Engeland 2011 
Elk jaar zeggen we tegen elkaar: 'We moeten weer eens naar Engeland' en vervolgens blijft het daarbij, want in Engeland regent het vaak. Wie wil er nou regen in de vakantie.
Helaas zijn onze Engelse bridgepartners uit elkaar. Mary is weer in Engeland gaan wonen, in Exeter. We zien elkaar wel af en toe, als zij iets in Frankrijk moet doen en elke keer nodigde ze ons uit haar dáár te komen bezoeken. Dit jaar hadden we daarom een goede reden om weer eens naar Engeland te gaan, regen of geen regen. 

Ko had - altijd inventief, uiteraard op internet - een route gevonden langs de Midsomer Murder dorpjes in de Chilterns, een 'gevaarlijke', maar beeldschone streek niet ver van Oxford waar deze TV-serie is opgenomen. De reis had nu twee poten om op te staan en we begonnen met vliegen van Béziers naar Luton. Ko's zus Nanni was al gearriveerd om op poes, huis en tuin te passen en zij bracht ons naar het vliegveld.   

5 juli Je bent er voor dat je het weet, maar het was wel hartstikke druk in Luton Airport, waar alle aankomende passagiers langs immigratie poortjes moesten. Er zijn ook automatische poortjes maar die waren helaas buiten bedrijf. 

Honderden wachtenden voor ons! Maar gelukkig duurde het maar een half uurtje.
De autoverhuur was een aardig eind van het vliegveld en we moesten we er met een bus heen; dat verliep gelukkig vlot. Ko had in Luton al een hotel geboekt voor 2 nachten, vlak bij het station, omdat we de 2e dag met de trein naar Londen wilden.


Armoedige boel daar in Luton! Maar er was een Marks & Spencer en een Indiaas restaurant (Papa J's) en daar hebben we heerlijk gegeten. Het was zo'n restaurant (weliswaar uit een keten) waar de baas bij je aan tafel komt zitten en dan uitgebreid met je overlegt wat je nou 's graag zou willen eten. 

Verder had Luton wat ons betreft best overgeslagen kunnen worden. Maar goed, we hadden de plaats gekozen omdat het dicht bij het vliegveld lag en op een half uurtje treinen van Londen. 

6 juli Een dag naar Londen. Met de trein - Ko had de kaartjes al geregeld via het onvolprezen internet - naar St Pancras en door naar Blackfriars om een kijkje te nemen bij Tate Modern. Een lastige wandeling, want in Londen wordt er overal gewerkt i.v.m. de Olympische Spelen in 2012. Ergens onder een viaduct mocht je niet eens lopen, maar er stond wel leuk Verbena bonariense langs de rijbaan.
Tate Modern was niks voor ons. We hebben geen van beiden iets met moderne kunst, zoals b.v. op de foto rechts: een vreemde verzameling van wat nog het meest op vergrote drollen leek.

We namen de bus (bovenin natuurlijk) naar Tate Britain, een museum waar ik dol op ben. De bus deed er heel lang over, overal druk en overal opgebroken straten, een leuk tochtje. Ik vind de boompjes op dat dak leuker dan die drollen! In de buurt van de Parlementsgebouwen stapten we uit; vanaf dat punt kun je goed naar Tate lopen en het is een aardige wandeling door het park. Rondom veel bloeiende catalpa's (die niet mooi op de foto kwamen), Westminster Abbey (waarvan alle klokken luidden alsof er iets belangrijks stond te gebeuren) en langs Rodins 'Burgers van Calais'.

Even verderop een fraai uitzicht over de Theems. 


Het reuzenrad was - in het echt - nieuw voor ons.
In Tate liep ik regelrecht naar mijn lievelingsschilderij. Het is ook bekend als  'The Chomondley Sisters' (spreek uit: Chumley) en (vroeger) stond erbij: 'Born on the same day, married on the same day and brought to bed on the same day'. 

Er wordt veel gespeculeerd over wie de zusters zijn. De schilder is onbekend, en het werk dateert uit de periode 1600-1610.
 

Meer hier

Rechts ook al zo'n schattig schilderij, van John Singer Sargent met de mysterieuze titel Carnation, Lily, Lily, Rose. Op onze foto zijn de kleuren een beetje flets, maar hier zijn ze beter. Er moesten ook nog ergens beelden zijn van Giacometti (van die lange dunne beelden zoals hier), maar die konden we zo gauw niet vinden en we wilden nog allerlei andere dingen doen. 

Eerst maar een kijken of we een aantrekkelijke theatervoorstelling, niet al te laat, voor de avond konden boeken. Daarvoor naar een ticket bureau op Leicester Square, metro in, metro uit. De ratelende, houten trappen van ooit zijn in de ondergrondse voorgoed verleden tijd en het ruikt er ook niet meer zo erg naar de Londense metro, maar het woei er nog steeds!

Uiteindelijk toch maar terug naar het theater op Trafalgar Square om te boeken voor een voorstelling van Simon Callow, met een monoloog over Shakespeare. Klonk goed erudiet!  

Links van National Gallery was er een muur beplant met alleen maar groen, erg mooi gedaan, gras (hakenochloa), klimop, euonymus. Zo'n muur al eerder gezien in Mabège bij Toulouse, waar we af en toe competitie moeten spelen. Daar met bloemen, ook de moeite waard.
Even naar Oxford Street - maffe etalages bij Selfridges, in deze ging het om de stoelen - en Covent Garden, perfect gegeten bij een Italiaan, simpele spaghetti met tomatensaus en die was verrukkelijk.

 

 
Voorts naar het theater. We konden niet alle nuances voor 100% volgen, maar het was de moeite waard: een verhaal over het leven van Shakespeare, verdeeld in 1st age, 2nd age etc en geïllustreerd met passages uit zijn toneelstukken en het prachtige sonnet 'Shall I compare thee to a summer's day?' als Shakespeare op jeugdige leeftijd verliefd wordt. 
 

Terug naar Luton met de trein. Een leuke dag, maar we waren helemaal stuk natuurlijk! Deze combinatie, Luton/Londen, is heel goed te doen, al is een hotel in Londen uiteraard prettiger en waarschijnlijk heel wat duurder! 
Het was niet zulk mooi weer, koel met af en toe een bui, maar we hebben het meestal droog kunnen houden. Het regende vaak 's morgens, als we in de auto zaten, en klaarde dan later een beetje op.  T- shirts met mouwen en een vestje!

De volgende dag, 7 juli, gingen we op weg naar het moordzuchtigste deel van Engeland, de Chilterns. Dat is het gebied rond Aylesbury bij Oxford, waar veel dorpsgezichten zijn gebruikt voor de opnames van de detectiveserie Midsomer Murders. 

We hebben massa's leuke huizen, dorpsgezichten, kerken en kerkjes gefotografeerd en het is dus niet helemaal zeker of wel altijd de juiste naam bij de juiste foto komt ...

De eerste halte is in Quainton, waar een roodachtige molen het dorpsaanzicht bepaalt.


  Lunch in de pub 'St. George & Dragon'.

Hier in Haddenham zouden nog Aylesbury ducks in de vijver zitten. 

Ik dacht dat het deze waren, met zo'n witte vlek, maar het zijn die helemaal witte. Daar had ik geen aandacht aan besteed.

 



We zagen heel veel rode kiekendieven in deze omgeving, soms wel 3 of 4 tegelijk.
In Haddenham logeerden we in 'The Rose and the Thistle', beheerd door een Bulgaar, die tot voor kort zijn leven had gesleten in Kaapstad. Leuk. We aten in de pub in het nabijgelegen Long Crendon, die beheerd werd door een giechelige Thaise nicht en ze hadden er dus ook een Thaise menukaart. Ook leuk. En lekker.

De volgende morgen ging er iets mis in mijn rug toen ik in een bad onder de douche  bukte om de zeep op te pakken. Spit! Niet leuk!
Overal bekijken we beeldige cottages en stoere, stille kerken, vaak met het kerkhof ernaast, vol oude, scheve, bemoste grafstenen.

 

 

De dorpjes zijn goedverzorgd, geschilderd, leuke tuinen, hanging baskets aan de gevel. We praatten daarover met iemand; die noemde dat 'community spirit'. 

Bij deze kerk taxusbomen met stammen van 50 cm Ø. Een kindje, in 1970 overleden, wordt nog altijd herdacht. Vandaag met een bosje lathyrus.
Het huisje hieronder werd bewaakt door een zwart-witte kat met witte snorren. Een knappe verschijning, die onze aanwezigheid NIET op prijs stelde en dat luidkeels liet weten.

Bledlow was het eerste dorp dat we vandaag, 8 juli, bekeken. Het hele dorp was erg mooi. Het was er wat je noemt zeer lommerrijk en had een mooie kerk, leuke huizen, een aparte brievenbus in een gemetselde paal voor een huis (daar zat ook het hek aan vast) en een waanzinnige gebarsten steen op het terrein van de kerk. Die deed niet onder voor een fraai kunstwerk! Je zult zoiets in je tuin hebben: wow!
In een van de kerken in een van de volgende dorpen (waar ook weer?) zat een zwaluwnest hoog bovenin het portaal. Er stond een doos met oude kranten onder en het bordje met 'Swallows' hing aan de kerkdeur! Hambleden.

Het huisje rechtsboven had grafstenen in de tuin.  Met mijn zere rug kon ik amper lopen, maar het werd na een paar dagen gelukkig beter. Zoiets doet je wel beseffen dat je oud wordt!

Deze foto's zijn nog gemaakt in de Chilterns, maar geen idee waar. Als ik het nog achterhaal zal ik ze zetten waar ze horen. Een beeldschoon huisje waar een auto voor stond, die Ko handig heeft weg'gefotoshopt'; een prachtig dak met mos en klimop en een snoezig kapelletje of zo.

In Little Missenden was de kerk open. Stokoud! De fundamenten zijn al van rond 975, en de muren en muurschilderingen dateren uit de 13de eeuw. Alle andere kerken waren gesloten, deze was gastvrij open. Van het beeldje - helaas niet scherp - probeer ik nog te achterhalen welke heilige het voorstelt. Het glas-in-lood raampje was maar 30 cm breed, denk ik.
We keken rond en maakten wat foto's, stopten wat in de pot, schreven iets in het gasten boek en reden vervolgens naar onze volgende bestemming.

Onze volgende bestemming was Rudloe Manor, niet ver van Bath. We hadden er eerder gelogeerd, een jaar of 15 geleden en dat was goed bevallen. Toen we er bijna waren zag ik ergens wel 12 houtduiven bij elkaar zitten en wilde een foto maken: geen camera te vinden. Paniek! We konden niet anders bedenken dan dat ik hem in de kerk van Little Missenden had laten liggen. 
We kregen een kamer, hoewel het hotel eigenlijk vol was, lekker gek met een koperen bed en het bad in de kamer. Een aardige dame aan de receptie vond de website van de kerk in L.M., met een e-mail adres en een telefoonnummer, maar de vicar bellen op zijn noodgevallennummer (2 o's, 2 ll-en, 2 n-nen, 2 m-en!) is nou ook weer zoiets. Dus ging er een e-mail naar het kantoor, maar er kwam geen reactie. 

Ook de volgende morgen 9 juli niet. Dus na het ontbijt reed Ko, de schat, helemaal terug naar Little Missenden en daar lag de camera waar ik hem had laten liggen! Antonius is niet voor niets mijn vriend!
Op de terugweg kwamen we door Malborough en zagen, dat we daar al eens eerder waren geweest. We lunchten er met een 'shared board': brood met kaas, dik gesneden ham en kip; wat sla; pickles, chutney, tomaatjes en nog iets - o, boter - en het ging schoon op!

Op de markt was ook nog een mevrouw met wat superieure planten. Maar ja, dat vliegtuig, hè. Foto's bij MIDI.

        Dit soort landschap vind je in de buurt van Rudloe.

Een vorige keer waren we enthousiast over een klein dorp in de buurt van Rodloe: Biddestone. Het was nog altijd heel leuk. En de zon scheen! 
Links van de vijver was de toegang tot een wandelpad. Dat pad ging blijkbaar het weiland in en je moest over dat muurtje stappen om je wandeling te beginnen. Waar de 2 hokjes, 80 cm hoog, voor dienen is helmaal raadselachtig. 

We waren een hele dag kwijt aan heen en weer rijden naar Little Missenden en keken daarná nog wat rond in Bath. Lijkt erg op een Franse stad. We hadden zin in Chinees, maar konden er maar één vinden, een afhaal-. Kochten wat en gingen ermee naar een sportveld bij een dorp in de buurt. Daar bleek dat het bestelde niet in een van de bakjes zat en verder was het ook maar niks! Naar Rudloe Manor, wat lezen en hup, het koperen bed in. Valt niet mee zo'n twijfelaar, als je het ruim gewend bent!

10 juli Exmoor is weer een heel andere omgeving, maar ook erg mooi. We hebben eindeloos van die kleine weggetjes gereden, links en rechts hoge of minder hoge hagen, goed bijgehouden. Vaak zijn de weggetjes maar geschikt voor één auto en moet de tegenligger achteruit of jij!
Soms Geranium pratense in de berm!

De dag verder besteed met rondkijken in Exmoor en op weg naar Exeter in 2 etappes. Veel muren van huizen zijn gebouwd van aantrekkelijke, rode stenen op dezelfde manier als die van veel huizen in onze buurt  Franrijk zijn gebouwd. 

Dit huis hier op de foto heeft ook nog 'mullioned windows'. 

 

In de buurt van Bristol waren rietlanden. Er zat een grote karekiet met een stel jongen, verder eenden en zo. Dit was rechts van de weg. Aan de andere kant een plek om te parkeren langs een grote plas, met ook eenden, Canadese ganzen en dergelijke. De twee eenden, die tegen het hek op de parkeerplek zaten trokken zich van niemand wat aan. Ze hadden groenige snavels met een donker puntje erin, maar ik kon niet vinden wat voor soort het was, hoewel ik een klein vogelboekje bij me had. Komt misschien nog wel.

 

In een tuincentrum ergens hadden ze prachtige geraniums, met verschillende kleuren bloemen en schitterend, fluwelig, donker blad met een smal, groen randje. 'Dark Velvet' heetten ze dan ook en in Nederland heb ik ze nog niet kunnen vinden (op internet). Als je met het vliegtuig bent is het lastig planten mee te nemen. Jammer, want ze waren ook nog niet eens erg duur.

Engeland en vakantie was in onze belevingswereld altijd slechte combinatie vanwege regen en hartstikke duur. Maar de pond is nu maar iets meer dan een euro, vervelend voor de Engelsen, prettig voor ons. De regen viel ook wel mee, gelukkig.

Engeland is helemaal mijn land, ik zou er liever wonen dan in Frankrijk als het klimaat niet net zo beroerd was als in Nederland. (Oost Afrika is natuurlijk helemaal super, maar daar heb je van die enge bewindslieden!)

Vandaag was een geschikte dag voor een 'Sunday roast'. Met Yorkshire pudding.

Eten was af en toe verbazend goedkoop. Zo was hier de maaltijd: twee eten voor de prijs van één. De hele pub zat dan ook vol met families.

 

We moesten een beetje zoeken, maar uiteindelijk vonden we 'The Anchor Inn' in Exebridge aan de rivier de Exe om te overnachten. Wat een beeldschoon plekje. 

De Canadese hospita vertelde ons dat er zowel een ijsvogel als een waterspreeuw in de buurt zat, maar met langs de rand van het water spelende kinderen konden we die wel vergeten.

 

11 juli Na het ontbijt zaten we nog een tijdje buiten. Lekker weer! Ineens kwam er een flits blauw langssnorren. Hij vliegt heel snel, die ijsvogel! Een kwartiertje later kwam er iets bruins langsflitsen en dat landde op een stukje droog onder de brug: een WATERSPREEUW! Mijn vakantie kon niet meer stuk.
Een waterspreeuw is een vogel die elke vogelaar graag wil zien. Hij is, wat dacht je?, zo groot als een spreeuw en houdt zich altijd in de buurt van (snelstromend) water op. Hij zoekt zijn voedsel in het water en loopt daarvoor vaak ONDER water! Ik heb er 4 keer een gezien: in het Lake District, in Turkije, in Triberg (Zwarte Woud) bij de waterval en deze. 
We hadden 2 te bezichtigen tuinen in de omgeving opgeschreven. De eerst was dicht, de tweede 'Hestercombe' viel erg tegen. Het was meer een park, niet erg mooi aangelegd en vol onkruid. Zonde van het tientje toegang. Hier rechts een foto van wat de 'Hollandse Tuin' heette. Hij lijkt me meer zuid Frans!
Dit lijkt er meer op, maar het was maar een héél klein stukje van de tuin.

 

We gingen daarna lunchen in 'Fisherman's Cot' aan het water in Bickleigh. Ook weer een mooi plekje.

In Bickleigh is een soort museum voor overleden treinen (bij overlijden horen tegenwoordig beertjes om de een of andere reden) annex pretparkje voor kleine jongetjes (die kunnen daar zelf in een treintje rijden). We bekeken we allerlei maten modeltrein complexen, tentoongesteld in oude wagons. Leuk idee!
Hierna reden we naar ons hotel in Exeter. We zijn even de stad gaan verkennen en hebben ergens een sandwich gehaald die we later in het park hebben opgegeten. Daar zaten roeken. En eekhorentjes. Wel een aardige stad trouwens, met een kathedraal en een universiteit.

 

 

 

 

 


Om 7 uur waren we in het ISCA centre waar de bridgeclub van Exeter huisde. Isca is overigens de Latijnse naam voor Exeter, zoals Lugdunum voor Leiden en Lutetia voor Parijs. Zoals vaak in het buitenland konden we direct meespelen. Ze hielden wel van tempo: Hello zeggen, twee spelletjes doen, Thank You en een tafel opschuiven. De volgende 2 spellen (van de 30) leverde een leuk commentaar op van de tegenstanders.
 
Erna Ko

Erna (West)

Noord

Ko (Oost

Zuid
AH3
-
HVB953
H1095
   
B962
VB872
102
A6

1
2
dbl
(heb je nog wat?)   

1
2

pas
pas
pas 
(ja, harten)

pas
pas
pas
Daarmee verdienden we 500 punten, terwijl de rest van het veld iets van 150 had.
Het volgende verliep al niet veel anders. 
Erna   Ko

Erna (West)

Noord

Ko (Oost)

Zuid
9852
B5
1093
AHV6
 
V
AH42
AV76
10743


pas
pas
(ja, punten + )

-
2 

1  
dbl 
(heb je nog wat?)

1 
pas
Ook dit contract leverde ons een uitstekende score van 500 op, waarop de (lachende) Noord zei:
'You're visitors, aren't you? Please don't come back !'

Na afloop was iedereen direct verdwenen en wij gingen met een prima score van 55% naar huis. 
Ook hier werd met Bridgemate scorekastjes gespeeld en bijzonder was dat na elke ronde de actuele stand al op een scherm zichtbaar was. 
12 juli Zoals afgesproken meldden we ons om een uur of 11 bij Mary, die midden in de stad een aardige flat had gevonden. Ze was net op en neer naar Frankrijk geweest om de acte van de verkoop van  het huis in Bages te tekenen (64 blz of zo!) met heel onhandig haar rechterarm in het gips, omdat ze bij een onverklaarbare val iets in haar hand gebroken had. We dronken koffie, Ko bekeek een computer/skype probleem, we praatten elkaar bij, lunchten en gingen naar Topsham, waar de Exe via een trechtervormige baai in zee stroomt. 
Daar brachten we een uurtje of zo in een heerlijk antiekpaleis (leuke, betaalbare meubels!), wandelden wat rond, kopje thee of iets fris en naar een pub voor ons afscheidsmaal.

Zomaar op straat, in een hoekje tegen een gevel: een wit lobeliaatje. Die heeft ervoor gezorgd dat hij goed tot zijn recht kwam!


13 juli Het hotel, het was ons gemeld als B&B, in Exeter - 'Park View'- was prima. Er mankeerde b.v. niets aan de badkamer. Je komt nogal eens ergens waar je je toilettas nergens kwijt kunt; of waar de douche zo klein is dat je je nauwelijks kunt omdraaien en er al helemaal nergens een plekje is voor je doucheschuim, zodat je die op de grond moet zetten; waar je je handdoek niet binnen je bereik hebt etc. Bedden hebben nog maar al te vaak kuilen of spiralen die in je rug prikken. Krakende of anderszins gehorige vloeren op de gang komen ook veelvuldig voor; dunne wandjes waardoor je het gevoel hebt dat het huilende kind in de kamer naast je (Luton) bijna door jou getroost moet worden, van dattum. 

De reis terug, vanaf Bristol,  verliep vlot. Nan kwam ons halen, ongebruikelijke files rond Béziers, lekker weer thuis en poes blij.