Naar de onderkant van de pagina
31 december 2010. Deze laatste dag van het jaar doorgebracht met Jaap en Adriënne, een beetje traditie inmiddels. Bridgen en samen eten en dit keer gecombineerd met een hele grappige voorstelling in de Haagse schouwburg: De Illusionist. Begon om 7 uur en ½9 afgelopen, nog 2 rondjes bridge en langs superstille snelwegen ruim voor het geknal thuis. Erg leuke dag. 
Aan alle lezers: een goed en gezond 2011 toegewenst. Ik hoop dat iedereen dit jaar veel zal lachen!
30 december Eergisteren hebben we 'geproefdraaid/ proegedraaid?' met Daisy bij N&W, waar ze volgende week gaat logeren als wij op vakantie gaan. Dat ging uitstekend. Daisy houdt niet van de auto, maar voelt zich vaak direct thuis bij iemand anders, waar weer van alles te beleven valt. Hier vond ze m.n. de trap erg spannend! Terwijl wij een kaartje legden lag ze heerlijk in haar eigen (meegebrachte) verwarmde mand te slapen.

Truien breien is leuk, afwerken is erg vervelend. Tig draadjes afhechten en netjes aan elkaar naaien, ik vind het niks! En altijd weer gehannes met de boord, die niet wil zoals ik het wil.
Ik heb nog massa's wol over en denk over een klein sjaaltje in die paardenribben ...  Maar er kan ook nog wel een hele trui voor een klein jongetje uit!
Later: trui is af, maar groen staat me niet!

28 december Dit is massonia, in twee uitvoeringen. In Frankrijk heb ik nog een 3e gezaaid, maar tot op de dag van vertrek niet opgekomen. Ze komen uit Zuid-Afrika en het is een bolgewas. De planten worden elk jaar groter, maar maken geen zijscheuten.

Ze bloeien dus midden in de winter. En nu maar hopen dat ik ze gezond en wel deze komende 5 weken kan overhouden. Ze moeten ook nog uit logeren, als wij op vakantie zijn straks.

 

27 december Ko moest zijn paspoort ophalen in het gemeentehuis van den Haag. Wat een prachtig gebouw van binnen! De foto moet je eigenlijk groter en niet gecomprimeerd zien. Tegen de achterste wand, in een heel dun lijntje van lichtjes uitgevoerd, het contour van een kerstboom tot aan het plafond. Wow! Vervolgens naar Oudenhoorn, ver weg. Daar woont een kweker van kleine bijzondere planten. Hij wilde oxalis van mij en ik kreeg wel 6 plantjes van hem, o.a. massonia. Ik zal er morgen een foto van maken. Altijd weer leuke mensen, kwekers. Ik ben maar één keer een chagrijnig typ tegen gekomen, uitgerekend een persoon waarvan ik dacht, dat je er wel mee zou kunnen lachen: Romke van der Kaa ... Die had misschien zijn dag niet.
Even langs Xotus, een tent vol Indonesische heerlijkheden, iets voorbij Delft, op de terugweg.
Ko moest nog naar de ANWB in Leiden, ik een paar boodschappen, daarna kringloopwinkel (wegbrengen) en naar J&J, altijd gezellig. We troffen hun dochter, tijden niet gezien, en zij vertelde iets merkwaardigs: ze herkende nagenoeg elk nummer van de top 2000, die ze deze dagen over de radio uitzenden. Ko en ik herkennen hooguit 1 nummer op elke 50 die langskomen. 
Gauw F&G even goedendag zeggen en div. zaken afleveren - we hebben altijd kratjes staan met spullen van en/of voor vrienden, kennissen, kringloopwinkel etc - en terug naar Voorthuizen, met een stapel boeken en Libelles. Koken en eten en naar Lunteren.
Daar hadden we vanavond hadden we een afspraak met ene Laura, een goudsmit, die erg mooie dingen maakt. Zij gaat een broche maken met een heel aparte opaal, die ik al 10 jaar geleden in Australië heb gekocht, maar die nog steeds in een doosje lag. T.z.t. breng ik verslag uit. Later: dat werd niks, ze was heel duur.
26 december Iets anders dan andere jaren vierden we eerste kerstdag bij Claire en Bondy. Zij hadden zijn broer met vrouw en 2 tieners over uit Nieuw-Zeeland, een huis vol, met ook Tonkie en wij twee erbij. Gezellig! Jacob, alweer 8 maanden, is echt heel vrolijk. Hij is úren op geweest en hij bleef maar lachen!
Tweede kerstdag brachten we hier door, met Ko's zoon en zijn vriendin en hun kinderen en de traditionele boerenkool, lekker met Surinaamse saus. Allebei de kinderen kunnen zichzelf uitstekend bezighouden, Kobus speelt met autootjes, Sarah houdt zich het liefst bezig met dingen in een container te stoppen en die dan weer leeg te gooien en kan daar eindeloos mee doorgaan Geen gejengel, geen gezeur met eten, heerlijk!
Van dochter 2 kreeg ik vanmorgen een mail: ze zit met haar vriend in Vietnam; ze hadden mountainbikes aangeschaft en gingen naar Cambodja fietsen! 

24 december Mijn dochter Tonkie noemt haar hond altijd een 'stresskip'. Dat epitheton kunnen we ook op Dees plakken: zij is bang voor honden, kleine kinderen, andere katten, mannen op het dak (2 jaar geleden) en de stofzuiger. Met de stofzuiger wordt ze uiteraard regelmatig geconfronteerd en in Frankrijk hebben we daarvoor het onvolprezen kattenluik. Maar er is in Voorthuizen geen kattenluik en  - nog erger - er ligt buiten van die koude, witte troep, dat zo onaangenaam aan je poten voelt. 

In de badkamer biedt de wasmachine een veilig heenkomen ...

Bij het 'weer' op de TV zijn ze enthousiast: 2 twee jaar witte kerst achtereen. Zowel eerste als tweede kerstdag in de Bilt een gesloten witte laag o.i.d.
Een witte kerst is wat anders in de romantische verhalen: daarin begint het zachtjes te sneeuwen op de vooravond van Kerstmis, bij voorkeur aan het eind van een hoop ellende. Nog NOOIT meegemaakt. 
Ik heb altijd belangstelling voor het weer gehad. Niet van luchtdruk en zo, maar wat voor (bijzonder) weer was het wanneer. Het begon te sneeuwen op 2e kerstdag 1962. Het begin van een superkoude winter (met de beruchte elfstedentocht, waar Paping won en bijna niemand de finish haalde).
Het sneeuwde op 2e kerstdag in 1985. De kerst die Ko en ik nooit zullen vergeten, want toen stierf Maarten, het 12-jarig zoontje van onze beste vrienden. Op die middag was ik op weg naar het ziekenhuis en heb huilend naar de eerste sneeuwvlokken zitten kijken. 
Een beetje echte witte kerst was het zowel in '95 als '96, toen we 's morgens alles buiten wit vonden. Dat was later wel weer verdwenen, maar toch. In '96 was het bovendien totaal niet voorspeld. 

We wensen onze lezers heerlijke dagen in vrede en vriendschap en met een goed gedekte tafel.  

22 december De temperaturen lopen wat op, hoewel ik net zag dat er de nacht van vrijdag op zaterdag -11° wordt verwacht. Dat wordt afzien in de nachtmis!
Daisy is flink ziek geweest. Na een dag lang braken (ze was niet buiten geweest en had niets afwijkend gegeten) zijn we 's avonds om 10 uur bij de dierenarts aangeland, die haar vocht heeft toegediend en een paar prikken. Wij moesten eigenlijk gisteren naar het westen voor allerlei (afgesproken) dingen, maar ik ben uiteindelijk thuisgebleven, want Spriet lag apathisch in haar mand. Ik heb elk uur water in haar bek ingespoten en aan het eind van de middag kwam ze gelukkig overeind en ging wat eten. Nu is ze weer OK. Ik had nog het schrikbeeld van Camilla/Rooie op mijn netvlies, die met soortgelijke verschijnselen kanker bleek te hebben.  
Ze verliest wel achterlijk veel haar en dat met deze kou: letterlijk een jas uitgetrokken!
Ko ging dus gisteren in z'n eentje naar het westen. Hij moest vóór 9 uur in de garage in Leiderdorp zijn. Hij vertrok om ½ 8 en was er om 10 uur. Hij was evenzogoed niet al te laat in den Haag voor het vernieuwen van zijn paspoort. Allemaal moeilijk dat paspoort, want hij moest een Carte de Séjour hebben - en die wordt niet meer afgegeven in Pierrerue - of een attestation de domicile, en daar deden ze in Frankrijk ook niet aan. In Frankrijk neem je, als bewijs dat je er woont, een afrekening van de EDF mee (energie leverancier), maar daar kunnen ze hier dan weer niks mee. Uiteindelijk is het wel gelukt met EDF- afrekening met handtekening van onze burgemeester, belastingpapier en dergelijke.

We amuseren ons met lezen, een moeilijke legpuzzel en speuren naar interessante aanbiedingen op eBay. Zo zag ik een paar dagen geleden een alleraardigste broche met een opaal en zette die bij mijn favorieten. Vannacht verkocht voor 540 pond. Niet eens van platina of goud, maar van zilver. Ik kijk altijd in Engeland, daar hebben ze de leukste dingen. Overmorgen gaat er een met nep-opalen!
19 december Vroeg weg bij -7°. De reis duurde wat langer dan anders, al ging het t/m Luxemburg zeer vlot. Even voor Lyon verscheen de eerste sneeuw in de berm, al gauw meer, maar de wegen waren goed. In de Ardennen sneeuwde het en moesten we langzamer rijden, in Limburg sneeuwde het hard, na Limburg waren de wegen weer prima. We hadden wat last met de ruitensproeiers; de garage in St Chinian had er bij de vorige beurt blijkbaar geen antivries in gedaan. Dat kostte wat tijd. Na 15 uur waren we thuis.

Onderweg 30 nationaliteiten gezien, (Wit)russen, Slovaken, Ukrainers, Zweden, Finnen, Hongaren: allemaal op weg naar huis voor de Kerst! Een aantal keren 2A uit Corsica, maar geen 2B, vreemd. En een Monegask, leuk woord. Iemand uit Béziers heet een Bitterois.
Vannacht is er hier nog een flink pak sneeuw gevallen, maar hier in huis is het lekker warm. We hebben alleen niet veel brood ...

17 december Ko zit voortdurend achter de PC (doet hij anders nooit ...) om te kijken hoe het met de sneeuw gaat dit weekend. We hebben besloten morgen te vertrekken i.p.v. zondag, omdat er dan in NO Frankrijk sneeuw verwacht wordt. Laten we hopen dat het allemaal goed gaat: deken en fles water mee!
Een vriendin stuurde deze foto, vanmorgen door haar in Amsterdam genomen. Het lijkt wel 100 jaar geleden, geen mensen, geen auto's en véél sneeuw.

M.d.a. Hermine

14 december Een paar wat zorgelijke dagen: kleinzoon Jacob is met aanhoudende diarree en flinke koorts vrijdag in het ziekenhuis opgenomen. Daar is hij aan een infuus met antibiotica gegaan en knapte er onmiddellijk van op. Maar omdat ze willen weten waar hij zo ziek van is geweest, laten ze hem niet gaan voordat dat uitgezocht is. Hij mag ook niet van de kamer. 
Wat een verschil met vroeger: er is voortdurend een van de ouders bij hem, ook 's nachts. Claire krijgt na een nacht daar slapen ontbijt, omdat ze Jacob nog altijd zelf voedt. Bondy niet. Verschil moet er wezen.
Claire was trouwens behoorlijk geschokt door het nieuws over de 2 kinderdagverblijven gisteren. Een van de twee is vlak bij haar en haar keus was erop gevallen, als de naam ervan haar niet zo had tegengestaan. Waar moederinstinct al niet goed voor is! 
Later: Jacob is weer thuis en ze weten niet wat er mis is geweest ...

8 december Vorige week kon ik het maar niet warm krijgen. Vandaag is het 20° of meer! 

Vanmorgen wat knipwerk gedaan op het terrein, zo meteen de troep wegbrengen en nog wat meer doen. Lekker! Hoewel ... de stekertjes waren ook wakker!

6 december Vandaag voor de bridgers onder onze lezers. Bridgen in Béziers is bijna altijd heel gezellig. We spelen niet altijd even briljant, maar vooruit, als we het in de competitie maar goed doen. 
Het was weer 'rare handen dag'. De ene gekke verdeling na de andere! Ik kreeg vandaag zo'n spel om van te watertanden: 
Erna
A
HVB987
-
HVB962
Het slem brandt in je vingers!! 

Wat denk ik te gaan spelen? 
Minstens iets van 6 toch? 
Ko
B65
106
876
108753
Erna Ko
   2 2
(3)  5         5
pas
Ons mancheforcingbod is 2, relay 2 of het aantal Azen. Maar met mancheforcing in harten beginnen we met 2 en springen dan naar 3, zodat het spel in handen komt van de persoon met de goede harten. Ik open dus 2
Ko antwoordt 2 ('Niks te melden; ik hoor wel wat de bedoeling is'). Vervolgens biedt mijn rechterbuurman 3 ... Ik heb bij Ko één aas nodig in harten of klaveren om 6 te kunnen spelen, maar ik heb niks aan Aas. Ik vraag Ko's azenbezit op met 5. 'Exclusion' heet de afspraak en het betekent: 'Ik heb geen belangstelling voor Aas, maar heb je een andere, dan wil ik dat graag weten!' 
Helaas, helaas, Ko's antwoord is 5 en dat betekent 0 of 3 azen, zonder die in ruiten, 0 dus! 2 buiten boord en het blijft dus bij  5 en ja, die zal Ko moeten gaan spelen (haha) en zelfs met maar één puntje bij hem loopt het contract zonder problemen binnen.
3 december. Zo zijn ze geboren, zo zitten ze bij de goedheiligman op schoot. Wat gaat het toch hard!

Hier begint de grote uittocht. Deze en gene zet haar/zijn planten hier neer, buiten of in de serre om te overwinteren ... Minimumtemperatuur 5°, dankzij een stokoud kacheltje.

Ook hier is het koud, graad of 5, 6 overdag, 's nachts vorst. Er kwamen zelfs pieterige sneeuwvlokjes langs. Bovendien waait het. In het weekend wordt minder koud weer verwacht, met regen!

In de verte (zeg 15 km afstand) zien we sneeuw op de heuvels liggen.

28 november Toen we thuiskwamen gisteren vroor het, vanmorgen hadden we wat regen. Ik vind het altijd spannend als de wolken vóór de heuvels hangen.

Meneer 'L'Exotique' was vandaag voor het laatst op de markt. Hij gaat met pensioen. Alle afgelopen jaren hebben we de ene zondag rijst en de andere nouilles van hem gehad. 

En in deze competitie eindigden we als 2. Mooi zo. Het vervolg is pas in maart.

27 november Competitie vandaag, 2e ronde. In Agde. Daar is de hoofdkleur geel, zowel aan de buitenkant als aan de binnenkant. Zelfs de bloeiende struik voor de deur - met deze temperaturen!!! - is geel. En onbekend, maar misschien cassia. Ja, cassia! De mevrouw rechts is een grote Duitse, die een apart systeem speelt; ik hoor haar altijd met nadruk zeggen 'toutes divisions'. De meneer op de foto, onbekend, had een leuk vest aan; dat had ik wel eens even van dichtbij willen bekijken. Het ging wel goed, we zijn tot nu toe 2, maar morgen nog 3 matches.

26 november Buiten is het koud en waait het, gelukkig niet erg hard. Wij weten daar wel raad mee. Benodigdheden: 2 bekers met komvormige bodem. Daarin een koffielepel cacao en een suiker, goed roeren, kloddertje magere room erbij, goed roeren, kokende halfvolle melk erbij en dan een legpuzzel omdraaien. Ko doet de kantstukjes en ik begin met iets met een felle kleur ergens. We hebben nog een half mueslibrood, ook lekker. Dik genieten!

25 november Heel veel mensen zullen gisteren naar de fascinerende hartoperatie op de TV gekeken hebben. Mijn complimenten aan de makers!
Vandaag zocht ik op het internet naar ideeën voor een kraag, die trui, hieronder. Daar kwam ik op de website van Jessica Tromp terecht, met breipatronen. Daar vind ik de volgende, m.i. bijzonder nuttige tip:

Stel dat je een hartaanval krijgt en je bent alleen en kunt niet veel doen. Je hebt felle, uitstralende pijn in je linkerarm tot pink en boven tot aan je kaak. Foute boel! 
Blijf kalm en probeer het volgende: heel diep ademhalen, zo diep als je kunt en dan zo krachtig mogelijk hoesten alsof je slijm uit het diepst van je longen naar boven moet krijgen. Herhaal dit elke 2 seconden. Adem, hoest etc. Het diepe ademhalen is voor zuurstofopname, het hoesten geeft druk op je hart. Probeer intussen hulp te krijgen.
Ik heb de kraag nog niet gevonden, maar dit lijkt me iets om direct in je persoonlijke geheugen op te slaan! Met dank aan Jessica Tromp.

24 november Begin van dit jaar, tijdens de Olympische winterspelen, uren aan de buis, heb ik een trui gebreid met veel gedoe, want ik wil het zelf bedenken, uiteraard zonder patroon en dan gaat er vaak wat mis: ik wilde zadelmouwen en kabels, wat een gedoe! Later bleek hij nog te kort ook en heb ik de boord aan de onderkant er weer afgeknipt om er nog een stuk aan te breien. Je kunt het bijna niet meer zien, nog één keer wassen ...
Maar OK, hij was 'n keertje af en toen waren de spelen nog niet klaar en heb ik een trui voor Ko op de pennen gezet. 
Er ging van alles mis, al had ik hier wel een patroon. De wol bleek niet van heel goede kwaliteit met regelmatig onderweg een knoopje erin. Ik verloor een keer een bolletje uit de auto, toen de deur even openging en ik dat niet zo snel in de gaten had. Het bleek erg vies geworden, maar voordat ik dat zag was ik alweer 10 cm verder. Uithalen, wassen etc. Toen kreeg ik pijn in mijn arm, een oude kwaal, en moest ik stoppen en daarna brak de zomer uit en dan kun je niet goed breien. Laatst begon ik weer, maar was al een tijdje bezig - er was een heel pand en een half tweede af - toen ik een gaatje onderin het pand waar ik mee bezig was, zag. Niet netjes reparabel. Ik verdenk poes! En ineens had ik er zó genoeg van, dat ik de hele boel heb uitgehaald. Ko heeft toch truien zat!
Uithalen en weer krinkeltjesarm krijgen leerde ik van mijn moeder. Op schoteltjes winden, in lauw water dompelen en laten drogen op een afdruiprek. Zit ik met een massa gele wol en ik draag nooit geel. Ik zie wel. Later: beter is om plastic flesjes draaien.
Ik had nog andere wol liggen, mooi kleurtje uit Engeland. Dus nu weer knutselen: deze steek heet 'paarderibben', wel ludiek. Tot borsthoogte, daarna tricot, wordt ie vanzelf wijder. Maar ik wil altijd nog wel eens een lage ronde hals, met daarin een openvallende kraag. Ooit gemaakt toen ik een jaar of 16 was, maar hoe???

13 november Door mijn plotseling vertrek naar Nederland hebben we vorige week het maandelijks toernooi 'Roy René' gemist. Dat wordt o.a. de eerste donderdag v.d. maand landelijk gespeeld en Béziers doet hierin mee. Een leuk toernooi met in elk spel een 'leermoment' zoals wij dat altijd gekscherend noemen en een boekje (un bouquin) met spellen en uitleg na afloop. Ik spaar de boekjes altijd op voor Berry Westra, die een collectie heeft van alles wat hij op bridgespelgebied kan vinden. W.s. heel nodig, als je elk jaar een kalender moet produceren. 
Op de 2e vrijdag v.d. maand spelen ze het in Narbonne, maar 's avonds. Dat kost ons wat meer besluitvaardigheid, want het blijft 40 km en het is nu donker! Toch maar eens gaan spelen. Wat lastig qua organisatie; het begint om ½ 7 en we moeten een uur eerder weg en nog wat eerder als we boodschappen willen doen. Dat stuurt de hele dagindeling in de war. We eten dan maar warm om een uur of 2 en nemen iets mee voor 's avonds. Maar na het bridgen werd er pizza aangerukt. Gezellig en lekker. 

Vandaag komt Sinterklaas in Nederland, maar hij was in alle vroegte blijkbaar al hier! Mijn tuinklompen staan altijd op het balkon en waren aangenaam gevuld ... Gauw naar binnen ermee, want het is vandaag warm. Het is 25 over 11 en al bijna 18°.

Op de schoorsteenmantel in de bridgeclub in Béziers stond opeens een houten kistje, met het deksel dicht. Natuurlijk was er één van ons beiden die wilde weten wat er in zat en deed dus het deksel open, om daarin alléén een briefje te vinden.....


Nieuwsgierigheid is een slechte eigenschap

7 november Wat een bizarre dagen!!! Via een raadselachtige opmerking in een brief van mijn (Erna) oudste zus en een telefoongesprek i.v.m. de verjaardag van de jongste kwam ik erachter dat weer een andere zus afgelopen vrijdag in het huwelijk ging treden met haar jeugdliefde. Het laatste vooral letterlijk te nemen; ze kennen elkaar van de kleuterschool. En dat is 75 jaar geleden. Ik was behoorlijk pissig, dat ik nergens vanaf wist en heb direct een vliegtuig geboekt. Bij 2 stel heel goede vrienden in onze vorige woonplaats Zoeterwoude kan ik altijd terecht voor een bed en een maaltijd. 
Er was alleen een vlucht te vinden van Girona naar - wel plezierig - Amsterdam en Ko was zo lief mij 'even' te willen brengen/halen. Girona is 200 km hiervandaan. Mooi vlucht over de Pyreneeën! 
Ik wou natuurlijk wel mijn kleinzoon zien en gelukkig viel mijn reis op de dag dat mijn dochter thuis is. Ik moest dus eerst van Schiphol naar Amsterdam. Eerst een chipkaart regelen. Dat bleek tamelijk eenvoudig en in het gebruik is het ding best handig. Even wennen, dat wel.
Op station Schiphol kwam ik Marijke W., een vroegere collega, die ik altijd graag mocht, tegen. Dik 15 jaar niet gezien. Zij moest naar Sloterdijk; ik reisde een eindje mee, zodat we konden bijpraten. 
Daarna naar dochter 3 en kleinzoon Jacob, nog steeds een knap en vriendelijk ventje. Hij lijkt op het ogenblik erg op zijn moeder, wat donkerder haar, maar blauwe ogen, onbekend in zijn vaders familie!
Daarna naar Zoeterwoude, allemaal met die chipkaart, lekker boerenkool eten bij J&J en vroeg naar bed. 

De volgende dag naar Oegstgeest voor het huwelijk. (Nu mijn zwager) Hans heeft op zijn 5e al aangekondigd dat hij later met Paulientje zou trouwen en dat is dus nu gebeurd. Er was heel wat familie en er werd veel gelachen. Zo'n trouwerij was voor de ambtenaar van de burgerlijke stand natuurlijk ook uniek! Nieuw voor mij was dat de plechtigheid niet meer bepaald werd door wie het huwelijk voltrok, maar dat er allerlei inbreng van betrokkenen was: muziek en toespraakjes. Niet meer zo'n betrekkelijk stijf gebeuren.  Na afloop gingen we lunchen in Leiden, behoorlijk lastig qua parkeren voor de gasten. Mijn broer en zijn vrouw wonen in Leiden en zijn fietsers; zij moesten wel 3 kwartier op de anderen wachten.
De lunch was vlak bij de  Haarlemmerstraat: kwam dat even goed uit, kon ik daarná mooi even gaan winkelen. Eindelijk goeie laarzen gevonden en erg aardig geholpen in de winkel waar ik ze kocht. Met de bus naar huis; dat was een verkeerde bus, eindpunt helemaal achter Heineken. Gevolg: een heel eind lopen (op die nieuwe laarzen), waarvan het grootste deel langs een wandelpad in Z'woude. Ooit heb ik in een kleine commissie gezeten, waarin over dat pad overleg werd gepleegd en ik kon nu 10 jaar later zien hoe het was geworden: knotwilgjes groeien niet heel hard, wel daarboven, maar niet de knot ... Het was van dat lekkere, rustige, vochtige herfstweer, waarvan je haar gaat krullen.

's Avonds was er een maaltijd georganiseerd door vluchtelingenwerk, waarbij de nu in Zoeterwoude gevestigde vluchtelingen van weleer een maaltijd hadden bereid van gerechten uit verschillende landen, vnl. Afghanistan en Iran. J&J hadden daarvoor ingeschreven en er kon nog wel iemand extra bij. Het eten was erg lekker. Er waren helaas weinig bekenden, maar leuk was, dat de burgemeester er was; zij maakte met alle aanwezigen een praatje en kwam later even een kwartiertje aan elke tafel zitten. Inspirerende, kordate burgemeester. 

Zaterdag was het minder aantrekkelijk weer, goed voor een legpuzzel, niet af ... We zijn even naar een expositie geweest in het huis van een (overleden) fotograaf die ik ooit goed gekend heb; hij kwam vaak foto's van mijn tuin kwam maken. Heel leuk huis, helemaal veranderd dat wel, mooie expositie van o.a. fraaie keramiek.  

Nog even kijken in een galerie van kennissen, ook weer gezellig, en daar liep ik Didi tegen het lijf - we waren ooit beiden lid van een niet meer bestaande plantenclub en zij woont eveneens regelmatig in Frankrijk. Er was gespreksstof genoeg!
Later even wezen buurten bij F&G, de andere dierbare vrienden in Zoeterwoude. Die hadden hun kleinkinderen op bezoek. Eentje had ik nog nooit gezien, de oudste niet sinds ze een jaar of 5 was, nu alweer op de middelbare school!

's Avonds trad de zoon van J&J met zijn band op in een plaatselijk kroeg. Wel heel gezellig, maar erg hard die muziek. Je hoort verdorie amper wat ze spelen door het gedreun. Geen gesprek mogelijk, helaas. Daar was tot mijn vreugde Hans H. ook; hij werkte eerst bij mijn vroegere tuinman en kwam met hem minimaal een keer per jaar langs voor allerlei tuinkarweien. Later begon hij voor zichzelf en kwam in Zoeterwoude wonen, maar door omstandigheden is zijn bedrijf verkocht. Dat wist ik en ik dacht, dat hij verdwenen was. Dat viel dus mee, hij woont nog steeds in Zoeterwoude. Leuke tuinman, die prachtige straatjes kan leggen! Misschien gaan we nog wel eens terug naar Zoeterwoude.
In dat café werd trouwens volop gerookt, heel raar, het is helemaal geen klein eenmanszaakje! 

Joop bracht me in alle vroegte naar Schiphol. Daar waren ze vast begonnen met het organiseren van de Kerstsfeer!

In het vliegtuig zat ik naast een heel enthousiaste, ondernemende Marokkaanse, jonge vrouw, die in Spanje woont en werkt en in Nederland papieren was gaan halen om binnenkort in Spanje te trouwen. Later feest in Marokko. Voor me zat een enige, jonge vent, die kok was en die een dag in dat beroemde restaurant in Rosas *) een workshop ging doen: een absoluut unieke kans voor hem, die hij niet kon laten schieten, ook al was zijn vrouw gisteren uitgerekend ... Hij ging vanavond weer terug en hoopte dat de baby nog één dagje minstens op zich zou laten wachten. 

*) El Bulli. Je moet, als je er wilt gaan eten, anderhalf jaar tevoren reserveren. Maar het gaat nu een tijdje dicht.

Wat een interessante mensen ontmoet je toch overal! En wat een bijzondere dagen waren dit.

 

31 oktober Ter ere van het uurtje extra dronken we een kopje koffie bij 'Le Balcon', waar we dan andere Nederlanders treffen. We zaten hier nog op de rest van de bestelling en op Wil te wachten, Robbert was er al, later zouden er nog een heel stel komen.

In Nederland zul je niet vaak op een terras zitten met aan je voeten een dik tapijt van herfstblad.

28 oktober Laatst kwam ik op zolder onze elektrische poffertjespan tegen. Goed idee: poffertjes eten voor de lunch. Helaas wilde de machine, slechts één keer gebruikt, niet warm worden en ging het niet door met die poffertjes. E.e.a. verstoorde de zondagslunch met stokbrood en kaas. De ficelle ging in de diepvries en vandaag is het prachtig weer,: ficelle ontdooid en lunch op het balkon, want het is toevallig vandaag verrukkelijk weer!

We zijn nog steeds aan het opruimen, m.n. Ko die de garage een beurt geeft. 
Er staan altijd wel ergens een paar ongebruikte computers en daarvan gaat er één naar de sloop. Ko heeft de harde schijf eruit gehaald en die ziet er zó uit, foto hieronder. Leuk!  Het spiegelende schijfje draait als een razende rond en het ding dat er uitziet als een nagelschaartje tast hem af. Foto rechtsonder is de achterkant en zoiets hebben we vaker gezien.

24 oktober Vanmorgen kocht ik - op de markt, van die daalder ... : 5 middelgrote appels, 4 kleine banaantjes en 2 grapefruits en moest daar ruim 4€ voor neertellen. Soms reken je dan nog even om naar guldens: f 8,80, als je de originele koers van 1€ = f 2,20 aanhoudt. Hoe kun je nou zeggen dat het leven niet duurder is geworden! Ja, de computers zijn goedkoper en de CD spelers, maar die heb je nu bepaald niet elke dag nodig.
Dees heeft zo haar eigen manier om je duidelijk te maken dat het dekentje in haar mand wel eens in de was mag! De lap in een grote bal in het midden van de mand. 
Ze doet dat ook met de kattenbak, als ze vindt dat die verschoond dient te worden: helemaal overhoop! Onze prinses, het is wat.
23 oktober Zo, weer eens lekker vet gewonnen. Mike speelde met ene Hélène en dat ging als een trein. We eindigden met 120 punten over 5 matches, 20 punten meer dan het 2e team. Dat is veel, een score van meer dan 20 punten gemiddeld. Overigens is dat in een eerste ronde makkelijker dan verderop in de competitie.

Hélène had allerlei lekkere hapjes bij zich, zoals een complete quiche. Je gaat om ½11 weg, begint om 1 uur met spelen, bent om 8 uur klaar en tegen tienen weer thuis, dus je hebt onderweg wel wat nodig. We nemen altijd boterhammen mee en cola, want je moet ook wakker blijven. Tegenwoordig hebben we vaak na de wedstrijd last van droge ogen. Daar moeten we eens wat voor verzinnen.  

22 oktober Normaal is: opstaan, ontbijten, douchen Daisy borstelen. Maar ik wilde iets op de computer opzoeken en dacht er na de douche even niet aan. Later wel. Dees lag in haar mand - computerkamer - te slapen, ik stond in de keuken en zei, iets harder dan normaal, zoals ik 'Ko, wil je koffie?' zou zeggen: 'Dees, wil je geborsteld?' en ja hoor, daar kwam ze al aanrennen! 
We kunnen 'r van alles leren, behalve haar schouders met rust laten. Zaterdag j.l. deed ik haar truitje uit, want de wondjes waren genezen en de korstjes eraf. Ik hou haar dan een tijdje in de gaten, alles ging goed. Maar weer 'n paar minuten later: bloed op haar schouder! Er zit daar blijkbaar een plekje dat haar mateloos irriteert en met een superdunne huid. Inmiddels is het weer genezen, maar ik laat het truitje nog maar even aan. 
Het zou vandaag 19° worden, maar het ging niet door. Vanmiddag hebben we de halve garage een beurt gegeven en het rooie autootje, gisteren weer fluitend door de APK gekomen, volgeladen met troep en die vervolgens weggebracht. 
Morgen onze eerste competitie, ver weg, bij Perpignan.
21 oktober Vandaag stond de BorstenBus in St Chinian. 'Dépistage' heet dat, bevolkingsonderzoek. Ze doen er hier 2, op borst- en op darmkanker. Ze doen het - in de BB - grondiger dan in Nederland, er worden 4 foto's gemaakt en er volgt een onderzoek door een dokter. T.z.t. krijg je de foto's thuisgestuurd, maar hoewel ik al 2 dagen geleden ben begonnen met zoeken: ik kon ze nergens vinden! De mevrouw die de administratie deed gaf me de volgende tip: bewaren bij je ondergoed! Goed idee. 
Je krijgt hier gemaakte röntgenfoto's altijd mee, dus we hebben een aardige stapel, buiken, ruggen, handen, foto's van bloedvaten, maar waar zijn de boezemfoto's?. 
Daisy moest ook naar de dokter, voor haar jaarlijkse prik, waarbij ze ook altijd helemaal wordt nagekeken (de dierenarts zit ook aan het dorpsplein) en eergisteren was ik - Erna - bij de huisarts, die een echo maakte van mijn wang. Verstopte speekselklier. Waarschijnlijk. Hij stuurde me door naar een mondarts, heb je daar al eens van gehoord? Die doet hetzelfde als de tandarts, maar neemt de rest van de mond erbij en vangt dan meer dan een tandarts. Volgens de huisarts dan ...  De medische zorg is hier uitstekend. 
20 oktober Het was weer eens tijd voor een potje kaarten in Narbonne. Narbonne is een beetje een tropische stad. De buitenwijken doen ons altijd aan Harare of zo denken. Het vriest er overdag nooit en 's nachts zelden (maar het waait er altijd). Ergens op een pleintje komen we altijd langs deze boom, geen idee wat het is. Je ziet er ook vaak bloeiende bougainville, hetgeen erop wijst dat het er gewoon wat warmer is dan in Pierrerue. Misschien erythrina.
Het weer hier is trouwens wat beter, minder wind en 17°.

Vandaag was het een grote puinhoop, omdat vlak bij de bridgeclub een of andere manifestatie was, i.v.m. de stakingen, die overal aan de gang zijn. Het hele (grote) parkeerterrein stond stampvol auto's, w.s. van de demonstranten, en heel veel mensen waren te laat, omdat ze er niet door konden.

Ons bridgen was trouwens ook een puinhoop. 

20 oktober Gisteren aten we - heel lekker - bij Joke en Bram. Joke had een verrassing: een geschilderd portret van Daisy. Het lijkt heel goed. Joke maakt prachtige portretten van dieren, knap hoor!
19 oktober. De Fransen zijn niet happy met het voornemen om de pensioenleeftijd van 65 naar 67 te brengen en het pré-pensioen van 60 naar 62. Gevolg: stakingen overal. 
Afgelopen zondag kwam ik - Ko - terug uit Nederland; toen iedereen in het vliegtuig zat kwam de mededeling dat we, wegens staking van de Franse verkeersleiders, nog 2 uur zouden moeten wachten op startvergunning. Uiteindelijk bleek het maar een uur te zijn. 
Inmiddels staan er (in sommige steden) lange rijen voor de benzinestations. In Narbonne mag je per keer maar voor maximaal €30 tanken. Een vriend vertelde dat hij een uur in de rij had gestaan voor zijn €30; normale Loodvrij is daar niet meer te krijgen en Super/Diesel raakt ook op. Onze 2 auto's zijn nu vol, maar het wordt zaak om waar je maar kan ze nagenoeg vol te houden, anders moeten we overstappen op hout en stoom. 
18 oktober Zojuist heb ik de winterjas tevoorschijn gehaald. 10° overdag, harde wind en het is nog maar oktober!
Idiote kaart bij het bridgen vanmiddag: Ko opent 1 (voorbereidend, min. 2 klaverkaarten) en ik heb: 4, -, H754 en HVB97632. Gelukkig spelen we inverted minors: mijn antwoord van 2 is sterker dan 3 en belooft tenminste een 5kaart en 10 punten.  Niet dat ik die heb, maar ik kom toch aardig in de richting, en het is forcing, d.w.z. dat er mag niet op gepast worden. De tegenpartij begint zich er uiteraard mee te bemoeien en biedt 2. Ko 3, waarmee hij mij vraagt om een hartenstop: kijken of we sans kunnen spelen. Daar zit je dan met je 8kaart klaveren en 0 harten. Ik bood maar 6, dat moet toch kansrijk zijn, maar er zat 7 in. 
Toen mijn kaart op tafel kwam begon iedereen te lachen! 
16 oktober Een of ander insekt, een nachtvlinder lijkt me, heeft een serie eitjes op de schuifdeuren geplakt. Wat een onpraktische plek voor je kinderen! Hoe moeten die ergens wat te eten vinden?

15 oktober Op het nieuws net een item over het gebruik van privé vliegtuigen door ministers. Gerda Verburg nam vorig jaar een keer zo'n toestel en betaalde voor een vlucht naar Brussel en door naar Groningen ... 7000€. (Met Ryanair is het wat voordeliger: mits tijdig geboekt, Beziers-Weeze  € 5 enkele reis, inclusief toeslagen.)
Wij moeten echt heel lang over denken of we bereid zijn zó veel geld uit te geven voor een vakantie van 10 dagen in een 5e hands, maar wel privé, terreinwagen in Tanzania - hotels en vluchten inbegrepen - omdat we het zo achterlijk veel geld vinden!!!
11 oktober Gisteren ben ik begonnen aan het nieuwe boek van Jan Siebelink 'Het lichaam van Clara'. Dat valt weer niet mee ...  Op blz 64 heeft hij het over 'vreemd, hoekig zaad van O.I. kers' (volgens mij zijn dat nou net bolletjes), dan over de 'kelken van een rode pioen', pioenen doen niet aan kelken net zo min als b.v. rozen en op blz 71 heb ik het boek neergelegd en denk ik erover om het daarbij verder te laten: ...'toekomst zo optimaal mogelijk' ... wat een engerd. Ik heb het Harry Mulisch al een keer horen zeggen. Nee, dat is niet waar, bedacht ik in de auto naar het maandagse bridge. Harry Mulisch zei: 'Daar irriteer ik me zo aan.' Een uitdrukking met een engheid van 8 op de schaal van ELOES (Eerste Leidse Onafhankelijke Engheids Schaal). Bestond al in 1980.

Siebelinks 'Suezkade' heb ik ook opgegeven na maar een klein stukje. Daarin werd op de eerste bladzijden het woord 'rood' zó vaak gebruikt, dat ik een waas voor mijn ogen kreeg, haha! En dat terwijl 'Knielen op een bed violen' weliswaar een akelig verhaal is, maar wel meesterlijk geschreven. Ik vraag me af of, als iemand eenmaal een prijs heeft gekregen voor een boek en dat boek dan een bestseller wordt, de uitgever latere boeken niet meer laat proeflezen door iemand. Want anders zou zo'n fout als 'zo optimaal mogelijk' toch gezien hebben moeten worden? ( Lekker gezegde trouwens: 'zou gezien hebben moeten worden'.)  Het is goed want het is van Siebelink?)

Afgelopen zaterdag is een van mijn vroegere leraren overleden. Hij was in onze klas enorm geliefd, zozeer, dat er spontaan iemand met een actie voor bloemen is begonnen - 54 jaar na ons eindexamen!!! - waaraan een heleboel klasgenoten meedoen. De een na de ander komt zich melden. 

10 oktober Het weer is niks: 14° met flinke regen, die gisteren aan het eind van de middag begonnen is. Ko heeft het houtkacheltje aangemaakt, een beker chocolademelk erbij (we hebben nog koffiemelk uit Nederland!) en een éclair: zo kunnen we er wel tegen. Het blijft - volgens de weerberichten - nog minstens 4 dagen regenen.

Poes is er weer in geslaagd haar schouder open te krijgen en loopt de komende weken weer in een truitje. Suf beest! Ik heb toch het vermoeden dat het iets te maken heeft met het feit dat wij het gore lef hebben haar zomaar bij anderen achter te laten ... In januari was het net zo. 

9 oktober Alweer druk! Er was een rally georganiseerd door de Zonta, vrouwelijk soort Rotary. In de buurt, leuk voor  ons, want we zijn zo aartslui, dat we nooit wat gaan bekijken. Zo kwamen we eindelijk is Fontcaude, een oude abdij hier in de buurt (1154).
In een nisje, niet hoger dan 40 cm een beeldje van St Joris en de draak en is het museumpje een mooi reliëf over de heilige Catherina; ik geloof niet dat ze er zelf bij staat, wel de engel die het wiel vernietigt waarop zij geradbraakt zou worden. Is evenzogoed toch nog gebeurd, geloof ik ... 

De deur naar buiten zat trouwens goed dicht, zodat er geen Bacon meer in kan!

In Combejean (ongeveer loopafstand voor ons nota bene) bleek iemand een soort museum/verzameling heeft, van van alles dat met de wijnbouw te maken heeft of had. Heel veel werktuigen, schoenen, bussen van bestrijdingsmiddelen,  te veel om op te noemen. Hij vertelde o.a. dat in het midden van de 19e eeuw alle wijngaarden in Frankrijk teloor zijn gegaan door toedoen van een of ander beestje, dat door een botanicus per ongeluk was geïntroduceerd.

Tenslotte lunch bij Jougla, onze reguliere wijnboer en de foto is voor Gita!

7 oktober Een beetje bizarre dag, die begon met een bezoek aan 'Le Grand Frais' een verrukkelijke groente- en fruitwinkel in Narbonne. Hij is hier te ver vandaan om zomaar eens heen te gaan, dus doen we dat alleen als we toch in de buurt moeten zijn. Je kunt er alle mogelijke soorten fruit krijgen, zoals Elstar appels en sawo's, kleine, zalige, tropische banaantjes, aalbessen. De meest uiteenlopende soorten groente, aardappels, noten en ook nog vlees en vis. Alleen maar eerste klas spul. We gingen o.a. aardbeien kopen voor het bezoek aan een vrennis, die daar in het ziekenhuis ligt.
Daarna gingen we langs bij  Mary, de helft van het Engelse echtpaar waarmee we jarenlang competitie hebben gespeeld. Helaas hebben ze besloten verder ieder hun eigen weg te gaan en is Mary terugverhuisd naar Engeland. Ze was nu een weekje in Frankrijk om mensen te zien en om winterkleren te halen. Heel gezellig om even met haar bij te kletsen. 
Vlug, vlug naar huis om de was op te hangen en de planten water te geven en  daarna bridgen/eten met weer andere vrennissen. Met Marjan ga ik het komend seizoen de damescompetitie spelen en er moet nog wat geoefend worden. Heel gezellige middag/avond.  
6 oktober De bridgekalender van Berry Westra bezorgt ons veel plezier en is bovendien bijzonder leerzaam.  Hij ligt op een speciaal plankje op het toilet, zodat wij ons daar geen minuut hoeven te vervelen.

Vandaag wel een heel bijzonder probleem ...

5 oktober Het Polen verhaal is bijna af. Wachten is nog op een paar foto's van Aniela van onze laatste dag in Polen. 
3 oktober Het is regenachtig en best lekker, met vochtige lucht en een graad of 18 of wat meer. In huis is het dan een beetje kil en daarom is de mand van Daisy weer van zolder gehaald. Ze zat/lag er gelijk in!

Vanavond aan de hutspot! 

Het Polen verhaal is klaar tot aan de bruiloft, maar nu is wachten even op foto's van Aniela.

 

2 oktober We zijn weer thuis, in 2 etappes. De eerste dag tot even na Vienne, daar hebben we in de buurt overnacht. De volgende dag even rondgelopen in Orange en daarna een bezoek gebracht aan de Pont du Gard, die ik nog nooit gezien had. De Fransen hebben handig de omgeving dicht laten groeien zodat je dit schitterende Romeinse bouwwerk niet meer van de weg af kunt zien en dat kan nu alleen tegen betaling, 15€. Je kunt er wel een hele dag blijven als je wilt. Picknicken en zo.
Op de weg veel departementen gezien, ook ongewone zoals 22 (Côtes-d'Armor uit Bretagne)en 2A, een Corsicaanse vrachtauto zonder de oplegger, altijd een raar gezicht! en 29 nationaliteiten w.o. een Monegask en een Andorrees. En een Marokkaan. 
En hier was alles OK. Onze waarnemers hadden het goed gehad, poes blij, sternbergia's in bloei.
Er stond ergens een stokoude olijfboom. Op een plaquette ernaast was te lezen dat de boom in 908 of zoiets was geplant (hoe zouden ze dat nou weten?) ergens in Spanje en in 1988 hierheen was getransporteerd en geplant. Goed gelukt. Leuke ouwe knar van een boom in een mooie ouwe omgeving.

28 september. Terug van onze reis met einddoel Polen. De foto's moeten nog bewerkt worden, dus even geduld, want het foto programma hier werkt niet optimaal. We hebben trouwens fantastisch mooi weer gehad. Hier is de rest 
18 september Denk niet dat het leven in Nederland en in Voorthuizen saai zou zijn. Gisteren nog zagen wij zomaar in het wild een heel spannend nummerbord langskomen. Wie weet waarvandaan?

En het regende alleen vanmorgen, dus we konden droog boodschappen doen. Grote opwinding in het dorp want er kwam een optocht aan. Eerst een Voorthuizense blaaspoep. Ik keek al haast uit naar Joep, die in iedere Zoeterwouwse optocht te vinden was. We hadden hem trouwens gisteren nog gezien, in de supermarkt waar hij bezig was met ordenen van de schappen. Joep, een downie, is misschien wel de bekendste Zoeterwoude Rijndijkenaar.

 

Een heus bloemencorso! Vnl om de plaatselijke bedrijven te promoten, maar er was ook ruimte voor de kinderen. Ik zag wel wat in deze mini boerderij met een schattig zwart met roze varkentje achterin.  

Toen wilden we op de nu bloeiende hei gaan wandelen, maar dat ging zomaar niet: hei genoeg (we krijgen daar altijd HarryJekkersachtige gevoelens van), maar nergens parkeerplek. Er is een groot stuk hei bij Garderen, het Houtdorperveld, maar we konden er niet bij. Raar hoor. Uiteindelijk kwamen we in de buurt van Ermelo een geschikte hei tegen. En langstaartschapen, een ras, dat ik bij mijn weten, nog niet eerder had gezien. 

 

16 september Vandaag kwamen gezellig zowel Claire met Jacob langs als Tonkie van de paarden. Omdat het steeds regent en we dus niet veel buiten zijn lag er een legpuzzel uit. Rechts een foto van Tonkie tijdens een van haar Endurance wedstrijden, hier met Skritla, die de rit niet helemaal uitliep: 20 km voor het 360 km lange parcours achtte Tonkie het niet raadzaam door te gaan: haar IJslander raakte oververmoeid. Er is ergens een prachtige foto van Skritla, helemaal uitgeteld, gestrekt, in pyjama, maar ik kan er even niet bij. Zie 2011.

12  september Nu zitten we dus in Voorthuizen. De reis duurde lang, 2 dagen! We hebben overnacht in Beaune, een aardige stad met een leuk centrum, maar helaas waren we te laat voor het bezichtigen van het beroemde Hospice en gingen we de volgende dag er te vroeg voor weg. Maar door de tralies boven een fraai bemost muurtje kun je iets zien van het bijzondere dak. 
Net vertrokken pikten we een lifter mee, die ons tot Luik vergezelde. Helaas had de jongeman zich al een tijdje niet gewassen; in Maastricht stonk de auto nog!
We moesten de tweede dag via Venray, omdat er iets met onze satelliet was en de satellietboer in Venray woont. Lastig. Het euvel bleek minder ingrijpend dan gedacht, zodat we op de terugweg vrij zijn in het kiezen van de route. Wel leverde het op een doordeweekse dag via Lyon reizen een ongekend hoog aantal geziene departementen (5 niet) en nationaliteiten op. 

Het raadsel van onze benedenburen is opgelost. Ze zijn geëmigreerd naar Réunion. Gek, dat we er niets van geweten hebben en hen ook niet gedag hebben kunnen zeggen. Er woont nu een mevrouw alleen - heb ik me laten vertellen - en de poes wordt verzorgd door ...?

9 september De schoonmaak gaat verder. Vandaag is de bijkeuken aan de beurt. Een indrukwekkende verzameling flessen staat erin, vooral als je, zoals ik, alleen water, thee, melk en guava- of grapefruitsap drinkt. 's Avonds een slaapmutsje. 
Er is iets vreemds aan de hand. We hebben onze benedenburen, Frank en Valérie, al zeker 4 weken niet gezien. Hun opblaaszwembad staat enorm vies te wezen. De kat is er nog wel. Vanmorgen om 8 uur begonnen mensen er slooplawaai te maken, grrr. 
We hebben nooit erg veel contact met hen gehad; ze zijn best aardig, maar ook nogal luidruchtig met harde stemmen en veel telefoon gesprekken buiten, dus we missen ze niet echt, maar we willen eigenlijk wel graag weten hoe of wat! 
Krijg nou wat! Ik dacht dat we zaterdag zouden vertrekken, maar ik krijg net een mailtje van Nellen: tot morgen ...
6 september Vanmiddag zijn we gaan spelen in Narbonne. Muziek onderweg, het is een eind rijden: de mis van César Franck - op het 'Panis Angelicus' met die canon/cello na - niet erg bekend. Maar wat is het Kyrië hemels mooi. Ik zat gelijk in de nostalgie: wat was het genieten lang geleden, zingen in het Petruskoor onder leiding van inspirerende Thijs Kramer. In een dolle bui op Nieuwjaarsdag liet hij eens na elk onderdeel van de mis de partijen wisselen, Kyrië uit deze mis, Gloria uit die en de rest weer uit iets anders. Dat koor was goed getraind en had zeker een stuk of 12 missen in het repertoire, die zonder repeteren gezongen konden worden. 
Ik zou het wel weten,  Kyrië van Franck (die we overigens niet in de map hadden zitten, de rest van de mis is ook niet zo geweldig), Gloria van Bruckner met het mooie 'Amen'gedeelte, Angus Dei uit een missa brevis van Mozart. Wat had ik daar graag de solo van gezongen, de mevrouw die het deed - Hartebrugkoor - had een veel mooiere stem dan ik, maar geen techniek en ze raakte altijd buiten adem! Een heel vrolijke 'Dona nobis pacem'. Sanctus? *) Credo? Missa Criolla van Ramirez: Padre todopoderoso, creador di cielo y tierra, wow! Was ook heerlijk om te doen! Met Opus Quatro uit Argentinië en het oproepkoor van Wim de Ru: thuis instuderen, 4, 5 keer samen repeteren, één keer met de solisten en dan uitvoeren. Allemaal geoefende zangers uit Leiden en omgeving, fantastisch samen muziek maken.
La petite messe solenelle van Rossini heeft ook een leuk Kyrië, met pianobegeleiding. Nooit gezongen helaas. Dat mis ik hier: (missen) zingen ...
*) het 'Benedictus' uit de mis van Schubert is heel mooi en het 'Hosanna' uit Lloyd Webber, dat opgewonden standje en steeds meer lawaai, geweldige vondst, vind ik heel opwindend, maar blijkbaar is er geen Sanctus waar ik echt iets mee heb.. 

Het regent!

5 september Jacob wordt al echt een knulletje en het lijkt erop dat hij blauwe ogen blijft houden. Bijzonder, want dat komt in Bondy's familie niet voor.
4 september Truus 2010 woont in oleander Barcelona. Soms is ze een of twee dagen op stap, maar dan is ze weer terug op haar vaste plek bij een bloem. Truus is niet helemaal volgroeid, ze is te klein, een cm of 6 i.p.v. eerder 9, en haar vleugels zijn maar voor de helft uitgegroeid. Niet dat ze die nodig heeft. De vrouwtjes hebben wel vleugels, maar je ziet ze nooit vliegen. De mannetjes wel, maar die moeten dan ook op zoek naar partners. De vrouwtjes zitten gewoon ergens en laten hun lokstof los, reuze efficiënt. 

Deze Truus is een ietwat nerveus typje. Ze wil niet op mijn hand, ook goed. Maar ze lust wel een vlieg. 

Vieze, dikke vlieg op het keukenraam? Vangen via de glas met papiertje methode. Hand over het glas, papiertje voorzichtig wegtrekken. Tussen je vingers wat water in het glas laten lopen, even goed schudden. Met glas en al naar beneden, versufte vlieg op een takje laten kruipen en dat takje in de buurt van Truus houden, paff!! Ze is dan wel niet goed uitgegroeid, maar er mankeert niets aan haar snelheid van reageren.

2 september We gaan 's zondags altijd even naar de markt en dat 'even' is vrij letterlijk te nemen: ik ga Exotique halen, de zondagse maaltijd van rijst of nouilles en soms een komkommer of wat fruit en Ko gaat naar de bakker voor de wekelijkse portie waldkorn, grof bruin brood, en een ficelle, het dunste stokbrood. Ficelle is trouwens ook een touwtje of een trucje. In een half uur zijn we klaar. Soms zien we bekenden en drinken een kop koffie op het terras van le Balcon.
Met enige regelmaat  moet ik, nadat Ko mij uit de auto heeft laten stappen, een stukje lopen naar de markt en kom dan langs een huis met een fraaie trap en een superieure regenpijp, aardewerk met een vissenkop? aan het eind, een leuke deur en een oude druif, wow! Ik heb nooit een fototoestel bij me.

Vanmorgen moesten we naar Bernard, de garage, voor een kleine reparatie en een uur wachten: goed voor een kopje koffie èn foto's, want Ko heeft bijna altijd een camera in zijn tas.

1 september Gisterenavond hebben we in Narbonne gebridged. Meestal gaan we maandag in Béziers en woensdag in Narbonne spelen, 's middags, maar er waren allerlei dingen die gedaan moesten worden in en om het huis. Zo zitten we nu - woensdagmiddag - te wachten op meneer van France télécom, die de lijnen moet doormeten, want internet valt regelmatig uit. 
Als je op een andere dan je gebruikelijk tijd komt spelen kom je mensen tegen, die je nog nooit gezien hebt, ook al ben je lid van dezelfde club. Vaak van die lieden, die geen boe of ba tegen je zeggen. maar Mike was er ook en dat was wel weer gezellig. Mary (Mike en Mary zijn jarenlang onze partners in de competitie geweest) is voor onbepaalde tijd naar Engeland vertrokken en dat geeft complicaties t.a.v. het naderende seizoen. In oktober zijn alweer de eerste wedstrijden. Mike heeft 2 nieuwe partners op het oog. We zullen wel zien. Wij gaan een andere competitie spelen met Antoine, Andrée en Lynette - oorspronkelijk uit Béziers, maar nu ook lid in Narbonne - en nog iemand, die ik me niet voor de geest kan halen. De eerste keer is Ko in Nederland, dus dan spelen wij niet mee.  We zijn hier met z'n zessen, dan hoeft niet iedereen steeds te spelen. 
In Narbonne hebben ze een schudmachine en dat geeft vaak rare handen. Ik kreeg gisteren een keer 9 harten en 4 ruiten, een heel rood spel dus, voor de 3e keer in mijn leven. (Een heel zwart spel heb ik nog nooit gehad.) Uiteraard opende ik 4, links volgde 4, die Ko doubleerde en daar bleef het bij. Ko zat met 6 schoppen tegen, maar had niet één harten.

Later Om een uur of 6 ineens een hoop lawaai in de lucht, helikopters en vliegtuigjes: brand! Aan de overkant, op de foto links kun je met een beetje aandacht de vlammen en de file op de weg zien. Nog later kwamen er een stuk of 5 geel met rode blusvliegtuigen, grote plenzen water (ze halen het uit de zee!) en toen was het gauw voorbij. Ko had zijn camera in aanslag! Met deze enorme droogte is het best een beetje eng.

31 augustus Ko zit beneden aan de telefoon. Op zichzelf natuurlijk niet zo bijzonder, maar het volgende is het geval. Wij hebben in het gastenhuisje een débroyeur, een machine die zorgt, dat het dunne rioolpijpje dat van het huisje naar het echte riool loopt niet verstopt raakt; als de gasten tenminste geen dooie muizen o.i.d. in de W.C. boven gooien. Wij verzoeken hun dan ook altijd met klem om de dooie muizen op een andere manier op te ruimen. Maar soms gaat de poepmolen kapot. Dat is buitengewoon vervelend: hij moet vervangen worden door een duur nieuw exemplaar en dat is ook nog eens een erg vies karweitje. 
Dit voorjaar was het weer mis, terwijl we het ding nog geen 2 jaar hadden. Iets minder vies dan de vorige keer, want de maalmechanisme zit bij dit exemplaar in een afgesloten tankje.
Nu dacht Ko, dat er alleen een ventiel ergens kapot was en heeft hij - via de leverancier - gisteren met de post een nieuw ventiel gekregen. Via de telefoon is hij nu met een techneut in Lille bezig om e.e.a te repareren. Het doet een beetje denken aan het verhaal van Bakema, die de bom moet demonteren. 

Eind volgende week gaan we weer naar Nederland. En dan naar Polen. Daisy kan niet mee naar Polen en daarom komen Nellen en Wim twee weken hier logeren en dan zorgen ze liefdevol  voor Spriet en de tuin. Ze hebben familie vlakbij en hebben al eens eerder in ons huis gezeten met Daisy en zo. 
Mensen in huis betekent poetsen. Wij zijn geen van twee enthousiaste schoonmakers, dus doe ik/doen we het in kleine porties, gisteren begonnen met de keuken. 
Nuttige bezigheid trouwens. Ik kom altijd van alles tegen dat ik vergeten was, of dat al lang in de vuilnisbak had horen liggen. 3 potten mosterd. Ik koop, in mijn belevenis, nóóit mosterd, want ik eet het zelden en Ko alleen op rookworst. Rookworst hebben we alleen in de winter, als we hebben meegebracht uit Nederland, want hier niet te koop. 
Ik heb ook véél bruine suiker. Dat gebruik ik alleen als ik Sticky Date Pudding  maak, reuze lekker trouwens, maar je moet aardig wat mensen te eten hebben, anders eet je het een week lang Sticky Date, dus maak ik het maar af en toe. Maar ik heb nog genoeg bruine suiker voor de komende 14 jaar!
29 augustus Het waait iets minder hard en het is maar 22°, op zich zelf wel lekker. Het heeft sinds half juni niet geregend.
Toen ik zojuist een ommetje maakte viel me op dat sommige wijngaarden inmiddels vervangen zijn door een olijfaanplant.

We kijken naar een aflevering van Silent Witness en daarin is Helen, de vrouw van Thomas Lynley, getrouwd met ene Michael. Voor of na Lynley? Ze heet ook nog steeds  Helen, dus het is absoluut dezelfde. Tamelijk verwarrend!

28 augustus Gisteren begon er een onvervalste tramontane. Daardoor is het gelukkig iets koeler, maar het is wel erg onrustig. Je zou zeggen dat de wind uit het noordwesten snel dikke pakken wolken plus wat erin zit deze kant op zou jagen, maar nee. Voor de eerste 4 dagen zit er nog geen regen in, helaas. 
In huis hebben we wat last van mieren: kleintjes in de broodbak, grote dikke, die het op het eten van Spriet hebben voorzien. Als Ko klaar is met stofzuigen ga ik maar eens wat trucjes (van internet) uitproberen: kaneel, talkpoeder, nootmuskaat, dat alles schijnt hen niet aan te staan. We hebben ook een spuitbus, maar ik ben altijd als de dood dat Dees de troep aan haar poten krijgt, aflikt en ziek wordt.
25 augustus We drinken graag thee. Ik vermoed, dat Ko eigenlijk liever koffie drinkt en als we er aan denken maakt een van ons twee 's morgens een kopje. Maar meestal gaan er 3 potten thee per dag doorheen. 
Ik vind thee bij anderen zelden echt lekker: niet in een restaurant, niet bij mensen thuis. Soms hebben ze van die dozen met bijzondere smaakjes: mango, meloen en zo, bah! Er zit maar zelden citroenthee in de doos. Citroenthee van Pickwick, goed gezet, met kokend water, is meestal lekker, het ligt soms een beetje aan het water. Ik maak hier melanges: Citroen van Auchan met citroen van Cotterley maak ik het meest. Nog iets lekkerder: een pyramide builtje van Lipton citroen of hier in Frankrijk thé agrumes op een halve pot water, of een mengsel van zo'n builtje met Tetley thé vert voor een hele pot. Heerlijk! Middagthee.
Weet je wat echt vies is? Thee die zo'n randje, met belletjes, in je glas of kopje achterlaat. Of nog erger, zulke thee in een dikke stenen beker. 
Slecht gespeeld vandaag! De ene blunder na de andere. Slems verziekt. Me op het verkeerde been laten zetten door de tegenpartij. Getver!
24 augustus Voor de 3e keer in korte tijd een groot slem. Dit keer bij een middagje thuis bij vrennissen (een mengsel van vrienden en kennissen); met Marjan ga ik komend seizoen damesparen spelen en dan is wat oefenen wel belangrijk. Dit keer kreeg ik een hand met 24 punten en gaf zij direct één aas aan, waardoor klein slem al direct in beeld komt. Via 2 - 2 (= één aas in een hoge kleur), 2 SA - 3 (transfer voor 5krt ), kwamen we vrij moeiteloos in 7. Het zal voor de komende járen wel op zijn, vrees ik!
Het was me het middagje oefenen wel, met de ene bizarre hand na de andere; ik kreeg een keer een 6krt schoppen met AHV en 6 klaveren met AB, eindigde in 4 (op tafel 5 harten en 5 ruiten, allebei met HV, maar gelukkig 2 kleine schopjes) en die zaten 5 maal achter me, bij Ko NB, die met de man van Marjan speelde. Ko kreeg in een andere hand 7 ruiten en 5 schoppen plus een klein klavertje, eindigde door een misverstand ook in 7, zat ik met 5 maal de boer tegen! Ik mag graag van die freaky hands spelen!
22 augustus Met een aantal bevriende paren hebben we hier gisteren gegeten ter ere van Ko's verjaardag. Om 10 uur 's morgens heb ik de airco al aangezet - meestal doen we dat alleen 's avonds, als het nodig is - want het zou warm worden. Aan het eind van de middag (om 6 uur is het hier echt warmer dan om 12 uur 's middags) was het 38°. Binnen was het 9 graden minder! Het was trouwens heel gezellig.  
Tinka is vanmorgen weer vertrokken. Hoe kom ik toch aan van die stoere dochters? Tinka rijdt honderden kilometers met een levensgrote camper, Tonkie idem met een wagen met een stuk of 3 paarden en ik durf amper van hier naar St Chinian in een gewone auto! 

20 augustus Het wordt - letterlijk - een beetje stil rond deze tijd. Hoewel ... er zitten nog altijd een paar cigales te zagen, erg laat, maar ze zijn ook laat begonnen. De vogels zingen niet meer, de gierzwaluwen zijn al lang vertrokken. Soms komen er bijeneters langs, die altijd naar elkaar roepen. Gisteren zagen we twee scharrelaars, fraaie vogels, familie van de Vlaamse gaai. We zien ze altijd in dezelfde buurt, ergens op een hoge draad langs de weg tussen Cazedarnes en Cruzy. Alleen in deze tijd van het jaar. 
Nog een paar weken en dan zijn ze weer weg en daarna komen de roodborstjes.
19 augustus Tinka woont tijdelijk en heel avontuurlijk in een camper . 
In die camper kwam ze hier helemaal naartoe rijden, samen met haar 2 katten, die zich overal thuis voelen. Zozeer, dat ik Jago, de zwarte, gisteren in ons huis ontspannen op de vloer aantrof. Ik wilde wel eens weten wat Daisy daarvan zou vinden, maar dat had ik beter niet kunnen doen. Jago ging gelijk in de aanval, tamelijk heftig, en Daisy viel van het balkon. Gelukkig had ze niks, de stresskip, maar haar tere kattenzieltje heeft een behoorlijke knauw opgelopen.  
18 augustus. Alsof de duivel er mee speelt. Een contract op 7-niveau is tamelijk zelden, maar vanmiddag hadden we er al weer een. 
Ko Erna
Ko Erna
2 (manche forcing)  
3 (de kleur) 
7 (zo ongeveer)
2SA (geen Azen, wel 2 Heren of 8+ pntn)
3 (lengte)
Troefstart (helaas) maar VB vielen in 3 rondjes schoppen.
A4
A
AHVB984
AB10
H10874
987653
2
H
17 augustus Wat een wonderlijke bridgemiddag gisteren. We waren 1, met een tafel van 10% en eentje van 32, maar er was er ook een van 95, 4 spelletjes, 3x 100% en één keer 80! Eén spel was 7, altijd weer leuk, want dat komt maar weinig voor, perfect geboden door Ko *) en gelukkig goed uitgespeeld door mij, op maar 32 punten in de gezamenlijke handen. Een ander spel leverde ons 1700 punten op door een biedfout van de tegenpartij, zo'n beruchte tweekleuren bieding, waarbij het dikwijls mis gaat. Mijn rechterbuurvrouw beloofde en , maar had en . Ze eindigden in 6, gedoubleerd door Ko; hij had het aas en ik had 5 keer de vrouw, tamelijk hopeloos ... In een parenwedstrijd is een nul een nul, of het nou gaat om net één slag minder dan de rest van het veld of om -1700. Bij viertallen was het een smakelijk hapje geweest.

*) Voor de liefhebbers:

Erna Ko Erna Ko
HV96
V7
AB63
A74
A1074
AH83
5
HVB2
1SA 
2 (vierkrt en/of )  
4 (maximum) 
5 (3 keycards: 2 azen, Heer)   
2 (Puppet)
3 (kies zelf maar)
4SA (Keycards vragen voor )
7 Ga je gang ! 

De combinatie van A en de singleton bij Ko deed het! Uitkomst was 2, een singleton! Maar als ik V heb i.p.v. V ben ik gezien! Dat moeten we nog eens leren: troefvrouw opvragen ...

Vanmorgen belde Tinka dat ze in Lyon zat en vanmiddag hoopte aan te komen, geheel onverwacht, al had ik het - gisteren nog tegen Ko uitgesproken - vermoeden, dat ze deze zomer nog wel eens zou kunnen komen. 

15 augustus Het leven hier is in een aantal opzichten goedkoper, zoals in de medische zorg ( niet onbelangrijk) hotels, buitenshuis eten door de week, elektriciteit, autorijden (brandstof, geen wegenbelasting) etc. En je hoeft vrij lang niet te stoken.

Boodschappen zijn duur. Dit stukje kaas, op de markt, 450 gram, kostte me 9,41€! Al die korsten moeten er nog af, maar wat er overblijft is wel erg lekker: Tome d'Estaing. 
*) de korst was bijna 100 gram

Groenten net zo: ook veel duurder (en minder keus) dan in Nederland. 

14 augustus Techniek en Erna, dat gaat niet samen: mobiele telefoons, TV programmeren e.d.: niks voor mij. Laat mij maar een minibreiwerkje maken. 
Ik word heel moedeloos van deze verzameling en sinds gisteren hebben we er weer een bij. Voor Franse TV, denk ik, want die hebben we nu geloof ik, ook.
Ik moest van IBM naar de mairie om aan de burgemeester te laten zien, dat ik nog altijd in leven was. Ik krijg dan een ondertekend en gestempeld papier, dat gaat naar IBM en volgend jaar moet het weer. Ook zo voor AOW en Shell. De burgemeester met z'n pretoogjes tekent het papier altijd zelf. Dat heeft iets gezelligs en dus is het wel een aangenaam wandelingetje al met al.
Op de terugweg stond er bij de glasbakken e.d. een mij onbekende meneer, die mij in het Nederlands aansprak met 'Zo, u hebt een nieuwe buurvrouw gekregen!' Ik wist van niks en zei dat ook. Op nr 2 wonen A&W, op nr 4 Mirjam, onze bejaarde Franse buurvrouw en op nr 6 onze relatief nieuwe buren, maar dat zijn twee keurige heren, die volgens mij geen neiging hebben zich in dameskleding op straat te vertonen. Wel zijn er soms onbekende gasten in hun huis. Op nr 1 wonen wij zelf. Nr 3 en nr 5 komen in het straatje niet voor. Ik ben altijd stomverbaasd als een mij onbekend iemand dingen over mij weet, die ik zelf niet weet. Raadselachtig!
13 augustus Van deze twee plaatjes en ongelofelijk schattige meisjes ben ik dus hun oudtante, zij mijn achternichtjes. Grandtante, in het Frans. Wat zijn ze van mij? Arrière nièces? Hoewel de oudste, Jade, erg verlegen is en de jongste helemaal niet kreeg ik de jongste, Helena, niet met een lachje op de foto. 

De familie is erg ondernemend, ze hebben de hele buurt hier verkend en veel meer gezien dan wij in de afgelopen 8 jaar! Ze vinden meertjes waar niemand is en ze in alle rust kunnen zwemmen, van dattum!

9 augustus Nu zitten we weer in Frankrijk, na een rustige rit gisteren, waarbij we toevallig niet in Luxemburg zijn geweest. We werden kort voor de grens van de weg af gestuurd en kwamen dus direct in Frankrijk zonder de gebruikelijke tank-stop. Er waren alweer enorm veel Nederlanders onderweg en, omdat het zondag was, maar weinig vrachtwagens. Die staan overal bij aires en tankstations te slapen. Daarom zagen we maar een schaars aantal nationaliteiten, maar wel veel departementen, ook ongebruikelijke zoals 12 (Aveyron), 22 (Côtes d'Armor), 32 (Gers), 72 (Sarthe) en 82 (Tarn-et-Garonne), die we meestal niet kunnen afkruisen: raar hè, allemaal eindigend op 'n 2.
Hier in het zuiden is het warm, de gierzwaluwen zijn allang vertrokken en de bijeneters zijn weer terug, waar die in het hart van de zomer zitten weet ik niet. Een droge boel hier, al was er net een buitje. 
Neef Kees, een Fransman, maar toch een heuse Cornelis Christiaan Berg, waarvan er een aantal in mijn familie is, is gearriveerd met 2 beeldschone dochters. Ik vraag me altijd af hoe de Fransen hun kinderen opvoeden, want ook deze twee hebben weer perfecte manieren, niet te geloven.
7 augustus Er is iets mis gegaan bij het verhuizen van computerbestanden van Nederland naar hier, het stukje over de geïmproviseerde barbecue is verdwenen ... Iets van in de regen en een spannende barbecuepan bij AH in de aanbieding. Weg is weg! 

Maar de barbecue deed het wel. De instructies waren om de houtskool met zak en al in de korf te leggen en aan te steken. Na 20 minuten zou dan een mooi vuur ontstaan. Dat kwam er uiteindelijk ook wel, maar pas na drie kwartier. 

4 augustus We zouden gaan varen/eten met 2 stel vrienden, maar de a.s. kapitein van de boot lag met flinke koorts in bed en het feest ging niet door. Nieuw plan. Eerst naar een hosta-kwekerij in Barneveld, wat een prachtige verzameling planten, meer dan 1200 soorten! o.a 'Fire Island' een geelbladige met rode stelen, die ik in april in de Keukenhof zag. Ik ging flink voor de bijl, want hier in Voorthuizen zijn heel veel planten bezweken tijdens de hitte en droogte van de afgelopen maand, maar de hosta's hebben het overleefd. Onderweg zagen wij een lakenvelder in een weiland, wat een prachtige koe is dat toch.
Daarna een lamp ophalen in de Meern, aankoop via MP, en bridgen in Leiderdorp, toen we in de buurt kwamen viel de regen met bakken uit de hemel, dus we waren blij dat we niet op een bootje op de Leidse wateren zaten. Op de terugweg zagen we een ooievaar rondstappen in een weiland langs de weg ter hoogte van Alphen, ik weer blij!

3 augustus Het is niet heel erg mooi weer, beetje koel, af en toe een buitje. Hier in de tuin staan buddleja's; daar zitten veel vlinders op, nu het meest de kleine vos. Als de zon verdwijnt of het begint te spetteren gaan ze op de gevel zitten. Er zaten er meer toen ik de foto nam. Grappig, want ik heb in Frankrijk (vroeger in Zoeterwoude ook) altijd een grote vlinder op de gevel, een kleine vos aan de voorkant. Achter een distelvlinder, op het huisje een blauwtje.

Er kwam net een meneer langs op de fiets en die stapte af.
Weet u waar die meneer met die Honda woont? vroeg hij mij.
Nee, geen idee!
Maar hij heeft net zijn tuin opgeknapt ... 

Aha, dat verandert de zaak: 3 huisjes verderop !

30 juli Het ging wat moeizamer dan anders, hoewel poes buitengewoon lief was. In Lyon was er voor de tunnel iets gebeurd, zodat wij men het advies kreeg om te rijden. Wij doen dat via Bourg en Bresse, dat is een kleine 50 km om. Het was druk en dat is voor de nummerborden leuk: van de 96 hebben we er 10 NIET gezien, maar veel schaarse nummers op deze route wel, zoals 61. Orne, en 17/18/19, die meestal ontbreken. 
De nationaliteiten waren ook goed vertegenwoordigd: Hongarije, Ierland, Wit Rusland, Ukraïne en Bosnië b.v. We zagen een Monagask, een Griek, een Cyprioot en een Marokkaan. Honderden caravans, meestal uit Nederland en slechts één Chrysler. Om 1/2 9 vertrokken, om 11 uur binnen. 
Hier ziet de tuin er tamelijk miserabel uit, zo te zien is het erg droog geweest en er is e.e.a. overleden! 
28 juli Het is alweer voorbij; nog even een kopje koffie op het vliegveld en weg zijn ze weer.

Morgen gaan wij even naar het koelere noorden, een dag of 10.

26 juli Soms gebeuren er van die enge dingen dat Daisy het helemaal niet meer ziet zitten en vlucht naar een ver en hoog plekje.

 Als er b.v. èn een griezelig klein mensje èn een hond in onze woonkamer aanwezig zijn dan knapt er iets in haar ... 

De hond van Anky en Willem, Ollie geheten, is dol op eten en weet al lang dat er in onze keuken een bakje met verrukkelijk kattenbrood staat, dus als ze haar kans schoon ziet is ze er als de kippen bij om te kijken of er iets te halen valt. In de zomer staan de deuren nu eenmaal regelmatig open en komt ze soms ineens binnenwandelen, tot grote schrik van Daisy. Er is een bui gevallen, maar veel stelde het niet voor.

22 juli Er was ons regen beloofd, maar helaas, nog niets gevallen. 
Daisy gaat eens kijken naar deze eigenaardige figuur ...

20 juli Wat groeit zo'n kindje enorm hard. Hij is morgen 3 maanden, is al tien cm langer dan bij zijn geboorte en al twee keer zo zwaar. Een vriendelijk mannetje.

19 juli Daisy is er altijd als de kippen bij als het tijd wordt om te gaan slapen. Zodra we aanstalten maken spurt ze naar de slaapkamer, want daar wordt vast nog wel even geaaid e.d. 


Massa's mensen vinden poezen op de slaapkamer vies, maar Daisy is superschoon en verliest, dank zij de grondige dagelijkse borstelbeurt, ook niet erg veel haar, dus ze houdt ons altijd gezelschap, behalve als het 's nachts meer dan 25° is, dan slaapt zij op het balkon. 

Het is trouwens nog steeds erg warm en het heeft al meer dan een maand niet geregend. Zielig voor de tuin en voor de vogeltjes zal het ook niet meevallen.

17 juli Claire en Bondy zijn hier met baby Jacob. Eerst vond hij het water van het zwembad - 26° of meer - blijkbaar te koud, maar even later was het OK. Hij is nog te klein, bijna 3 maanden, om het écht lekker te vinden. Omdat het nog altijd flink warm is doet het zwembad goede diensten.

Het is wel erg leuk om hem elke dag te zien!

 

Later Tijdens de thriller - ik zat natuurlijk al te slapen - gerommel. Hoi, onweer, was mijn eerste gedachte. Even vergeten dat het 14 juli is en dus vuurwerk!

Het heeft al een maand niet geregend.

14 juli Bridgen is goed voor je geheugen. Gisterenavond zei Ko, terwijl ik als voorbereiding van het slaapgebeuren, zoals dat hier heet, mijn tanden stond te poetsen: 'Er staat een fout in de kalender vandaag'. 
Wij hebben een scheurkalender met dagelijks een bridgeprobleem liggen op een speciaal plankje in het toilet, zodat we ons niet hoeven te vervelen als we daar even moeten wezen. Buitengewoon leerzaam als je van bridgen houdt. 'Hoezo?' zei ik, want ik had me er een uur of 16 geleden al mee beziggehouden. En vervolgens bespraken we het probleem van de kalender, beiden uit het hoofd, van wie de 9 en wie de 10 had en wie op welk moment welke slag ging maken. Niet slecht voor twee bejaarden! En ja, er stond een fout in, van die 10! (Berry's kalender, probleem van 13 juli)

Later Vandaag aten we een geheel oranje maaltijd. Ik had oranje pasta oranje met tomatensaus gemaakt. Later kwamen Anky en Willem ook - Anky bracht zalige hapjes mee, waarvan m.n. iets met een schijfje wortel, mayonaise en een stukje surimi mij erg kon bekoren en keken we met z'n allen naar de wedstrijd. Prachtig resultaat: Nederland 2e in een wereldkampioenschap!! Daarna de vlaggetjes opgeruimd en de afwas gedaan en nu gaan we weer over tot de orde van de dag. Het was leuk!

11 juli  We wensen het oranje team veel succes en iedereen die dit leest en vanavond kijkt veel plezier.
10 juli Een niet alledaagse soort bidsprinkhaan. Hij heet in het Frans empuse. Het is alweer een paar jaar geleden, dat ik een volwassen exemplaar zag, wel af en toe kleintjes. 
Hij heeft een merkwaardig soort uitstulping op zijn kop en bij deze soort overleeft het mannetje de paring. Gelukkig maar, er zijn er toch al zo weinig.
's Avonds hebben we met Anky, Willem en zo naar de halve finale voetbal gekeken. Hond Ollie heeft een oranje slinger om, maar omdat ik geen flits gebruikte kun je haar amper als ruwharige teckel (of was het vanavond tackle?) herkennen. 

De haring die Cor had meegebracht smaakte er prima bij, maar Cor wilde geen voetbal kijken. Ook goed!

6 juli Vanmorgen zag ik ineens dit beest langs vliegen, een beetje als een grote, onhandige waterjuffer. Met woonervaring in Afrika wist ik gelijk wat het was: het imago van een mierenleeuw. 

Nog nooit eerder gezien hier in de Languedoc, maar ook nooit zijn valkuil. Zie links. 
De larve - linksonder - maakt een kuiltje in los zand en mieren, die erin terechtkomen, kunnen er niet meer uit ...
Grappig is dat het volwassen dier in de verste verte niet lijkt op de larve, maar dat geldt ook voor de larven van waterjuffers en b.v. vlinders.

De twee foto's links van internet, rechts van eigen hand.

4 juli Uitgebloeid is lang niet altijd lelijk. Helichrysum, duizend gulden kruid? - ik ben nog altijd niet zeker van de naam -,  een mooie zaadbol van juffertje-in-het-groen en wat gras. In de achtergrond Engels aardewerk, gevonden op e-Bay U.K. 

Het is nu heel warm en een beetje tropisch. Vocht in de lucht, maar het valt er helaas niet uit!

28 juni Terug van een bliksembezoek aan Nederland. De aanleiding was een reünie van mijn eindexamenklas (1956). We zien elkaar vrij regelmatig op de lustrumbijeenkomsten die het Stedelijk Gymnasium Leiden elke 5 jaar organiseert. Bij die gelegenheden zijn er altijd veel klasgenoten aanwezig. Maar deze was, buiten lustrum om, door een drietal actievelingen uit de groep geregeld. Er waren er veel, leuk! Nu we op leeftijd komen moeten we ook met enige regelmaat iemand voorgoed missen. Van de groep van ongeveer 40 zijn er inmiddels 6 overleden. Aan de andere kant viel het mij op dat op één enkele uitzondering na niemand dik is geworden. We zijn grijs of zilver, maar allemaal nog slank en betrekkelijk vief. 

Mooie gelegenheid om de kleinzoon weer te zien. Het is een vrolijk mannetje, dat nu al flirt met de vrouwen om zich heen. 


Het openbaar vervoer in Nederland laat veel te wensen over. Ik heb er niet eens over nagedacht om 2 dagen in ons huisje in Voorthuizen te gaan overnachten, want vanuit Voorthuizen kom je zonder auto nergens, tenzij je bereid bent daar uren over te doen. Ik ging dus linea recta van Schiphol naar Amsterdam, dat is geen probleem. Op Schiphol, NS station met balie, had ik al gevraagd hoe dat moest met die OV chipkaart. Kon ik kopen op de tram. OK. Lijn 13 moest ik hebben, dat kun je tevoren opzoeken op Internet. Die heeft een halte bij het station (internet) maar wáár staat nergens aangegeven, al waren er borden met nummers van trams. Vragen kan altijd: iemand dacht ergens aan de kant van de Nicolaaskerk, waar bouwputschuttingen waren opgesteld. Daar stonden inderdaad nog meer trams en een verwijzing naar lijn 13 zowaar: terug. Van de andere kant komend zag ik inderdaad lijn 13 aangegeven, gewoon waar de meeste trams vertrekken; bij het 3e spoor stond het bordje 13, van het station afkomend  niet te zien. Ik ging dus staan wachten, maar het duurde erg lang en ineens hoorde ik iemand anders zeggen: die gaat van het eerste spoor, 5 meter verderop, niet aangegeven bij dat spoor, maar wel, zag ik later, op een piepklein bordje bij spoor 3. 

Dan komt je nr 13 eraan met op de buitenkant met vette letters: ALLEEN OV CHIPKAART! Die had ik dus niet. Maar je kon hem bij de bestuurder kopen, vertelden medereizigers aan de halte. Ik zei vriendelijk 'Goede morgen' tegen de man in kwestie, maar hij zei niets terug. Ik kon een tijdelijke OV chipkaart kopen bij hem: 2,60!! Voor een gewone 2 zones van een strippenkaart rit ... 
Als je uitstapt moet je die kaart tegen een of andere ding houden, op een knop drukken om de deuren open te maken en dan heelhuids met een koffertje en twee tassen in een drukke straat de tram verlaten. Ik ben een redelijk vieve bejaarde, maar als ook maar enigszins gehandicapt bent is het niet makkelijk.
De eerste avond overnachtte ik bij G&F in Zoeterwoude, waar mijn schoonzoon me naartoe reed, fijn. Altijd weer gezellig bij F&G en ik voel me daar geen gast, lekker is dat.
Een klasgenoot haalde me de volgende morgen op voor de rit naar Hattem voor de reünie. Een uur in de file bij Zeist, ook niet leuk. Reünie wél leuk, al zijn er veel klasgenoten waar ik niks mee heb, nooit gehad trouwens. Veel van de mannen praatten alleen over zichzelf en alle interessante dingen die ze deden of gedaan hadden. De meeste vrouwen hadden veel meer te bieden! 's Avonds logeerde ik bij een vroegere vriendin uit die groep. We zijn elkaar een beetje kwijtgeraakt door omstandigheden, maar ik vond het enig haar weer uitgebreid te spreken. Ze kan onvoorstelbaar mooi borduren en heeft een leuk huis, een fraaie tuin en een man met een heel apart gevoel voor humor, waar ik erg om kan lachen!

De volgende dag bracht zij mij naar station Driebergen, na een bezoek aan de tuin van een vriendin van haar, in de gauwigheid te oordelen: een hartstikke leuk mens. Zij had een zingende lijster, was dat even genieten, en vele fraaie rozen. wow!
Er gingen bijna geen treinen van Driebergen naar Amsterdam Centraal, wel naar Schiphol (nog te vroeg). Vooruit, eentje dan, op vrijdagmiddag om 4 uur of zo ... Wat nu? Na een minuut of 20 kwam er een trein die naar Utrecht ging, die dan maar. Daarin trof ik een coupé vol oranjegasten. Ik mocht een foto maken, maar dan wilden ze wel eerst hun totale outfit aan: hoeden, pruiken toeters, alles, reuzelol.`

Toen de foto genomen was zei een van hen: 'Mevrouw, nu denkt u zeker dat wij naar het voetbal gaan? Maar wij gaan volleybal kijken, haha!'
In Utrecht Centraal hangt een groot bord met alle treinen, beetje zoals op een vliegveld. Geen enkele trein naar Amsterdam! Er werd aan het spoor gewerkt en er was ergens een ongeluk gebeurd. Uiteindelijk ging er toch eentje via een andere route naar Amsterdam CS. Daarin kwam ik weer in gesprek met een vrolijke mevrouw uit Amsterdam met een donker zoontje van een jaar of 11, die  in de drukte gelukkig - wegens de problemen aan het spoor was de trein erg vol - een stoel had veroverd met haar zoon half op schoot. Ik moest Claire waarschuwen dat ik laat zou zijn: ik had beloofd een uurtje op te passen, zodat zij en Bondy eens even samen weg konden. Ik heb sinds kort een mobieltje, maar dat had ik nog amper gebruikt en hij was uit en wilde niet aan. Je zet iets aan met een groene knop, maar het moest met de rode, lang indrukken en dan je code (wist ik) intoetsen. Daar wist de jongeman met zijn schattige kroeskopje alles van. Ik had als oud schooljuffrouw zijn leeftijd perfect geschat en hij hield van voetballen. 
Van lijn 13 wist ik nu alle ins and outs en uiteindelijk was ik om 2 uur bij Claire, 3 1/2 uur na vertrek uit Amerongen!

Tonkie haalde me aan het eind van de middag bij Claire op en bracht me naar Schiphol. Zij had de afgelopen week een Endurance gereden met een van haar IJslanders, 350 km, 5 dagen, in de buurt van Hamburg. Ze eindigde sensationeel als 2e, want het ene grote paard na het andere viel uit. Het was een bekroning van al haar onderzoek en training en al kort na de finish en de eindkeuring werd ze opgebeld uit IJsland om een interview, want daar waren ze echt onder de indruk van de prestatie van het kleine paardje en berijder/trainer etc, zonder groom NB!!! Ik hoop dat ze nu in Nederland ook eindelijk wat meer erkenning gaat krijgen. 

22 juni Een rotte appel kun je natuurlijk gewoon weggooien. In de winter gooi ik hem buiten voor de vogels, maar in de zomer is er soms een grote vlinder die een voorkeur heeft voor rottend fruit. Omdat je het maar nooit weet heb ik de een na laatste rotte appel op de paal voor het huis gelegd en inmiddels ligt er eentje naast, iets minder rot. 

En ja, vandaag zat de vlinder in kwestie erop! Hij heet Charxes jasius. Even op internet zoeken naar een ev. Nederlandse naam en/of een foto met opengevouwen vleugels, want ik zie ze alleen maar vliegen of met de vleugels dicht zitten. Allebei gelukt: jasiusvlinder, flauw! Als hij vliegt kijk je wel even op, want hij is wel iets van 8 cm. Hij heet ook Pasha of Pasja, daar wil ik vanaf wezen.

20 juni Met 15° en een stevige wind heb ik maar een dikkere broek uit de berging gehaald en met een zomertrui en een vest erover was het op de markt wel uit te houden. Daar zagen we hordes inmiddels gearriveerde toeristen in korte broeken en mouwloze topjes, want dat hoort blijkbaar als je in zuid Frankrijk op vakantie bent!

Thuis heb ik een lekker kopje warme chocolademelk gemaakt en Ko had bij de bakker - die om de een of andere reden onze wekelijkse broodbestelling niet had klaarliggen - éclairs gehaald (altijd Gita indachtig!) en zo kunnen we het nog wel uithouden met de cryptogrammen en straks voetbal. Alle buren zijn in Nederland, een beetje saai!

Het weerbericht belooft verbetering in de komende week. Ik moet het nog zien, maar wie weet.

17 juni Het weer is nog niet wat het wezen moet - eigenlijk zouden de cigales zich nu moeten laten horen, maar die wachten tot het minstens 25° is en dat is nog ver weg - maar vandaag was het iets lekkerder. De vlaggetjes wapperen in de wind. 

14 juni Vanmiddag gekeken. Ik had aalbessen van le Grand Frais in Narbonne waar ze een fantastisch aanbod aan fruit en groente hebben (maar ver weg, helaas!) en Zespri Gold, ook erg lekker, met room en rasp van een lime, smullen geblazen. 

Net als bij de Europese kampioenschappen 2 jaar geleden valt de regen, na 2 dagen redelijk weer, opnieuw met bakken uit de lucht, de voetbalvlaggetjes hangen te druipen. Voorlopig blijft het ook nog even zo. Wat een beroerde zomer hebben we!!! 

13 juni Er waren bezoekers uit alle hoeken op het festival. Behalve de algemene nrs 11 en 34 - Aude en Hérault - zagen we 66: oostelijke Pyreneeën, 13: uit de buurt van Marseille en 82: iemand uit Tarn et Garonne en eentje helemaal uit Corsica: 2A. Onderweg zien we vaker 2B dan 2A!

Wij speelden tegen een echtpaar, dat voor de gelegenheid uit Manchester was gekomen!!
In het begin ging het bij ons heel goed, maar geblunder in de laatste rondes resulteerde in een povere 47%, bah!

12 juni Dit weekend is het festival in Narbonne in een grote tent. Dit keer waren er zelfs toiletten geregeld, zodat we niet meer zo ver hoefden te lopen. Ook was er kennelijk de lang verbeide schudmachine aangeschaft + elektronische scoreboxen, maar er moest voor de zekerheid ook nog met de hand geschreven worden. Nu ben ik niet de enige vrouw met een natuurlijke schuchterheid t.o.v. machines: de dames wilden niet aan de scorebox. Dat zal t.z.t. wel wennen. maar het was nu wel een beetje gedoe. 
Ik was niet erg geconcentreerd m.n. aan het begin van de wedstrijd; we scoorden redelijk, 51%, iets boven het gemiddelde. Straks de tweede zitting, open paren. Gisteren gemengde- en damesparen.
De meneer links op de foto is de augurkenman, een kerel die ons ooit op een feest hier (altijd met eten!) ongeveer drie kwartier onderhield over de inns en outs van de augurkeninmaak! En dat in het Frans.  Iedereen te beleefd om te zeggen: 'Zullen we eens over iets anders praten?' Overigens een heel goede bridger en bovendien erg actief als spelbevorderaar: jeugdclub, lid van het Comité-bestuur etc. Hij heet Olivan, dus je zou eerder verwachten dat hij in de olijven zat! 
11 juni Het is tamelijk waardeloos weer, 19° of zoiets, zwaarbewolkt, af en toe wat regen, soms veel regen. Goed voor de tuin, dat wel, maar ik krijg al zin om de kachel aan te zetten. Alles is klam, de was droogt niet, van dattum. Nou ja, we kunnen voetbal kijken, ook wel weer leuk. Alleen het geluid van die toeters is verschrikkelijk, net of je in een enorme zwerm woedende bijen zit!

Vanmorgen ging ik even naar de dokter. Met de wonderlijke wisseling van huisarts een paar weken geleden had ik, bij het vragen om een nieuw recept voor o.a. cholesterolpillen, een bevel tot bloedonderzoek gekregen. Aldus geschiedde: je belt de vampiers en ze komen het bloed bij je thuis halen! (De verpleegster in kwestie is trouwens een schatje die dol op Siamese katten is) De uitslag van de test krijg je hier in Frankrijk thuisgestuurd en daarna moet je naar het lab om het te gaan betalen, e.e.a. werkt hier iets anders dan in Nederland. Op die uitslag stonden sterretjes bij 2 waarden: te hoog? niet in orde? Een was goede cholesterol, bleek later, en de ander was verhoogd creatinine, whatever that may be. Daar wilde ik meer van weten. Oom dokter vertelde, dat er in geen van beide gevallen ook maar iets aan de hand was. Nou, mooi. Toen ik wilde afrekenen bij de secretaresse - de nieuwe dokter heeft er eentje, de vorige had niet eens een administratie! - kreeg ik te horen dat dat niet hoefde. Dat is nou weer aardig hier. In Nederland moet je al fiks betalen als je om verlenging van je recept vraagt



In deze buurt staan ongelofelijk mooie grassen. Ik laat ze vaak gewoon in de tuin staan. Met tegenlicht 's avonds is dit b.v. een spectaculair exemplaar.
5 juni Peter en Irene zijn vanmorgen weer vertrokken.

Jammer, het waren erg gezellige gasten! Het is toch leuk om 's avonds nog even een toernooitje te spelen. Ko heeft een enorme voorraad en stapels spellen, die meestal al op kleur gesorteerd zijn, zodat je vrij snel een toernooi kunt 'steken'. Dat gaat op de volautomaat: je ziet echt niet hoe de verdelingen zijn en na één dag ben je alles al vergeten.
4 juni De eerste 30° dag. Het zal eens tijd worden. Peter en Irene, die we kennen van LBC, zijn een weekje op bezoek en stoere Nederlanders duiken gelijk het zwembad in. En bridgen natuurlijk, hier in het fraaie, oude gebouw van de bridgeclub van Béziers. We speelden (een lastige) Roy René en werden schandelijk laatste met 42% ...
Nog even alleen maar een schattige foto.
30 mei Zo, de competitie voor dit seizoen is gedaan. Zo'n weekend spelen in Toulouse is trouwens wel erg leuk, hoewel aan het begin e.e.a. mis ging. Er was één team om een of andere reden niet aanwezig en daarom moesten uitgerekend wij een triootje spelen in de 2 eerste ronden. Iets onrustiger dan gewoon spelen en bovendien was de plek waar we zaten vervelend: koud en vlak bij een deur waar steeds mensen doorheen kwamen. Het ging dus niet geweldig en we stonden na dag 1 behoorlijk onderaan.  Maar vandaag hebben we 't goed gedaan en eindigden als 7e. Gisteren nog gezellig samen gegeten en het was al met al een leuk weekend. 

De winnaars kwamen uit Pézenas, we kennen ze vrij goed. Van 'Allo-'Allo (Allaux-Allaux) winnen wij altijd, maar van hun nevenpaar heb ik nog nooit gewonnen. 

Het is hun van harte gegund dat ze nu naar het Nationale Kampioenschap mogen. 

 

...De rit - 'n kleine 2 uur - is trouwens ook wel aardig. Het eerste stuk, langs Bize, is erg mooi met o.a. dit veldje klaprozen ergens onderweg. Dan is er een lelijk stuk bij Lézignan en daar is ook altijd omleiding van het een of ander en de grote weg heeft weer de attractie van de nummerborden, weer andere dan op de Frankrijk-Nederland route. Nr 72 b.v. zien we anders zelden of nooit (Sarthe). Ter hoogte van Carcasonne verandert het landschap tamelijk drastisch en kom je in het buitenland terecht. 
En nu hebben we voorlopig vakantie en kan de zomer beginnen.

 

28 mei Met hulp van buurman Cor heeft Ko de nieuwe tonelle gebouwd. Op het pakket stond dat je er 45 minuten voor nodig zou hebben, maar dat was uiteraard een illusie. Bleek b.v. dat de rechterkant 20 cm hoger is dan de linkerkant. En de staanders waren veel te hoog. Maar aan het eind van de morgen stond hij en vanmiddag ging het dak erop. Het ziet er leuk uit en laten we maar hopen dat hij degelijker blijkt dan de vorige. 

27 mei Tijd voor een ander karwei: de eerste gasten komen volgende week en dan moet het huisje schoon zijn. Daar zijn we wel een uur of 5 met z'n tweeën zoet mee. Alles van z'n plaats, alles uitgelapt en afgewassen en overtollige zooi weg! Dat laatste is altijd nogal onthutsend: bijna een verhuisdoos vol kwam eruit. Variërend van 'n vuile zakdoek tot kapotte badmat. Er waren 3 potjes met zoetjes, 4 gasaanstekers, tig (aardappel)mesjes, vele blikopeners, massa's plastic dozen al dan niet met deksel. Tot Ko's genoegen ook een half flesje cognac en onderuit de pot met keukenlepels kwam een BNC netwerk-connector tevoorschijn ... Niet dat ik die herkende voor wat het was!

Iedereen wil kennelijk op zijn of haar manier koffie zetten, want we vonden ook een rijkdom aan koffiezetapparaten. Gasten: jullie kunnen er weer in!!! Op de terugweg naar beneden kwamen we een slangetje tegen, altijd weer leuk.

25 mei Ko heeft de ramen gelapt en ik heb de zomerstrijk (bijna) gedaan. Ik weet niet hoe dat bij Ko gaat, maar tijdens het doen van dergelijke vervelende karweitjes denk ik meestal lelijke gedachten! Zie 'Zomerstrijk' bij de korte verhalen.

23 mei Dat wordt dus weer Toulouse volgend weekend!

22 mei Het bridgen ging lekker vandaag, de zomer is begonnen en Jacob groeit voorspoedig. Mijn hartje, wat wil je nog meer?

21 mei De eerste zomerdag met de ideale temperatuur: 28°. Morgen weer aan de bak. Als we de ronde doorkomen hebben we een probleem, want dan moeten we het weekend daarna weer naar Toulouse. Maar eerst maar eens kijken hoe het dit weekend gaat. Duimen maar!

17 mei Het weer wordt heel langzaam beter. Misschien wordt het vandaag wel! 20° ...

De regenton die bij de garage staat is hartstikke vol en zeer in trek bij bijen. In elke ton of emmer waarin een hagedis of muis terecht kan komen, staat een stok zodat er geen slachtoffers vallen.

16 mei Een keer per jaar is er een tamelijk leuke rommelmarkt in Cessenon. 'Vide grenier' heet dat. Helaas was het vandaag (nog steeds) vrij koud en we waren gauw weer weg met slechts poppenschoentjes als buit. Wel gezellig dat Fransen overal een eetfeestje van kunnen maken.
15 mei Hij was dan wel niet goed uit de vorm gekomen, maar hij was wel erg lekker: chocoladetaart met kokos, met mango en vanille-ijs heel goed te eten. We hadden een gezellige oefendag met Mike en Mary. Niet gezellig voor poes Daisy, want M&M hadden hun hondje Daisy bij zich: poes totaal in paniek! Hoewel ze veilig zat in de lekker warme serre, voorzien van eten, drinken, dekentje en bak, hield ze zich 10 uur lang verscholen achter het poppenhuis.
Van de bridgeclub Narbonne, die wij vertegenwoordigen in de competitie, kregen we een cheque van 100€ en dat was min of meer genoeg om de kosten te dekken. Plus nog dik 3000 punten op onze waarderingslijst en dat is genoeg om onze plek op Honneur 2  voorlopig weer zeker te stellen. Het komend weekend spelen wij de kampioenschappen Languedoc Interclub/kwartfinales in Lattes. Daarvan zijn er nog 3 wedstrijden te gaan, kwartfinales, halve finales in Labège en tenslotte Parijs  en dan zit de competitie voor dit seizoen er weer op. Volgend seizoen gaan we ook meedoen met de open viertallen, samen met Antoine (die bij ons logeerde in Nederland) en Lynette.

14 mei 's avonds. Wat een foto van a.s. schoonzoon Bondy met baby Jacob. Lief, hè? 

14 mei Ik droomde NB dat ik het zo koud had dat ik de deken van de poes ging pakken. Toen ik wakker werd was dat ook echt nodig. Vandaag ga ik weer eens proberen een taart te bakken. Ko houdt de brandblusser paraat en ik hou jullie op de hoogte!

De taart staat in de oven. Ik ben een ware meester in het laten mislukken van het meest eenvoudige gebak, zoals appeltaart. Zie bij 'verhalen'. Ik vind het zelf ook raar, want toen ik jong was bakte ik verjaardagstaarten voor de kinderen en soesjes en zo. 

Pudding maken kan ik goed, de citroen- en de chipolatapudding kennen velen van jullie. Chocolat mousse zit ook in het repertoire. Ik heb me ooit gewaagd aan iets als 'Javanese met bitterkoekjes' en abrikozenbavarois gemaakt, allemaal zonder problemen. Waarom kan ik dan geen taart bakken? Ik moet er over 5 minuten in gaan prikken ...
Hij bleef dus vloeibaar in het midden. 2 minuten langer, nog een keer 2 minuten langer, dan maar de temperatuur een beetje omhoog en hèhè, na 5 minuten op hogere temperatuur - en iedereen zegt toch dat een combioven 25° lager moet? - was het binnenste niet meer vloeibaar. Klaar dus ... haha, een nieuw probleem: hoe krijg je het ding uit de vorm? Er was geen melding van 'springvorm gebruiken' en ook stond er in het recept niets over bakpapier. Sterker nog: het plaatje liet precies zo'n bakvorm zien als hier op de foto. 
Het is om uit je vel te springen. Maar voordat ik doodga wil ik toch minstens één keer een fatsoenlijke taart gebakken hebben!
Maar hij vast wel eetbaar morgen met mango en vanille-ijs.

12 mei Het blijft maar slecht weer: regen en koel.

9 mei Regenachtige zondag in Pierrerue. 

Zo'n zondagmiddag van niks leent zich prima voor knutselkarweitjes e.d. De foto rechtsonder is trouwens speciaal voor Gita, want ter ere van Moederdag had Ko iets lekkers meegenomen van de bakker.

We hebben nog zeker 2 dagen regen te gaan. Het is niet koud, maar zeker geen weer voor buiten. Gelukkig kunnen we ons binnen ook uitstekend amuseren. 

In Nederland, op bezoek bij mijn broer en zijn vrouw, ontdekte ik in hun hal op een schaal een oude poppenkop. Nu ben ik nogal in de poppen en herkende het type, Armand Marseille, begin vorige eeuw. Wel een grote kop. 'Neem maar mee' zei mijn schoonzus en dat was niet tegen dovemansoren gezegd. 

De kop was erg vuil, maar met water en zeep was dat zo verholpen. Ook ontbraken ogen en haren en die vond ik in Amerika, want ogen groter dan 20 mm kon ik in Nederland niet vinden. Ik heb er lekker dramatische ogen van gemaakt, helemáál niet in de stijl van AM! 



Een antiek - gróót -  poppenlijf vond ik op MP. Niet een erg fraai lijf en er ontbreekt een duim, maar daarover niet getreurd, een duim heb je zó gemaakt. 'Elastieken' vergt kracht en Ko is er goed in. 
De kop paste niet heel goed in de romp, het halsgat moest een beetje worden  uitgevijld. Daarna het elastiek erdoorheen en klaar. 
Zo'n grote tafel in je kamer leent zich fantastisch voor dit soort bezigheden.

 

Mike en Mary zouden afgelopen donderdag een dagje hier komen: oefensessie met eten, altijd leuk. Dat is een weekje uitgesteld, ze komen vrijdag. Voor zo'n oefendag steekt Ko altijd een toernooi van het een of ander; hij heeft er weet ik hoeveel op voorraad. Terwijl Ko met de pop bezig was heb ik de kaarten op kleur gesorteerd en vast een paar handen gedeeld.






7 mei Veel mensen kunnen zich w.s. niet voorstellen wat 'spelen met schermen' nu eigenlijk is. Zoals op de foto's hierboven dus. Foto 1 geeft een impressie van de zaal, foto 2 laat zien wat ik aan mijn kant van het scherm kan zien van wat er aan de andere kant is, maar alleen tijdens het spelen. Tijdens het bieden gaat het luik ook nog dicht en worden de diverse biedingen op een soort platte bak op rolletjes heen en weer geschoven. 
Hier zitten Ko en een in elegant paars uitgedoste meneer aan het einde van een match - 14 spelletjes - te kijken of ze allebei hetzelfde hebben opgeschreven. Dat gebeurt voordat we met de andere helft van ons team gaan vergelijken. 
De eerste dag ging erg goed, we stonden 2 aan het eind van de dag. In een euforische stemming zijn we gezellig gaan eten met z'n vieren in een soort bierbrouwerijrestaurant.
Vandaag ging stukken minder. We eindigden op de 10e plaats, iets onder onze classificatie (= 9e plaats in dit veld). 
We sliepen in een hotel dat uit appartementen bestaat: eenvoudige slaapkamer met een soort slaapbank en een keukentje. Goedkoop en om te onthouden als je langer dan 2 dagen in Labège moet zijn: poes mag mee voor 1€ per dag extra!
Ik zag vlak bij het bridgecentrum voor het eerst een Pauwlonia in volle bloei: wat een prachtige boom.
4 mei Het weer is nog erger dan voorspeld: 7°, veel regen (overigens welkom) en wind. Getver! De 2 helft van juni staat opnieuw een bezoek aan Nederland in de planning. Als er iemand - die hier al eerder is geweest - hier in huis wil zitten en liefdevol op de poes wil passen: meld je aan! Dan gaan wij een weekje op vakantie. 

Moeten we plotseling toch de halve finales spelen in Toulouse. donderdag en vrijdag. Als een team niet kan spelen komt het volgende team van de lijst aan de beurt, wij dus!

3 mei Nu zitten we weer in Frankrijk, na een rustige rit. Wat verkeer betreft toch vrij veel gezien, o.a. een auto uit Andorra. Veel 'gewone' zagen we niet, betrekkelijk veel auto's uit Bretagne en zo, die we meestal niet zien, wèl. De Fransen hadden blijkbaar ook vakantie. Heel veel auto's uit Nederland met de nodige caravans erachter. Corsica 2A - schaarser dan 2B - kwam ons voorbij scheuren, net voorbij Lyon, moest zeker de nachtboot naar huis halen! Weinig vrachtverkeer op zondag, maar op de tankstations stonden allerlei interessante landen te slapen: Servië, Turkije. Trouwens: de allereerste Franse auto die we zagen was een nr 1. (Ain). Eén nummerbord konden we helemaal niet thuisbrengen: DA ZA 132, geen land, geen provincie, niks! Witte plaat, zwarte letters. Dep 972 was ook raadselachtig. *) We waren een kwartier eerder dan anders thuis.
Hier is het pestweer, het regent en voor morgen wordt er 9° verwacht ...

*) Die kwam uit Martinique! Met dank aan Hubert!


30 april Zoals iedereen op de TV gezien heeft: snertweer: 12° kouder dan gisteren en veel regen, na onweer in de nacht. Goed voor de tuin, jammer voor de feestende menigten. We gingen eerst planten ophalen bij Ploeger, waar een lange rij wachtenden stond, shit!, vervolgens nog een keertje naar Amsterdam. Jacob had  (voor ons) voor het eerst de oogjes open. Hij moest in bad en vond dat, merkwaardig genoeg, niet leuk. 


Daarna moesten we een paar uurtjes stukslaan en brachten die gezellig door bij mijn broer en zijn vrouw. Uiteindelijk aten we ook de lang verbeide lekkere loempia, waar zij ook liefhebbers van zijn. 
Het gesprek kwam toevallig op 'lekker eten'. We vertelden dat we zo heerlijk hadden gesmuld in Winterswijk en toevallig waren zij in hetzelfde hotel/restaurant terecht gekomen een paar weken eerder. Wel heel toevallig, want Winterswijk ligt niet bepaald naast Leiden!

De avond eindigde met de Oranjedrive in Leiderdorp. Alles in het oranje - behalve ik, Ko had nog een oranje baan in zijn trui! - zelfs de boards waren oranje. Lastige spellen! In Leiderdorp hebben ze een schudmachine, die via de computer de spellen regelt, zodat iedereen hetzelfde speelt en er later op de avond snel een uitslag is; plus, voor wie dat wil, een uitdraai van de gespeelde spellen.

En zaterdag na de Volkskrant Sudoku aan het werk: poetsen en wassen en dan inpakken en weer 1300 km terug.

29 april

Vandaag staat de oranjezon aan: met een Koninginnedag tompouce lekker op het terras, een verrukkelijk rustig dagje met fluitende merels en zo.

 

28 april Nog steeds mooi weer hier en wij zouden altijd nog een keer naar vrienden in het oosten van het land. Anne heeft een beeldschone tuin, waarin werkelijk van alles te zien is. Ze heeft af en toe een open dag!!! Ik zou haast zin krijgen in terugverhuizen naar Nederland, omdat je hier zo veel met je tuin kunt doen. Maar dan nog kan ik bij lange na niet zo'n mooie tuin maken als zij.

We gingen 's avonds eten, nee, noem het maar dineren, in Stad Munster in Winterswijk en dat was me een portie verrukkelijk, niet te geloven! Echt smullen. 
Het begon al met een zalige amuse (groeten uit de keuken!) bestaande uit een beetje romige selderijsoep en een koude bitterbal van iets goddelijks, gerold in geschaafde amandelen, wow! Salade van asperges; zeetong met citroensaus en zeekraal, mmm! en aardbeienijs met peper en vanille-ijs. Een kopje thee ter afsluiting, met een paar heerlijke zoetigheidjes, allemaal even perfect. Om zo spoedig mogelijk naar terug te keren! 
 

27 april Toch vandaag nog een keertje gaan kijken. Hij slaapt graag, mooi zo. Leuk hè, van die ouwwijvenhandjes en van die nieuwe roze? Nu zijn het nog stuipjes, maar we hebben al gezien dat hij een stralend lachje gaat krijgen!

Verder een rondje Leiderdorp en zo gedaan en bij de Thai gegeten met Joke en Joop, gezellig en lekker. 
We kregen trouwens vlak bij Leiderdorp  door een politieagent op een motorfiets een teken dat we hem moesten volgen. We kregen te horen dat hij opdracht had een auto met een buitenlands kenteken via gebaren aan te geven hem te volgen en dan te vragen of dat teken duidelijk genoeg was geweest ... we misten wel onze afslag!

 

Daisy is 10 vandaag! We kunnen haar eigenlijk niet verwennen met een lekker hapje, want ze lust bijna niets. Ja, vis, maar daar reageert ze niet goed op! Dus maar extra lang borstelen. Ze draagt hier een belletje, want er zitten massa's vogels in Voorthuizen!

Gisteren zijn we naar de bioscoop geweest. De vorige keer is al een jaar of 5 geleden, denk ik. In Ede is een gigantisch bioscopencomplex, ik geloof dat er een stuk of 12 zijn: CINEMEC. We zijn naar 'Alice in Wonderland' gaan kijken, in 3D, heel leuk, maar voor kinderen lijkt ie me wel griezelig. Ik kan niet goed meer inschatten wat kinderen eng vinden! Raar dat als er iemand iets richting publiek gooit vanaf het scherm, dat je dan automatisch duikt met je hoofd!

Vrijdag gaan we nog een keer naar Jacob kijken.

Logica op zijn Frans..... 

Wie wel eens een TV heeft aangesloten op video-recorder, dvd-speler of decoder, heeft daarbij vast wel een SCART kabel met zo'n grote 21-pins stekker in zijn handen gehad. 
Wat volgens mij vrijwel niemand weet is dat SCART een Franse afkorting is: Syndicat des Constructeurs d'Appareils Radiorécepteurs et Téléviseurs. Het komische is alleen dat in Frankrijk (vrijwel) niemand de afkorting SCART gebruikt; iedereen heeft het over een Péritel aansluiting......

25 april Vandaag heb ik kennis gemaakt met mijn kleinzoon Jacob. Ik verbeeld me dat ik objectief kan kijken: het is een prachtig ventje. Claire zag er erg goed en blij uit en Bondy is trots op zijn zoon (zijn ouders kregen binnen een tijdsbestek van maar een paar uur 2 kleinzoons, Bondy's zus beviel bijna op dezelfde tijd, maar toen was het in Nieuw Zeeland al een dag later). We hadden dus alle reden om ons de beschuit met muisjes goed te laten smaken.

Op de terugweg zijn we nog even naar Tonkie en haar 'kinderen' gaan kijken. Tonkie heeft het altijd hartstikke druk met haar 4 paarden, dus bij ons vorig bezoek is elkaar zien erbij ingeschoten. 

24 april Tamelijk hals-over-kop naar Nederland. Extra vroeg op, om 1/4 over 8 onderweg: druk!!! Ko besloot de buitenweg om Lyon te nemen, lekker rustig, wel 39 km langer. Ergens daarlangs hielden we een korte stop bij een pomp, met een feestelijk veldje vol o.a. zenegroen (Ajuga reptans), mooi! Poes was behoorlijk vervelend, maar nadat ik haar streng had toegesproken - daar schrikt ze van, want ik doe het zelden - werd ze rustiger.
De drukte leverde ons het zicht op auto's uit vele departementen en uit allerlei landen. Dit keer turfden we dubbel, zowel oude als nieuwe kentekens. De laatste zijn behoorlijk moeilijk te lezen. Op de lijst beide Corsica's, waarvan 2B zowel oud als nieuw, we zagen 12, 53, 61 en 79, t.w. Aveyron, Mayenne, Orne en Sarthe, die meestal niet kunnen worden afgekruist en over de 20 nationaliteiten, w.o. een Rus, iets met een kenteken in Arabische letters en een auto uit Monaco. Die had ik gemist, want ik moet vaak iets doen, de poes voeren of een pen van mijn breiwerk terugsteken, maar later zagen we hem een heel eind verderop, in België, nog een keer: een schildje waarbij je in eerste instantie aan Amerika denkt en de letters MC. 
In de buurt van Nederland kregen we allebei een niet te stuiten trek in een loempia, maar we konden geen Chinees vinden in Maastricht. In Venlo ook niet, wel een cafetaria waar we een tamelijk vieze hebben gegeten.  
23 april Wat een giller! Ik gebruik wat medicamenten en af en toe moet ik een nieuw recept hebben. Nu waren bepaalde pillen op en daarom gingen we even langs onze huisarts hier om een nieuw papiertje voor de apotheek. Helaas had ik geen camera bij me ... Op het hek van de praktijk zat een klein papiertje: 'Le docteur est en retraite. Le cabinet est désormais fermé.' Je blijft lachen! Anky heeft er na deze melding hier een foto van gemaakt.

Bij de apotheek wezen ze me naar de overkant, daar zat een andere huisarts, de jongste van de twee in St Chinian, en die had niet alleen toevallig inloopspreekuur, maar de wachtkamer was ook nog leeg. Er zat alleen iemand binnen. Een kwartiertje later waren we klaar: ingeschreven bij een ander en een stapel papieren voor de apotheek.


22 april In deze competitie zijn we ook weer uitgeschakeld. Gisteren speelden we iets onder gemiddeld, vanmorgen wonnen we een match met veel punten, maar in de laatste werden we - door het sterkste team - vakkundig afgemaakt. Het was zo'n match waarin we allemaal op een bepaald ogenblik de verkeerde beslissing namen, getver! Zoals meerdere keren voorkwam: kom je tegen 6 van het een of ander nou wel met je aas uit of niet? Twee keer niet en dat was fout; een keer wel en dat was ook fout! Volgende keer beter. Met het ventje en de jonge ouders gaat alles goed.
21 april 's avonds: Hij heet Jacob Leon! Hij is vanmiddag geboren, tijdens de competitie hier, precies tussen twee matches door. Het is allemaal heel goed gegaan en hij weegt bijna 8 pond. Poes Steve (naar Steve Irwin) kan het nauwelijks geloven.

21 april De eerste dag inleiden heeft nog niets opgeleverd. Vanmorgen werd ik wakker van de telefoon, ik racete naar de woonkamer, maar toen ik hem oppakte werd de verbinding verbroken. Even later kregen we een SMS dat er nog niets gebeurde, shit! Ik doe nooit iets met SMS, dus ik ben er buitengewoon onhandig mee. 
Zo meteen moeten we competitie spelen en baby of geen baby, tijdens het spelen moet de telefoon UIT!!! Ik hoop wel, dat ik mijn hoofd bij het spel kan houden.

19 april Weer thuis na een rustige reis. Toen we wegreden was het 2°, om 4 uur 22°. Ik zag een uil op een paaltje, leuk, je ziet zelden een uil, maar we konden er helaas niet voor stoppen. 
We zagen driekwart van de departementen en maar weinig nationaliteiten (nauwelijks vrachtverkeer op zondag) maar wel één Corsicaan, een vrachtauto uit Ierland en twee uit Noorwegen. Toen we zaten te praten over het brandstofverbruik van de auto keek Ko even op de totaal km-stand en die stond precies op 50.000!!! 


Poes Daisy was redelijk braaf, maar ze wordt, als ze thuis begint te ruiken via de ventilatiekanalen, erg onrustig. Meestal ligt ze gezellig tussen ons in. 

16 april 
Amsterdam vandaag: Rijksmuseum - hartstikke druk, maar o, wat een mooie schilderijen - lunchen, rondvaart. In deze tijd van het jaar zijn de grachten op z'n mooist met de net groen wordende iepen. Nog een eindje wandelen en dan is een dag weer voorbij. 

Overal druk: de meneer van de rondvaartboot zei, dat dat kwam doordat de vliegtuigen aan de grond stonden i.v.m. as in de lucht. Daardoor veel gestrande reizigers. 

Bij Anne-Claire nog niks te baby! Levert wel dagen kraamverlof extra! 

15 april Hoge Veluwe en Kröller-Muller. Rondrijden door het park, pannenkoek eten, met witte fietsen naar het museum omdat beweging goed is voor de spijs vertering, die de laatste dagen vaak het onderwerp van gesprek is! Het terrasje van van Gogh zou het terrasje in Lyon kunnen zijn waar we vorig jaar gezeten hebben. 

De zuil op de rechterfoto vind ik om een of andere reden mooi, gemaakt door ene Volten. Ik weet niets van beeldhouwers.   

De foto van de witte fietsen was zoek, maar vonden we terug, nota bene tijdens vakantie in Zuid-Afrika in januari 2011. 

14 april We hadden een optimistisch plan om een rondje IJsselmeer te doen vandaag, dus vertrokken we in alle vroegte naar Marken en naar Volendam. Waar het barstte van de Fransen!! Grappig om even rond te lopen, maar ook weer vrij gauw weg, want er stond een koude wind. We boffen trouwens enorm met het zonnige weer. 
Toen naar De Rijp. Ik vind dat echt een beeldschoon dorp en het is nog niet hevig door de toeristen ontdekt. Bij de VVV was men zo aardig om stiekem even iemand te bellen die even later de kerk voor ons kwam openmaken en vervolgens tekst en uitleg over de werkelijk schitterende ramen gaf. Het zijn echt gebrandschilderde exemplaren, geen glas in lood! en de kleuren zijn heel bijzonder. Vandaag was het mooi weer, maar ik heb ze eerder gezien met een zwaarbewolkte lucht erachter en dan zien ze er weer heel anders uit. Een Protestante kerk waarin 4 ramen met een religieuze voorstelling is ook bijzonder; de andere zijn geschenken met wereldlijke taferelen. In het raam op de foto hieronder de voorstelling van Mozes en Zippora. Mozes krijgt, als hij de belagers van de dochters van Jethro met knotsen op de vlucht heeft gejaagd, Zippora tot vrouw (mooi eentje van al die dochters onder de pannen ...), maar hij houdt het jonge paar wel even in de gaten, leunend over een onderdeur. Niet allemaal goed zichtbaar op de foto, maar wel heel leuk. 
Daarna een heel goede lunch tegenover de kerk (verzameling trombones aan het plafond en geëmailleerde trechters aan de wand) met  broodje paling, wow! en via Hoorn - korte wandeling - naar de afsluitdijk. Even door Bolsward voor de herinneringen en de mooie Friese kerk en vervolgens naar Workum en Jopie Huisman. Daar waren we nog maar net op tijd voor een kwartiertje kijken. Heerlijk gegeten in Urk. Maar Giethoorn is er bij ingeschoten. 
De Veluwe staat voor morgen op het programma, dan hoeven we niet zo vroeg op en nemen we een beetje minder hooi op de vork.

13 april Wij naar Keukenhof met onze Franse vrienden. De Knul op de knol, zoals mijn broertje Kees en ik hem altijd noemden, staat er nog altijd, mooie nieuwe tulpen, o.a. 'Sunshine Club' van ene meneer Huijg uit Breezand, wie en waar dat ook mogen wezen, later heel leuk Panorama Tulipland in Voorhout, waar het rustig was en we konden lunchen met een blik rondom op het geschilderde panorama van de Bollenstreek met allerlei bekende plekjes, maar om een of andere reden zijn zowel mijn foto's als die van Ko weg.  Die foto's kwamen later toch tevoorschijn: links panorama bollenvelden, rechts panorama 'Blauwe tram' dat nog niet helemaal af was en van de hand van een andere schilder, met mooiere luchten trouwens. Leuk hoor. [Panorama foto is w.s. in Nederland blijven liggen]

Daarna een flinke wandeling door Leiden, met een kijkje in het zweetkamertje van de universiteit, een blik om de hoek van diverse hofjes, zoals op de foto de Persijnhof, met een fraai bloeiende magnolia.

Natuurlijk ook  even naar de Pieterskerk, een gevaarlijk bezoek aan Asarti, de winkel met de beeldschone truien ... 

Tenslotte lekker eten bij Soerakarta. Na een altijd weer prima maaltijd - ze bestaan al 30 jaar en zijn al die jaren constant van goede kwaliteit geweest - een rondje Weipoort in Zoeterwoude, een beeldschoon stukje echt Holland, waar je goed het verschil van de verschillende waterhoogten kunt zien. 


Het weer werkte enorm mee: een drukke, maar welbestede dag!


9 april Eergisteren brachten we weer door in het westen. We moesten iets ophalen bij vriend Jaap in ons vroegere Potgieterbuurtje. Daar wordt de wijk grondig gesaneerd. De meeste huisjes zijn inmiddels onbewoond en verzegeld, als ze al niet vervangen zijn door zeer aantrekkelijke nieuwbouw. Tijdelijk verlucht met originele kunst. 

Daarna naar Ko's dochter Mieke, die jarig was. Daar was ik onder de indruk van de kalender die ze zelf had gemaakt/laten maken van werkelijk geweldige foto's van haar 2 kinderen. Ik krijg er een paar van! Potje bridge bij LBC, altijd gezellig en (Soerakarta) eten met Frans en Gita, ook altijd gezellig. Prima dagje. Gisteren rond het huis gelummeld en buiten gewerkt en Tinka op bezoek. Vandaag idem met vrienden van Ko's werk. Zo'n bezoekje aan Nederland is toch altijd weer goed voor van alles. En nu gaan we even naar Ploeger!


Dit is een van Mieke's foto's: haar zoon Louis. En Ko's kleinzoon dus! Ik vind hem echt meesterlijk.

Bij Ploeger was er niet veel van mijn lijstje aanwezig. Geranium 'Bevan's variety' (ik zou hem voor Mike, onze bridgepartner, meenemen, want die heet immers Bevan!) stond er wel, maar alle exemplaren waren overleden. Miscanthus 'Ferner Osten' was er wel, zag er ook dood uit, maar moet nog iets gaan doen, de anjertjes waren er niet etc. Niet dat er geen leuke dingen waren: zoals b.v. een plaatje van een dubbele helleborus.

5 april Eerste paasdag brachten we door in het westen, waar eerst buurman Jaap ons trakteerde op een heerlijke soep. Daarna gingen we even kijken of Tom en Fiona nou verhuisd waren of niet. We kregen nl. bij elke telefoon een melding dat het nummer niet bestond, e-mail kwam terug en in het telefoonboek waren ze ook niet te vinden. We zien hen niet elke keer dat we hier zijn en vonden dat het weer eens tijd werd, maar het leek of ze van de aardbodem waren verdwenen. Maar ze bleken gewoon nog in Voorschoten te wonen en waren nog thuis ook. Sterker nog: alle kinderen waren thuis en twee van hen studeren inmiddels in Engeland.

Bij Joke en Joop werden we opnieuw getrakteerd, dit keer op asperges, verrukkelijk. En uiteraard zoals altijd gezellig. Een lekker dagje, al werkte het weer niet mee.
Vandaag hadden we Marten met zijn gezin op bezoek. Sarah is inmiddels ruim 3 en kan nog niet veel, maar ze houdt erg van eten, is goed gemutst en kan zichzelf uitstekend amuseren. De kist die als tafel voor kopjes e.d. functioneert, bleek een dankbaar klimobject te zijn.  Kobus, ruim 5, kan zichzelf ook uitstekend bezighouden en de lunch ging er, zij het op wat onconventionele manier, goed in: kortom, het ging allemaal prima!

2 april In Amsterdam gingen we de bolle buik van dochter 3, die nu 'op alle dag' loopt bewonderen. Haar foto met katten is leuker dan de foto's die ik gemaakt heb. Nog een dag of wat en dan gaat het gebeuren.

Daarna even bij mijn zus op bezoek die in een verpleeghuis is opgenomen. Door een insult of iets dergelijks is haar gehoor grotendeels verdwenen en leg maar eens aan iemand, die gewoonlijk al 'op een andere planeet leeft' en nu ook nog niet kan horen, maar eens uit wat een DVD is!

Ko had het briljante idee dat een draagbare DVD speler met wat opera DVD's misschien geweldig voor haar zou zijn. Maar dan moet eerst het beloofde gehoorapparaat zijn afgeleverd. En dan gaan we op zoek naar een DVD van de eerste Startreks, want daar is ze ook dol op, vooral op Captain Kirk!

Het was trouwens weer erg druk onderweg, vergeleken met Frankrijk, dus een goede herinnering aan een van de redenen waarom we zijn vertrokken. 

31 maart Zo, we zijn weer in Nederland na een rustige reis. Op een doordeweekse dag zie je meer verkeer: van de 95 departementen er maar 14 NIET gezien, maar b.v. wel allebei de Corsica's. Van de buitenlanders vielen 2 w.s. Noord Afrikaanse auto's op en een mogelijk Amerikaanse, eigenaardig genoeg. Ko zag er 2 uit Monaco, maar toen deed ik net even een dutje. 
Daisy was bij Béziers al kalm en heeft zich voorbeeldig gedragen. In de Ardennen kregen we een sneeuwbui over ons heen en hier in Nederland is het pestweer, maar we verwachtten niet anders. Morgen gaan we lekkere dingen inslaan.

29 maart Het is een eigenaardig verschijnsel, maar ik deel het met andere vrouwen: voordat we weggaan moet er worden schoongemaakt! Nou houden we daar geen van tweeën van. Ik ben niet heel erg netjes en Ko is, zonder boosaardig te zijn, behoorlijk slordig. Op kleren en zo. 


Ik vond het hoog tijd om de slaapkamer eens een goede beurt te geven, compleet met kasten uitmesten, bed uit elkaar en gordijnen wassen. 

Dan maar gelijk helemaal en de muren ook een verfje, vond Ko. 

Er staan nu 2 volle zakken voor de kledingbak, maar je kunt niet alles wegdoen. De schoenen b.v. heb ik in 1965 gekocht in Florence, ze waren me een jaar of wat later ineens te klein, maar ik vind ze nog altijd zo mooi dat ik het niet over mijn hart kan krijgen om ze vaarwel te zeggen. Soms heb ik ze een half uur aan.
Om 3 uur was het allemaal weer klaar en kan de boel nog even openstaan om de verflucht eruit te krijgen. Onze 'koets', ooit van de kringloopwinkel, vind ik nog steeds leuk. 

25 maart Een nieuw verschijnsel op het e-mail front: de HOAX. Ik kreeg 3 doorstuurberichten met alarm deze week. Eentje had ik al eerder gehad n.l. die over de dolfijnen en de Far Öer eilanden. Vervolgens eentje, knap walgelijk, over de bontverwerkingsindustrie in China, die ik niet doorgestuurd heb na die misser van de dolfijnen, behalve aan Ko, na het tekenen van de petitie. 
Gisteren kreeg ik een AMBER alert over een vermist kind, die ik wel doorgestuurd heb i.v.m. het sneeuwbal effect waarmee in de kortste keren ongeveer de hele wereld (six handshakes apart!) kan worden bereikt. Schijnt ook een hoax te zijn en aan allen die het bericht hebben gekregen: sorry! 
Wat moet je een zieke geest zijn als een zoiets de lucht instuurt zonder bestaande basis!

Het 2e deel van de senioren open competitie vanmiddag. we staan er behoorlijk goed voor, na een ronde met schandelijk veel punten gewonnen te hebben, NB van clubgenoten, altijd een beetje gênant. Ze hebben de tijden veranderd, niet meer die lange lunchpauzes, maar om 1 uur beginnen, mooi zo. We moeten naar Agde, ook niet erg ver. 

1/2 10: we begonnen vanmorgen als 4e en eindigden als 4e, ondanks het feit dat we vandaag alle drie de matches gewonnen hebben. Maar niet hevig gewonnen: 16/14, 17/13 en nog zoiets, dat tikt niet echt aan. Maar je speelt na de eerste ronde tegen de teams die ongeveer even hoog (of laag) staan. Het vijfde rondje was een beetje cafébridge, met op ons scorebriefje een schandelijke -1100 en een tamelijk schandelijke van - 800, maar ook de hoogste score die we ooit in viertallen gehaald hebben. Wij 4 kwetsbaar, gedoubleerd + 2, goed voor 1190 punten, terwijl onze partners aan de andere tafel 4 kwetsbaar contract speelden goed voor 620, tezamen 1810!!! en dat in viertallen. Oei! Het was ook nog gezellig en we moeten dus uiterlijk 18 april terug naar Frankrijk om uitgerust aan de volgende ronde te kunnen deelnemen. 

17 maart Dat was dan de competitie senioren gemengd en we zijn er gelijk uit: 12e van 18 teams. Er gingen er maar 6 door, erg weinig, maar ook als het de (gebruikelijke) helft was geweest was het niet gelukt. Maar er is een lichtpuntje: we kunnen nu eerder naar Nederland en dat is prettig, want 10 dagen was erg krap.  
15 maart Daisy heeft zo haar ideeën over wat ze graag wil. Dat is: 
  • warm, dat hebben we dus gemeen 
  • veel aaien 
  • gezelligheid 
  • op schoot 
  • aandacht

Het liefst zit ze dus schoot, als het even kan op een plaid - die heb ik vaak 's avonds om mijn benen als ik stilzit - en dan non-stop aaien. 
Eten interesseert haar niet erg. Maar er is één ding wat ze echt geweldig vindt en dat is de dagelijkse borstelbeurt. Daar vraagt ze om zodra ik na het douchen weer uit de slaapafdeling kom. Klik op routine ...

Daisy's dagelijkse routine

12 maart Een nieuw slachtoffer van de opwarming van de aarde: het prieeltje heeft het begeven onder het gewicht van de sneeuw. We komen niet veel buiten en zeker niet boven, want daar is op het ogenblik niets te zoeken. Geen van beiden hebben we eraan gedacht de sneeuw weg te gaan vegen, zoals ik wel heb gedaan met b.v. de oleanders. De sneeuw is zó zwaar geweest, dat de ijzeren stang in het midden is verbogen en de opstaande gedeelten rechts aan de onderkant zijn afgeknapt! Er is niets meer aan te redden. Sneu voor Ko, hij is er echt lang aan bezig geweest. 


 
 
We reden voor het eerst nog met licht naar huis na het bridgen in Narbonne. Overal nog sneeuw (2 dagen later). Zo zien we het Canal du Midi niet vaak! Aan de hopen langs de weg konden we zien hoe veel er gevallen was!

Het is nu bijna 10 uur en er is een hele stapel gevallen. Het sneeuwt trouwens nog steeds. Bizar! Hond Bardot vind het geweldig. Op de foto boven kun je nog net het dak van onze auto zien en daarop de dikte van de gevallen laag!

Volgens mij is het nu 8 maart maar wel heel vroeg in de morgen, of eerder laat in de avond: bijna 1 uur. Ik moet even kijken of er toevallig een rups op de Gladiolus tristis zit, want ik heb vraat geconstateerd en straks zijn de bloemen opgevreten voordat ze bloeien. 

Krijg nou wat! Het sneeuwt. De amandelboom, die net in bloei is, is nu even helemaal wit!

6 maart De wind komt uit het zuidwesten en is ijzig. Raar! Alsof het werkelijk huiveringwekkend koud is in de Pyreneeën. Het is 11 graden, maar onaangenaam.
Gisteren werden we te eten verwacht bij Antoine en zijn vrouw. Zij komen volgende maand naar Nederland en wilden wat meer details weten. En voor de gezelligheid natuurlijk. Ze wonen niet ver van Béziers en we zouden er om een uur of 7 zijn: voor ons een goede gelegenheid om eerst te gaan winkelen in Béziers.
We hadden n.l.  een hele lijst boodschappen, van die dingen die niet echt haast hebben, maar waar we bij het boodschappen + bridgen nooit aan toe komen, mede omdat veel winkels tussen de middag tot 3 uur gesloten zijn en na het bridgen is er dan alleen tijd voor dagelijkse boodschappen, vlees, groenten, fruit e.d. en dat kost al veel tijd, want in Auchan b.v. zou je wel rolschaatsen kunnen gebruiken! 
Ko zocht een nieuwe pijp voor de houtkachel, ik rondbreinaalden  3 1/2, een leuk stofje voor mijn A.M. pop en een simpel CD spelertje, zodat ik muziek kan luisteren tijdens het prutsen en we daarvoor niet de TV hoeven aanzetten (muziek luisteren kon wel via de DVD speler). Naast Castorama is een grote stoffenwinkel, Ko naar de kachelpijpen in Castorama en ik naar de stoffen.  Vervolgens naar Darty voor de CD speler en naar de hobbywinkel voor breinaalden: wèg hobbywinkel! In Villeneuve, tegen Béziers aan, hadden we in de gouden gids nog een soort handwerkwinkel gevonden, daar maar proberen dan: aiguilles circulaires heten ze. Geen breinaalden, maar alleraardigste mensen, die ons vertelden dat er een stoffenzaak was op de route terug naar Béziers, mogelijkerwijs met de gezochte naalden en ze belden zelfs even op om te vragen of dat werkelijk zo was en dat was het. Superbehulpzaam!
Tot mijn grote vreugde bleek de stoffenzaak de verdwenen winkel van ooit tegenover Leader Price te zijn. Ik blij, want dat is een reuze lekkere winkel. Met breinaalden. En allerlei kantjes en bandjes en knoopjes en zo, een paradijs voor een poppenkledingmaakster. 
Gisterenavond nog heb ik de schaar in de versgebreide trui gezet, want als ik het laat liggen ligt het er volgend jaar nog! Het is wel een pestwerk ...  

Het kacheltje, een heel leuk model, hebben we vóór ons vertrek via MP gekocht, maar de pijpen waren zo langzamerhand echt versleten, hetgeen resulteerde in altijd troep erachter. Het verwisselen van de pijp was zo gepiept. Er moet alleen nog een mof omheen en dat betekent nog een tripje naar Castorama. Ook daar heb je rolschaatsen nodig, maar Ko weet al waar de afdeling kachelpijpen is, dat scheelt. 

. 4 maart Als je tijdens de Olympische spelen voortdurend aan de buis gekluisterd zit, kun je net zo goed even een trui breien. Ik had nooit een zadelschouder gebreid, dus dat wilde ik altijd al een keer proberen. De verzonnen kabels in (hals)boord en manchetten maakten het extra lastig om te bedenken hoe het moest en ik ben dan ook niet helemaal tevreden. Aan de achterkant is hij iets te wijd en ik vind hem te kort, dus vandaag of morgen knip ik hem boven de boord los en brei er 8 cm bij. Even moed verzamelen. Ook zijn m.n. door de kabels de manchetten behoorlijk strak. Het basispatroon kun je vinden op de breisite van Jessica Tromp en door op patroon te klikken kun je mijn patroon vinden. 

Beige is eigenlijk helemaal mijn kleur niet. Er moet iets roods, oranjes of knalblauws onder. 

27 februari Competitie! Eerste 3 ronden gingen niet goed, de 2e helft wel, dus met toch vrij ruime hakken over de sloot door. Dat kwam vooral omdat Mike en Mary 'n keer een contract met succes gedoubleerd hadden, goed voor 800 punten, en omdat Ko 3, door een minder sympathieke dame - zo eentje die niet eens de moeite neemt om te groeten - gedoubleerd +1 maakte, ook heel duur. In paren wedstrijden is een nu een nul, of het nou een nul van 50 punten is of van 800, dat maakt niet uit. Maar bij viertallen is een hoge score, die door de tegenpartij niet gemaakt wordt, altijd erg lucratief. Doubleren is in een viertallenwedstrijd riskanter dan bij paren.
We kwamen de erg aardige Boutsicas tegen, die ons lachend vertelden dat ze hun eigen naam gegoogled hadden en toen op onze website terecht waren gekomen (spelletje uit een competitie van vorig jaar). Lachen! Bonjour, Boutsicas!!
26 februari Rita van de Zalm is net opgehouden met haar werk; zij was - voor zover ik weet - de enige vrouwelijke bollenkweker in Nederland en toevallig ben ik ooit lid geworden van dezelfde tuinclub waar zij lid van was. Zodoende leerden we elkaar kennen. 
Sinds een aantal jaren stuur ik haar altijd onverdunde, goedgelukte foto's van bolgewassen, want Rita schrijft veel en geeft vaak lezingen (aanbevolen, want ze is bijzonder geestig!) en heeft een groot bestand van foto's nodig.
Vorig jaar stuurde ze me als dank een zakje Tecophilaea cyanocrocus, die van huis uit voorkomt in Chili, maar daar bijna is uitgestorven. Vorig jaar liepen de bolletjes wel uit, maar de plantjes zagen er wat miezerig uit en ik verwachtte er niks van. 
Maar nu staan ze toch echt te bloeien!

Chileense krokussen: zijn ze niet prachtig?

23 februari Eindelijk weer eens pijn in mijn rug van het buiten werken!
21 februari Op eBay UK kun je leuk Engels servies kopen en voor stukken minder dan b.v. op MP. Een Wedgwood kopje - Wild Apple - op MP zou me 18€ kosten, maar in Engeland vond  ik hetzelfde kopje + bordje en verzenden voor 12,50 pond.  Dan slaat de kooplust toe!De beeldigste bordjes en kopjes van Royal Doulton (niet die met de 'blue periwinkles' die altijd verkeerd vertaald worden!), Poole en Portmeirion, allemaal om te likkebaarden. Het leek me wel eens leuk om een tafel te dekken met al die verschillende soortjes.

Ik mag trouwens niet meer van mezelf, dus nu kijk ik weer naar antieke poppen ...

16 februari De vorst is weg, de laatste beetjes sneeuw zijn vandaag verdwenen, maar nu is het grijs met motregen en iets van 7°. Ook niks, maar gelukkig niet meer zo koud.
Ik keek trouwens mijn ogen uit op de bridgeclub gisteren: ik zag 4 dames in een bontjas!!! Ze gooien hier vast niet met verf ...
Een van de mevrouwen in dierenvellen is mevrouw Spinazie. Haar echte achternaam lijkt daar een beetje op. Eén woord is genoeg om haar te beschrijven: duur! Mw Spinazie is altijd onberispelijk uitgedost: perfect gekleed, perfect opgemaakt en behangen met prijzige juwelen. Ik kijk altijd mijn ogen uit. Bovendien draagt ze haar juwelen zelden meer dan eens, ze moet een enorme voorraad hebben of meneer Spinazie heeft een juwelierszaak, dat kan natuurlijk ook. Mevrouw Spinazie en meneer Spinazie maken vaak ruzie. dat zien wij graag, want het is slecht voor de kwaliteit van hun bridgespel. Maar ze hebben ook een grijze roodstaart, dat is wel weer aardig en geeft ons iets om over te praten. 
Er zijn veel vrouwen die er zo verzorgd uitzien, zoals Mme Navarro, die 80 is en er uitziet als hooguit 65. 
12 februari Het is niet meer zo achterlijk koud als gisteren, maar nog niet bepaald lekker. De thermostaat staat op 23 en daarbij de houtkachel aan en nu is het in de kamer tenminste behaaglijk. Toen we gisteren gingen slapen - 2 uur tevoren het verwarminkje aan plus elektrische dekens - duurde het nog iets van anderhalf uur voordat ik ontdooid was en in slaap kon vallen! Nou heb ik uiteraard wel een afwijking in mijn bloedcirculatie of zo, want ik heb mijn hele leven al moeite gehad om mijn lijf op temperatuur te houden! 's Zomers vind ik het pas echt lekker als het 28 of 29 graden is! Als de meeste mensen beginnen te klagen over de hitte dus. Mijn vader was trouwens net zo.
De ketting hangt buiten om te zorgen dat regenwater in de ton eronder terecht komt. 

Gezien de fout die bij Amazon gemaakt is hebben we 2 exemplaren van deel 2 van de Millenium serie, zodat we het tegelijk kunnen lezen. Ko (links) is verder dan ik.

11 februari Krijg nou wat: -2°, tramontane en sneeuw. Sneeuw die blijft liggen, zie de bandensporen op het weggetje! En op het balkon heb ik nog nooit sneeuw gezien.
Het was al amper te harden de laatste dagen. We kunnen het warm stoken met behulp van de houtkachel erbij, maar anders kun je het, al heb je lagen kleren aan, niet warm krijgen. Een stenen vloer zonder vloerverwarming is bepaald niet ideaal in de winter. 

Gelukkig krijgen we straks weer minstens 5 maanden zomer en kom daar in Nederland maar eens om! 

'Avonds: de hele dag onder het vriespunt! Hier nog niet eerder meegemaakt.

7 februari De bridgeclub in Narbonne is erg actief. Vanmiddag was er een Tournoi d'Amitié, wij zouden het een gezelligheidsdrive noemen. Bridgen, aperitief en eten. Voor de Fransen geen feestje zonder eten natuurlijk. Het was erg gezellig, het bridgen was leuk - Mike en Mary wonnen in de oostwest-lijn en wij scoorden dan ook 2 nullen tegen hen (raar om tegen hen te spelen i.p.v. met hen!) -, het eten lekker en de wijn vloeide rijkelijk.

Sommigen hielden het dan ook niet tot het eind vol ...  

 

Geduld is ene schone zaak, maar nu is hij er dan toch: de tafel uit Groningen. Gekocht in november via Marktplaats. Op verzoek daar weken voor ons bewaard totdat iemand hem kon ophalen. Vervolgens stond hij een tijdje in Voorthuizen, waar wij half december aankwamen. Van Voorthuizen brachten wij hem naar Wolfheze, want daar zaten kennissen van hier, die met een aanhanger naar Frankrijk zouden terugrijden en hem wel voor ons wilden meenemen. Het was een heel gesjouw daar en niet eenvoudig, want er lag een dik pak sneeuw en de tafel is loodzwaar. W&R namen hem dus mee naar Frankrijk en daar hebben we hem gisteren opgehaald. Alle poten stond scheef, maar Ko, nooit voor een gat te vangen, wist ze met behulp van 10ct stukjes in het gareel te krijgen. En daar staat ie dan met veel ruimte voor puzzels en woordenboeken en zo. Lekker!
31 januari En hier is ie dan: is hij niet geweldig? Daar kun je toch naar blijven kijken? Maar tijdens het bridgen leidt het wel een beetje af ... 

Ik was direct verliefd op hem, maar de club wilde hem houden. Geschilderd door een van hun leden. Met de regelmaat van de klok heb ik een bod op hem uitgebracht, steeds wat hoger, maar ze wilden er niet op ingaan. 

En nu heeft Ko hem - zonder dat ik er iets van wist - voor me gekocht! 


Elke keer als ik net wil gaan katten tijdens een partijtje zal ik aan Monsieur Alphonse denken en dan hoop ik tijdig mijn mond te houden. Voornemen voor het jaar 2010!

30 januari Ik ben een beetje zenuwachtig. Waarom? Dat is een lang verhaal!
Ik ben natuurlijk al járen officieel bejaard. En wat gebeurt er als je een oude vrouw wordt? Dan verdwijnt je belangstelling voor de mannen van het andere geslacht. De hormonen die dat regelen zijn, al een tijdje met pensioen. Ik kan rustig naar Ko kijken tijdens het bridgen zonder dat zijn uitstraling me afleidt. Maar ja, vooral bij het bridgen kom je heel wat Franse heren tegen en die hebben vaak wel iets. 
Neem Antoine: sexy, wat hese stem, superknap en zijn Italiaanse afkomst verloochent zich niet: onberispelijk gepoetste schoenen, altijd! Impeccable, zoals hij zelf altijd zegt.
Jean Louis mag er ook wezen, zeer Frans, snorretje, heel goed gekleed, maar 'n beetje vettige huid.  Ik noem hem nog altijd Monsieur Garçon - meneer de Jong zal ik maar zeggen - ook al hebben we met hem en zijn partner wel eens een viertallenwedstrijd gespeeld.   
Een andere meneer die ik reuze aantrekkelijk vind  doet me altijd denken aan een regel van Jasperina (de mannen van plezier, tierelier) '...  bij kale Willem vindt ze troost' ... kaal, grote snor en ik denk altijd: 'Zo hé!' als ik hem zie, maar dat is zelden.

Ondanks de uitgewerkte hormonen verloor ik een paar jaar geleden mijn hart. Aan Monsieur Alphonse, van de bridgeclub van Pénenas. Af en toe gaan we daar op zondagmiddag spelen. Ook Monsieur Alphonse heeft een snorretje en de stoutste blauwe ogen die je je kunt voorstellen. En hij komt morgen hier. Sterker nog, Ko, die na RUIM 25 jaar huwelijk geen last heeft van jaloezie, heeft hem, zonder dat ik er iets van wist,  uitgenodigd. U hoort ervan, als ik niet al te overstuur ben, morgen nog, anders maandag!

29 januari Gisteren moesten we de hele dag spelen in Cabestany, dat is ergens in de buurt van Perpignan. We moesten om 1/2 10 beginnen, dus om 1/2 7! op en 'n uurtje later weg - zie foto, Canal du Midi bij zonsopgang - gewapend met trommels met boterhammen en cola light met citroen. Dat helpt om wakker te blijven. 
We moesten 60 spellen spelen, 5 rondes van 12, en waren om om een uur of 1/2 8 's avonds klaar. Hard werken, hoor. 

Het waren leuke spellen. Je moet ze zelf schudden, dus dat is toeval. Veel freaky hands*), daar hebben we allebei plezier in, en de nodige slems**). Bovendien was het spel min of meer even vaak voor ons als voor de tegenpartij.

We stonden als paar 1 gekwalificeerd op de lijst (sterkste team onder de aanwezige spelers) en maakten dat gelukkig ook waar. Alle rondes gewonnen. (Dat is al eens eerder gebeurd en evenzogoed lagen we er de volgende wedstrijd uit.) Je moet trouwens na de eerste ronde altijd tegen paren van vergelijkbare sterkte spelen. Dat wordt na elke ronde bepaald.
Gisterenavond waren we heel moe, maar uiterst tevreden. De volgende is pas 24 maart.

*) handen met b.v. een 7kaart harten en 4 ruiten
**) Het bieden en maken van een slem - 12 of 13 slagen - levert goed op als de tegenpartij het òf niet geboden heeft òf, erger, 1 down is gegaan. Een spel uitgelegd hieronder. 

NZ krijgt een fraaie hand met schoppen als toekomstige troefkleur. Wij spelen altijd OW en tijdens het azen vragen door N, die het spel gaat spelen (4SA betekent hoeveel azen heb je en het antwoord geeft het aantal azen aan b.v. 5 = 0 of 3, 5 1 of 4 etc) doubleerde ik het 5 antwoord, voor Ko het verzoek om in ruiten te starten. NZ stopte, heel verstandig op 5. Ko kwam echter uit met A en belooft daarmee ook de heer - op tafel verschijnen 5 harten met V en B - en switchte - toen ik met een hoge harten aangaf dat ik er 3 had - naar ruiten. 5 werd precies gemaakt. 
Aan de andere tafel werd 5 tijdens het azen vragen NIET gedoubleerd, NZ boden 6 en startte west ook met A, maar vervolgde met H, die werd afgetroefd, de verliezende ruiten konden in een later stadium weg op de inmiddels vrijgekomen harten op tafel: contract! 13 matchpunten verdiend! Wij hielden onze tegenstanders uit 6, misschien geen goed idee, aan de andere tafel werd niet goed verdedigd. Zo'n spel geeft wel goed aan hoe gecompliceerd en hoe leuk het is. 

27 januari De laatste keer is er wel iets mis gegaan met de bestelling bij Amazon. Nadat ik e.e.a. had ingevuld op hun website kreeg ik een berichtje dat mijn creditcard problemen gaf. Dus opnieuw alles ingevuld, met dezelfde creditcard. Krijg ik alles twee keer! Voor het tweede exemplaar van Small Face niet erg, daar doe ik Mary w.s. wel een plezier mee. Een boek had ik 2x bij hetzelfde bedrijf besteld en kon dus met de post mee terug. Maar één deel van de Millenium serie hebben we dus gewoon dubbel: iemand die we een lol doen met het 2e deel uit die serie: 'The girl who played with fire'?

24 januari Vandaag gaat Fiko weer naar huis. Het is een gezellige gast aan de ontbijttafel, waar hij van de ene schouder naar de andere wandelt en regelrecht op de kaas afgaat. Ook een stukje brood met boter en zelfs een stukje appel wilde er wel in! 

We zullen hem eigenlijk wel missen met z'n gezellige kleine geluidjes.

Hij werd erg enthousiast toen zijn eigenaars hem weer kwam halen. Grappig om te zien en vooral om te horen! Het 'hallo-o, hallo-o!' was niet van de lucht.

 

23 januari We zijn weer in ons gewone ritme, dus 1/2 2 slapen en rond 1/2 10 op. Maar gisteren had ik eindelijk het Mekka boek uit - heel interessant, je bent blij dat je geen vrouw in een Moslim land bent! maar een beetje zwaar, letterlijk, dus je moet het eigenlijk aan een tafel lezen en niet in bed - ha, nu kon ik beginnen aan een nieuwe thriller (Small Face van Sophie Hannah) en het werd dus wat mij betreft iets later dan 2 uur. Ik werd om 9 uur wakker, Ko was al op en ik ging op mijn gemak vast aan de zaterdagse karweitjes: bedden afhalen. Ko had ontbijt gemaakt en de puzzels opgehaald en toen ik in de keuken kwam konden we gelijk aan de leuke sudoku van de Volkskrant. 
De post kwam wel erg vroeg met 2 pakjes: de volgende delen Millenium - Amazon France is echt een uitvinding! - en ineens zei Ko: 'Het is bijna 1 uur, zullen we maar gelijk gaan lunchen?' Toen pas werd me duidelijk dat ik niet om 9 uur, maar om 1/4 voor 12 was wakker geworden ... 
22 januari De Tanzania reportage is (min of meer) klaar. Ko heeft allerlei korte filmpjes in het verslag gemonteerd, heel leuk. Wat voor mij een van de grootste verrassingen was: bij het filmpje van de olifanten in Manyara, tegen het einde, zit een Europese nachtegaal te zingen. Zeker ook op vakantie in Tanzania!

21 januari Het is een eigenzinnig beest. Behalve zonnepitten wil hij nauwelijks iets, maar dat iets wat hij dan wél wil is tamelijk onverwacht: een stukje hardgekookt ei, als je het tenminste met je lippen aanbiedt en dat moet jij maar willen; een sperzieboontje; een peul van doperwtjes, zoals hier op de foto en dan wil hij niet de erwtjes, maar de binnenkant van de schil. Fruit vindt ie niet interessant (en het is toch zo gezond!), een stukje kaas soms! Iets ongewenst wordt krachtig op de vloer gesmeten. Wat een troep, trouwens!

Wat ie wel wil is koppiekrabben en, heel aandoenlijk, dan krabt ie met z'n rechterpoot mee. 

Hij fluit - afgezien van de wolfwhistle - een regel van 'In den Haag daar woont een graaf', de laatste, met die hoge noot (Dag mijn lieve Jantje!), en zegt 'hallo-o' met een forse uithaal en iets wat het meest lijkt op 'lekker slapen?' Daar blijft het voorlopig even bij. 

18 januari Onze logé heet Fiko. Hij (ik denk trouwens dat het een zij is) laat zich met enige slijmen op de kop krabben en komt op mijn schouder zitten. Enthousiast over aangeboden lekkernijen is Fiko niet: geen boontje, krentenbol, stukje brood of kaas, geen appel, Fiko wil niks. Wel een dutje doen in de vroege middag en later wil het beest graag op een schouder zitten en een slokje bier. Maar wij doen niet aan bier in de namiddag, dus wat dat betreft heeft Fiko pech!

Daisy vindt het doodeng, zo'n groene griezel. Ik durf amper te gaan bridgen omdat ik bang ben dat ik een hoopje groene veren vind als we terugkomen, maar Dees sluipt op haar buik richting etensbakje en/of kattenbak. 

Vanmorgen hebben we even boodschappen gedaan. Ik blijf me verbazen over de appeltjes. Hier geen Elstar, in Nederland geen Golden Delicious. Ko is de GD eter, dus die heeft het wat appeltjes betreft goed getroffen.  Daar mag 'Brussel' wel eens naar kijken: op die manier krijg je een tweedeling in Europa: de Elstar en de GD zones, een soort apartheid voor appels, dus....

17 januari Terug naar Frankrijk. 22 nationaliteiten en slechts 54 van de 95 departementen gezien op de terugweg. Grijs weer, motregen vanaf Dijon en heel erg rustig. Bij Nîmes lag er nog sneeuw in de berm. We zijn weer thuis.
13 januari Joop knutselde dit fraaie bruidspaar in elkaar. Het is op poppenhuisformaat gemaakt, dus het kan zó in de tuin daar!

Vandaag een dagje rust en dat was hard nodig. In principe gaan we zaterdag weer naar huis, dus we kunnen morgen nog wat doen, vrijdag inpakken en schoonmaken en zaterdag weer op weg. Zondag krijgen we een papegaai te logeren, leuk. Benieuwd hoe Daisy daarop reageert, ze zal wel weer jaloers zijn!

12 januari Toen we zondag morgen op Schiphol aankwamen stond onze zo dierbare vriend Joop ons op te wachten in alle vroegte. Joke was/is helaas ziek. We hebben samen koffie gedronken en daarna gingen wij met de trein naar Barneveld noord. Onze auto stond geparkeerd in het transferium - een gratis service van de gemeente - met een ontzettend dode accu. Daar sta je dan in je tropenkleding in de sneeuw, heel Barneveld in de kerk of nog op één oor. Geen nummer van een taxibedrijf in de  mobiele telfoon.
N&W, die op Daisy pasten in ons huisje in Voorthuizen, zijn ons komen halen. Heb ik eindelijk eens in een Chrysler gezeten, haha. 
Toen zij naar hun eigen huis waren hebben we dochter Tonkie opgebeld, die hier niet zo heel ver vandaan woont en over een zeer kordate instelling beschikt. Zij kwam met een volle accu en startkabels, maar helaas het mocht niet baten. Ko is eigenlijk nooit zenuwachtig, maar nu werd hij toch een tikkeltje nerveus.
Gisterenmorgen waren we vrij vroeg wakker en zijn om een uur of 8 gaan bellen; eerst de garage in Leiderdorp om advies (vandaag moest de auto er toch al heen om een ingewikkelde reparatie te laten uitvoeren) en daarna een lijst van bedrijven in de omgeving, die misschien iets voor ons konden betekenen. En gelukkig werd er iemand gevonden en die kwam eraan: natuurlijk eerst Ko hier ophalen, want die beschikte over sleutel en toegangskaart voor transferium, wat een gedoe!

Inmiddels waren we allebei schoon en aangekleed en toen kwamen andere zaken aan de beurt: 25 gezellige jaren getrouwd zowaar en ik ook nog jarig. Maar de auto ging even voor, want we moeten zaterdag naar huis en dan kun je geen ellende met de auto hebben. De meneer, die even later kwam, kreeg met booster-accu de auto aan de praat, Ko kon hierheen rijden, liet hem stationair draaien totdat we gereed waren en daarna zijn we zonder verdere problemen naar Leiderdorp gereden, hebben de auto in onze garage daar achtergelaten en kregen een huurauto. Voor degenen die gisteren belden en ons niet thuis troffen: noodgeval!

We hadden een heel gezellige avond met kinderen, aanhang en vaste verjaarsvisite in het restaurant waar vroeger de Luxor bioscoop was, vlak bij station Leiden. Ik kan het iedereen aanbevelen om er met een stel mensen te gaan eten. 

11 januari In Nederland is het nog steeds flink koud. Gisteren heeft het vrijwel de hele dag gesneeuwd, wat ik trouwens best leuk vind. Vandaag is het dooierig, met af en toe een vlokje, vanmorgen hingen er fraaie ijspegels aan het dak.

Minder goed nieuws is dat Daisy, hoewel verzorgd en vertroeteld door N&W gefrustreerd geraakt is door de afwezigheid van haar personeel: haar schouder is weer open en het gehate truitje weer aan. Shit!

 

10 januari Het nieuwe jaar begint goed: vanwege 25 jaar getrouwd naar Tanzania. De onderstaande foto klopt niet meer met de werkelijkheid van vorige week, rechts van het hoofdgebouw staat nu nog een rij huisjes ...


Vanmorgen zijn we weer heelhuids thuis gekomen. Verslag hier



Naar boven

Wie nog wat meer van 2009 wil zien kan hier terecht:  Jaaroverzicht 2009