eens gaan bloeien eind januari, maar ik denk eigenlijk dat hij overleden is. Op de markt was er al wel mimosa te koop, maar bij mij is er van de snoezige, geurende, pluizige bolletjes binnen een uur niets meer over, dus ik koop ze nooit. 

22 januari  Het Nederlandse 'Carglass'  heet 'Autoglass' in Engeland, haha! Wel allebei met dubbel s.
21 januari Twee keer per jaar moet ik me gaan vertonen bij de burgemeester; laten zien, dat ik nog in leven ben. Zodat de instanties, die dat van me vragen, pensioen aan me blijven uitkeren. 
Vorige week lag er sneeuw en was de wandeling naar de mairie niet erg aantrekkelijk; ik beschik hier niet over het juiste schoeisel voor sneeuw, de wandeling is heuvel af en later weer op en als bejaarde kun je maar beter niet ten val komen, haha!  Donderdag t/m zondag is de mairie dicht. Vandaag dan maar, al is het weer ook niet geweldig, harde wind, wat regen. Onderweg werd ik opgevrolijkt door een spreeuw die in Pierrerue woont. Hij trakteert je op een voortreffelijke imitatie van een wielewaal.

Iets heel eigenaardigs vind ik, dat schrijvers zulke rare fouten maken. Ik lees een boek van ene Jodi Piccoult. 'Picture perfect' is de titel. Het is een wat beter soort suikerwater, dus je mag er ook niet al te veel van verwachten. Jodi Piccoult laat een archeologe zich binnen 36 uur verplaatsen van Los Angeles naar de Olduvai kloof in Tanzania. Volgens mij is het in de eerste plaats gewoon een hele lange vliegtocht van Los Angeles naar Tanzania, alleen al 5 uur van west naar oost Amerika. 24 uur lijkt me al weinig, als je inchecken in L.A. en uitchecken in Arusha - die meneer in een wit pak, die aan alle binnenkomende reizigers vraagt of ze met de Mexicaanse? - vogel?griep in contact zijn geweest, lachen! -  meerekent. Dan ga je vast niet in één ruk door naar Olduvai, want dat is ook nog eens een pokkeneind rijden. Er is heus geen lijnvlucht. Ja, misschien kun je met een privé vliegtuigje of een helicopter als je een belangrijk persoon bent en/of veel geld hebt, maar gewoon iemand die zijn werk daar gaat doen?
Later, vanuit Olduvai, gaat deze archeologe  naar de stad om daar een vriendin op te bellen. Toevallig is op de hele Serengeti goed bereik voor je mobiel*), drie jaar geleden hebben wij ons erover verbaasd. (De Tanzanianen beschikken zelfs over een telefoonboek voor mobiele nummers!!) Maar de heldin gaat dus 'even' naar Mto wa Mbu, want dat is de dichtstbijzijnde 'stad', ook een uur of twee ongemakkelijk rjden ver, om iemand op te bellen. Nog sterker: de avondjurk, die haar vriendin opstuurt uit Los Angeles is de volgende dag al per post binnen. In Olduvai!
*) Ik zie later, dat het boek in 1995 is geschreven. Ja, toen bestond de Euro nog niet eens ...
Vorige week las ik een boek van Mary Wesley, niet de eerste de beste; leuk boek trouwens: The vacillations of Poppy Carew. Mary Wesley laat in oktober een magnolia geuren en een merel zingen.

In het programma Editie NL vanavond een docent erotische verhalen schrijven. Die vertelt, dat je door er een tweede element bij te halen aan  seksscènes iets verrassends toevoegt en geeft dan als voorbeeld dat iemand die - hoe zeg je dat netjes? - bezig is? - is  'zich irriteert aan het kraken van het bed'. Nuttig, zo'n docent!

's Avonds kijk ik (Ko kijkt half mee) een aflevering van CSI. Daarin blijkt het vriendinnetje van de zoon van de persoon die het onderzoek naar de moord op een baseball coach leidt als Meesteres Z in een etablissement te werken. Niet dat die zoon dat weet ... ach, ze gingen net samenwonen. Maar goed, de SMdame zegt, dat zijn geen prostituee is, maar een gediplomeerd sekstherapeute. En toen vroegen Ko en ik ons af waar je daartoe wordt opgeleid? HBO? LOI? Met stages en zo? 
Overigens weten we na een kwartiertje meestal wel wie de dader is. We kunnen ons wel eens aan de politie gaan verhuren als consultants: avondje hun video's bekijken, zeggen 'Die is het'. Hoeven zij dat alleen nog maar te bewijzen en vangen wij 10.000€.  

19 januari Alle sneeuw weg; de hele dag regen en net zo grijs als in Nederland. Wet 2 narcisjes in de tuin, een soortje uit de Atlas. Zijn officiële naam is Narcissus romieuxii. Spreek het maar eens uit! En nou in een Engelse kwekerij ...
Gelukkig heb ik mijn borduurproject, al zie ik nu al dat er flink wat problemen komen. Ik heb in 3 hoeken het bloemmotief geborduurd, maar omdat de stof fijner is dan van het origineel valt het hele patroon klein uit: ongeveer 8 cm in het vierkant (wel een dag of 4, 5 werk voor één keer het patroon) en de geborduurde bloemen verdrinken in die grote lap. Daar moet iets op verzonnen worden!
18 januari Er is alweer veel weggedooid. Waar we bezig zijn geweest met het opbinden van de mimosa*) langs de weg stonden wat voetstappen in de (pap)sneeuw. Daar bleef dit van over. 

*) Die mimosa - een Australische soort, Acacia rubida, die ik in 2006 gezaaid heb; ik weet op de dag af hoe oud hij is - boog ver om door de gewicht van de sneeuw en de knoppen die er al in zitten. Hij heeft het ook al moeilijk als het flink waait, hoewel buurman Cor hem professioneel aan de rotsen heeft vastgemaakt met leer en een kabel. Wij hebben, hogerop, een panty en een elektriciteitsdraad gebruikt, een stuk minder degelijk en veel lelijker. Ik ben hem toen het zo sneeuwde een paar keer gaan uitschudden, zodat het meeste eraf viel. En gelukkig is hij niet geknakt.

17 januari Vannacht heeft het aardig gevroren. Overal versierd! De ketting, die van het dak hangt bij de hoek van het balkon - een slim idee van Ko; regenwater valt er langs precies in de ton eronder - is veranderd in een lange ijspegel.

Verder is het erg mooi buiten, maar we kunnen niet weg: wel naar beneden, maar voorlopig niet meer naar boven! Gelukkig heb ik altijd genoeg eten in de vriezer en zo. Morgen hebben we bridge met de Nederlandse groep in Puissergier. We zullen zien. 
O, ik krijg net een telefoontje dat het niet doorgaat. Van de spelers wonen er 2 in de Minervois; die zijn echt ingeneeuwd en bovendien vriest het er stevig!

Zo zien we Pierrerue niet vaak!
16 januari Het heeft nu vrijwel de hele dag gesneeuwd. Het klinkt hier helaas nat, want het is 3° en het druipt overal. Ik mis het geheimzinnige van serieuze sneeuw met vorst, waardoor alles zo stil wordt. Toch is het leuk, anders dan anders. 
De zelfgezaaide mimosa, een goed vorstbestendige Australische soort, beneden langs de weg hangt krom van de zwaarte. 

16 januari  Eerst was het regen, je zag de individuele druppels vallen en daar door leek het een beetje op sneeuw. Toen werd het natte sneeuw en nu is het gewoon sneeuw. Maar het blijft niet liggen. Nog niet.
Ik mag er altijd graag naar kijken: soms kleine vlokjes, dan ineens weer van die zakdoeken: fascinerend!

Later: het wordt nu toch een beetje wit ...

13 januari Bij de parkeerplaats in la Grande Motte liep vanmorgen een meneer met 3 Australische herders. Vooral de hond links op de foto was een plaatje, met een blauw en een bruin oog, heel bijzonder. De competitie verliep niet heel lekker: we stonden tot de laatste ronde steeds maar op de 10e plaats en vinden het spelen met tafelschermen en halverwege wisselen (mi-temps) maar onrustig. Maar de laatste ronde hebben we goed gespeeld en we eindigden als 6 met een plaats in de Liga Finales, de springplank naar de Nationale Finale in Parijs. 
Bridge & Temperament. Behalve de kaarten speelt ook het temperament van de tegenstanders een rol. 
Op dit spel bood Ko een nogal scherpe 4 die met veel graagte gedoubleerd werd door Oost. Die had alle ontbrekende punten en 4 troeven en zag een vette winst. Maar door die graagte wist Erna precies waar het gevaar zat en gebruikte dat heel mooi om het contract binnen te halen. Een prima score van 790, want aan de andere tafel was het 3 contract (140)
Ko






Erna
  H97
  B53
  9
  HB10643

Noord
West --  Oost
Zuid

 V10842
 H1098
 A6
 A9

Op het allerlaatste spel boden onze tegenstanders 6, maar toen na de uitkomst door Ko de dummy op tafel kwam (heel gedoe met dat luik in het tafelscherm dat elke keer open en dicht moet) werd mijn linkerbuurman boos op zijn partner, omdat zij hem in zo'n hoog contract gemanoeuvreerd had. Ik wist, door het biedverloop, dat er één aas zoek was en door het gemopper, dat de harten mijn buurman niet goed bevielen. Daarom legde ik van B103, de boer op de van tafel gespeelde kleine harten, waar ik normaliter 2e hand laag gespeeld zou hebben. Leg ik klein, dan kan de leider de 9 spelen (hij heeft H9) en zo zijn contract maken. Ko heeft A87. Maar nu moet buurman de heer spelen voor de aas. De vrouw ligt op tafel, mijn 10 wordt hoog en het contract is down, terwijl onze partners 4 maken. Ook hier inspireerde het temperament van de tegenstander tot een winnende speelwijze.
12 januari Gisteren een rustig dagje gehad; 's avonds, om toch een beetje te vieren, met  Antoine en Monique gegeten bij de Japanner in Béziers; niet geweldig, wel smakelijk.

Vandaag speelden we competitie in la Grande Motte, hier bijna anderhalf uur rijden vandaan. Da's ver en de competitie is vermoeiend, met 'mi-temps' - halverwege elke match wisselen - zodat je tegen het hele vijandelijke viertal speelt i.p.v. tegen de helft. 'Mi-temps' is wat minder rustig en kost extra tijd en concentratie. Bovendien speelden we met tafelschermen en Bridgemates. De biedkaartjes liggen dan op een schuifplankje (tray) dat onder het scherm doorgaat. Na het bieden moet de tray van tafel en de luikjes open, Bridgemate bijgewerkt (invoer van contract en score). Kortom, erg druk allemaal. 


La grande Motte ligt een kwartiertje voorbij het vliegveld bij Montpellier en dat laatste stuk is qua landschap bijzonder, een beetje als de Camargue. Met binnenmeren, roze flamingo's, witte paarden en parasoldennen, de leveranciers van pijnpitten.

11 januari 75! Van Ko heb ik een fraai en zacht rendiervel gekregen, voor t.z.t. op de grijsbruine laminaat vloer in ons ooit huis in Nederland ... Ja ja, ik kies t.z.t. voor laminaat, want die geliefde brede eiken delen vind ik weliswaar prachtig, maar parket - we hadden het op nr 72 - wordt helaas niet met een poetsvrouw geleverd en het verschiet ook behoorlijk: aan de zonkant van 72 was het geel en lelijk. In Voorthuizen hebben we laminaat en ik vind het fantastisch: mooi om te zien, supermakkelijk in het onderhoud, ongeveer op kleur leverbaar en ook nog eens goedkoop.
10 januari We kunnen het bijna niet geloven, maar Sicard kwam: met computer (!) en de clime doet het dus weer. 
9 januari We gingen wat later weg dan anders en waren om ¼ over 10 thuis. Onderweg zagen we de lelijkste kerstboom ooit, vlak achter Luik, waar we altijd de eerste koffiestop houden bij Q8. Vreselijke kerstboom, lekkere koffie, beter dan andersom.
De reis verliep zonder problemen. Ondanks de doordeweekse dag was het niet heel druk, veel meer vrachtwagens, veel minder personenauto's. De leukste vrachtwagen vonden we 'Ghestem'. 'Ghestem' is een bridgeconventie, die in de eerste periode van leren vaak tot fiasco's leidt, maar als je 'm eenmaal onder de knie hebt heel bruikbaar. Wij spelen 'm al jaren.
We gingen trouwens weg bij 4° en kwamen aan bij 1°. Vannacht heeft het hier aardig gevroren. Later op de dag zagen we iets dat we in geen weken gezien hadden: de ZON. Vanmiddag was het best lekker, zon, 10°, geen wind, maar er komt nu bewolking opzetten.

Ko had weken geleden M. Sicard per e-mail al laten weten, dat de computer in onze 'clime' niet goed functioneert en hem gevraagd een nieuwe te bestellen. Sicard had niet gereageerd en de kachel deed het gisteren noch vanmorgen. Gelukkig hebben we kleine elektrische kacheltjes overal aan de muur en het was warm genoeg. 
Wij naar de winkel van Sicard vanmorgen. Het schijnt dat hij morgenochtend komt met die computer, maar dat moeten we eerst nog zien. Zojuist floepte de 'clime' ineens weer aan. Heeft iedereen dat nou? van die raadselachtige dingen die verkeerd gaan: computers doen raar, kachel wil niet aan, fotokaartje weigert dienst. Van dattum, maar een uur, 2 dagen of nog later werkt het ineens weer. Hij floepte trouwens wel aan, maar niet uit en het werd zomaar 25+° in de kamer. Eigenlijk vinden we dat héél lekker.

De makelaar vertelde, dat de markt hier weer in beweging is. Nog niet voor ons huis ... Gelukkig is er elke zondag en donderdag markt.

6 januari We gingen even Claire en haar gezin dag zeggen in Amsterdam, op Bondy na allemaal met jetlag; op de heenweg duurde het 5 dagen voordat de kleintjes weer in hun ritme zaten! Daarna even een huis kijken (leeg, dus we konden gluren) en Nieuwjaarsdrive in Leiderdorp, waar we door slecht spel de prijs voor het dichtst bij 44% haalden ... ai! Veel bekenden en leuk, natuurlijk. De kerstboom bij LBC stond nog en was heel bijzonder versierd.
Daarna werden door Frans en Gita gefêteerd: een prima etentje bij Tenchi in den Haag, alvast voor onze trouwdag en mijn verjaardag. Hartstikke lekker, hartstikke gezellig. Tenchi - Chinees/Indisch - is aan te bevelen: kleine porties, waarvan je er eindeloos veel mag nemen. Heel lekker en een bijzonder aardige bediening.
5 januari Het huis in Amersfoort viel flink tegen. We wisten al dat er maar één wc was. Da's erg vervelend, kom je thuis na een tijdje weg, moet je allebei, staat er een te tandakken!
Maar het had ook een donkere woonkamer, lelijke vloerbedekking, heel veel houtwerk dat geschilderd moest worden, een plat dak waar 40 jaar niets aan gedaan was en ergst van alles: de enige boom in de tuin was zo'n vervloekte prunus!!!
Één volledig patroontje is af. Wat een werk. Het lijkt niks, maar daar zit je wel een dag of 4 vrijwel non-stop aan te borduren en fouten zijn zo gemaakt!

De kleuren zijn fabelachtig mooi. Ik moet nog een halve meter open zoom en dan is dat ook gebeurd. Van het grote kleed is dat bijna 7 meter!

4 januari We gaan weer bijna naar huis, nog even genieten van typisch Nederlandse heerlijkheden. We eten vandaag spruitjes. Spruitjes zijn bewerkelijk en lui als ik ben kies deze keer voor 'panklaar'. Mevrouw Pietlut houdt niet zo van bruine blaadjes, verdacht zachte stukjes en kleine rupsjes in de pan en bekijkt elke individuele spruit op dergelijke gebreken. Valt dat even tegen: er komt nog een flinke berg afval vanaf en het is zeker weten niet minder werk, alleen veel duurder. Weer wat geleerd!

Ze waren wel erg lekker.


2 januari
Dat ging niet door, huis kijken, makelaar ziek. 
1 januari 2013 Daisy zat geboeid naar het vuurwerk te kijken vannacht. Daar valt bijna geen foto van te maken, natuurlijk. Ten eerste is het vuurwerk hiervandaan vrij ver weg, dus je moet het hebben van het treffen van een vuurpijl, haha: dat iets roze floepsertje. Verder kan ik de straatlantaarns niet mijden en tenslotte wordt een deel van het interieur in de ruit weerspiegeld.

Wij wensen iedereen een gezond 2013 en ik hoop voor jullie allemaal, dat je veel zult lachen dit jaar. Dat helpt weer bij dat 'gezond'. Duim een beetje voor ons? Een koper voor het huis zou mooi wezen.

Morgen gaan we naar een leuk huis in Amersfoort kijken.

 

  


Wie nog wat meer van 2012 wil zien kan hier terecht:  Jaaroverzicht 2012  
of klik op 2012 in het menu

Naar bovenkant